Jólablogg

Hér eru jólin rétt ókomin og ég er næstum ein á skrifstofunni, allir farnir í jólafrí. Bróðirinn fór upp í vél á tíma í gær og eru nú allir afgangarnir úr fjölskyldunni farnir frá Hong Kong og lentir á Íslandi. Petra fylgir fljótlega.

Ég verð með mínum manni og vinum í gleði heima hjá írsku fólki á jóladag, aðfangadagurinn óráðinn. Hefðirnar eru ekki eins hjá okkur en það verður reynt að sigla milliveginn og blanda þessu einhvern veginn saman. Ég er búin að finna kirkju og einn trúaðan til að fara með mér á aðfangadagskvöld, rétt fyrir miðnætti. Hann lofar mér þar að auki að Ó helga nótt verði sungið, þó ekki af Kristveigu minni sem sér um að innleiða jólaandann í annars bágstadda sálina á jólum.

Ég er sjaldan ómögulegri en á jólunum og vill meina að þetta sé afbrigði af sömu depurð og hrjáir nýbakaðar mæður og kallast fæðingaþunglyndi. Maður á víst að vera uppfullur af ást og gleði á jólum og eftir barnsburð, eller? Kannski ég fái bara fæðingaþunglyndi Maríu meyjar? Þessi tími, jólin, sem seld eru alheiminum sem hátíð og gleðistundum dreift á línuna hafa þveröfug áhrif á mig og ég fyllist óútskýrðum söknuði eftir einhverju sem aldrei hefur nokkurs staðar verið, þrá í það sem ég get ekki útskýrt og á ekkert skylt við rökhugsun eða almenna geðheilbrigði. Nú hef ég haldið jólin í ansi mörgum löndum með ansi mörgu fólki en hvergi finn ég frið í mínum beinum. Söngur kirkjukórs Snartarstaðakirkju og Kristveig mín standa þó alltaf fyrir sínu, ég er með hana á repeat og fæ alltaf gæsahúð á hæstu nótunum.

Jólagleði væri mín besta jólagjöf. Ef einhver á afgangs...? Annars bara flata perlueyrnalokka.

Ó Guðs vors land

Aldrei meir en nú þurfa Íslendingar að þjappa sér saman og standa keik. Þjóðarstoltið er sært og ímynd landsins er í ræsinu. Við þurfum sjálf að peppa upp landann og sameinast í söng og gleði þótt úti sé kreppa og ofsaveður. Og þá vantar þjóðsönginn.

Ég fer á marga landsleiki þessa dagana þar sem þjóðsöngvar ýmissa landa eru spilaðir og sungnir af innlifun. Sjálf stóð ég og sönglaði það sem ég gat með kínverska þjóðsöngnum þegar við spiluðum gegn Singapore síðustu helgi. Nýsjálendingar og Ástralir tókust á í HK fyrir nokkru og þjóðsöngvar beggja landa sungnir af fagmönnum fyrir 35,000 manns. Ég fékk gæsahúð og vöðvavíbring við að hlusta á og sjá stolta landsmenn beggja liða syngja af innlifun. Og ég saknaði þess íslenska.

Eftir Singapore leikinn þurfti sú franska í liðinu okkar að standa upp og syngja sinn þjóðsöng til að bæta fyrir mistök sem hún gerði í leiknum. Því næst þurfti sú þýska að syngja sinn því hún hafði líka gloprað boltanum úr höndunum á ögurstundu. Þarna var ég farin að svitna af stressi ef ég yrði kölluð upp til að syngja Ó Guðs vors land. Kannski var það sviðsótti og kannski mín eigin aulamennska en ég gat ekki, og get ekki enn, munað öll orðin í íslenska þjóðsöngnum og þaðan af síður kæmist ég óskipt frá laglínunni heldur!!! Svo ég fór á netið.

Ég hlustaði á margar útgáfur af nýsjálenska þjóðsöngnum og fékk gæsahúð í öll skiptin.
Ég meira að segja hlustaði á þann enska (rúgbrauð með rjóma á) og kann hann nú utan að.
EINA upptakan af þeim íslenska sem ég fann var heimavídeó af sauðdrukknum unglíngum sem hvorki kunnu textann né laglínuna og eftir stendur að ég kann enn ekki að syngja okkar eigið þjóðarlag!
Ég fann í vefvafri mínu margar umræður um að söngurinn væri ómelódískur og ekki raunhæft að aðrir en sérþjálfaðir söngfuglar hitti á réttu nóturnar út lagið allt. Ég held að nú þegar landið allt, heimilin og andinn íslenski er núllstilltur á ný að við ættum að taka upp lag sem þjappar okkur saman.

Nú, hverjir voru það nú aftur sem sungu 'við erum bestir' fyrir nokkrum árum? Það er glaðlegt og upppeppandi lag. Bubbi og Ísland er land þitt er of hægt og langt til að ganga. Aðrar uppástungur?

The Golden Oldie

Þá er túrinn búinn og farinn inn í fortíðina eins og helgin í fyrri færslu. Og mikið var nú gaman!!!

Landslið Hong Kong fór til Singapore í síðustu viku til að spila tvo landsleiki við Singapore liðið. Ég var í byrjunarliðinu og þetta skiptið vorum við 5 útlendingar í liðinu en allir þurfa að vera annað hvort fæddir í HK eða hafa búið þar í 3 ár samfleytt. Þetta var þriðji túrinn minn með liðinu en ég hef nú leikið 8 landsleiki fyrir Hong Kong. Í þetta skiptið var ég þess vafasama heiðurs aðnjótandi að vera aldursforseti liðsins og þótt ég hefði tæpast getað verið móðir þeirra yngstu, þá vantaði ekki mikið upp á.

Fyrri leikurinn var á fimmtudaginn. Við vorum svo fínar í nýjum búningum og eldmóður í öllum sálum þeirra 24urra sem mættar voru til leiks. Singapore voru sæti hærra en við á styrkleikalista asíska rúgbýsambandsins og mikilvægt var að vinna leikinn til að auka líkurnar á að við fáum að spila á heimsmeistaramótinu í rúgbý í október 2009. Aðstæður voru erfiðar, rignt hafði allan heila daginn svo bæði hendur og bolti voru með sleipara móti. Við tókum þetta með trukki og skoruðum á fyrstu 5 mínutunum. 5 núll. Þjálfararnir ætluðu að opna kampavínið og brostu hringinn en þá fór undan að halla og við töpuðum sjálfstraustinu, hleyptum þeim inn í leikinn sem endaði með jafntefli 10 - 10. Ógurlega svekkjandi því við höfðum þrátt fyrir allt yfirhöndina og hefðum átt að skora fleiri mörk en svona er þetta nú bara stundum.

Ég fór illa að ráði mínu og beygði á mér hægri löpp í aðra átt en Guð ætlaði mér. Eitthvað lét undan og ég argaði á sjúkraþjálfann sem alltaf er með í ferð. Ég er nú með rifið eða slitið liðband í hægra hné og fæ ekkert að spila á næstu vikum. Á föstudaginn næsta fæ ég að vita hvort ég þurfi í uppskurð til að endurtengja skemmdar hnéfestingar en þangað til fer ég mér hægt í vinstri beygjum sem taka á taugarnar í löskuðu hnénu. Ef af honum yrði telst mér til að uppskurðurinn væri sá fimmti á hnjám okkar systra en Hulda á vinninginn með þrjár krossbanda aðgerðir. Petra hins vegar fær verðlaun fyrir dramatískustu meiðslin en hennar hné fór illa við að detta niður af eldhúsinnréttingu. Jú, þegar hún var fullorðin en ekki sem barn.

Ég vona nú auðvitað að engar svæfingar þurfi til eða sprautur til að lappa upp á löppina mína, ég er ekki svo sjúkrahússvæn. Jólafrí er framundan og ég missi vonandi bara af einum leik um næstu helgi en svo erum við komnar í frí fram í janúar. Leiktímabilið er nú hálfnað og við erum í topp baráttunni í deildinni svo meiðslin mín koma sér mjög illa, ekki síst vegna þess að ein önnur í liðinu mínu braut á sér löppina fyrir 2 vikum og er óhæf til ruðnings næstu mánuðina. Atvinnumennskan tekur sinn toll.

Nú sit ég með klakapoka á bólgnum útlimnum og nýt þess að láta fimm stjörnurnar á Ritz Carlton dekra við mig. Ég verð í Singapore fram á fimmtudag, einbeitt við vinnu. Það er vonandi að jólabréfið skrifi sig eitt kvöldið þessa vikuna....öll eru heimilisföngin komin í hús.

Knús.

Kuldaboli

Nú snörlar í manni við skrifborðið og loðsokkarnir frá Kóreu eru komnir á bláleitar tærnar. Ég er innpökkuð í jólagjöf síðasta árs frá Stóru og með trefil á hálskirtlunum. Ég má alls ekki verða veik því vikan öll er mikilvæg með eindemum. Fyrst skal ég klára 3ja síðna to-do listann minn og skrifa ein þrjúhundruð email. Svo skal ég skemmta 180 gestum víðsvegar úr Asíu sem eru að koma að hlusta á sérfræðinga okkar æfa sig í hagfræði og almennu krepputali. Það ætti nú að verða gaman.

Á fimmtudag flýg ég eldsnemma til Singapore að keppa í rúgbý og er fyrsti leikurinn um kvöldið, sá síðari á laugardeginum. Við ætlum okkur að sýna þeim hvar Davíð keypti jólaölið (á myntkörfuláni auðvitað) og vonandi skora ég nokkur mörk. Ég er nú orðin fræg fyrir að ná taki á höku andstæðingsins og hnykkja þeim aftur á bak með skelli, stíga yfir þær og hlaupa í átt að marki. Þetta kallast "fend off" í atvinnumennskunni.
Þar sem ég er helst til svifasein til spretts, er yfirleitt vænlegra að gefa þessum litlu spretthörðu boltann því næst og þær skora, nema ef ég er nálægt marklínunni. Þá skora ég stundum mörkin sjálf.

Ekki er Singapore gleðin úti þegar ruðningurinn er allur því ég ætla að vera þar í nokkra daga eftir á og vinna út í eitt. Líkur eru á að einn krabbi og nokkrar risarækjur endi sína ævina hjá mér, ekki fer ég nú til Sing án þess að sökkva mér í sjávarréttina!! Það er svo yndislegt alveg hreint að í Singapore höfum við aðsetur á executive club á Ritz Carlton hótelinu þar sem kokteilar eru fríir frá 5 á daginn, jacuzzi í baðherberginu og inniskórnir mýkri en nýþæfðir ullarsokkar. Ég sem hef ekkert drukkið svo heitið geti í 9 vikur vegna landsliðsins, verð líklega í rakara lagi um eftirmiðdaginn allan frá mánudegi til fimmtudags. Ég tek með mér jólatónlist frá Íslandi og syng mig hása í baðinu, cosmopolitan í hægri.

Færeyska dagsins í dag

"Áhugin millum íslendingar fyri evru og ES-limaskapi er minkaður í seinastuni. Men framvegis er ein meirluti bæði fyri limaskapi og nýggjum gjaldoyra, vísir ein nýggj meiningakanning".

Skoðanakönnun - meiningakanning
Aðild að ESB - ES limaskapur

Það er sem ég segi ykkur satt að nú skal ég lesa soldið í Dimmalætting á hverjum degi! Það virðist fátt vera í fréttum utan íþróttafrétta en landsliðið er að gera það gott. Um tíma hélt ég að ég væri kannski inni á íþróttasíðunni þeirra en flestar fyrirsagninar eru af sprikli einhverskonar.

Einmitt í dag var það mikilvægt að fá svona upplífgandi veflesningu. Ég hóf nefnilega morguninn á að lækka launin eins og reka annan en báðir hefðu líklega mátt fjúka í einu ef ekki væri fyrir jólin og annir framundan. Ég stýri ekki skútunni ein en um leið og ég finn annan fittari í hins stað fer sá stóri út sömu leið. Það er náttúrulega alltaf leiðinlegt að reka fólk út á gaddinn og það svona rétt fyrir jól en þeir græddu þó á því að geta kennt efnahagsástandinu um ófarir sínar. Það er óhætt að segja að andrúmsloftið á skrifstofunni hefur oft verið betra. Væru allir jafn fleygir í færeyskunni og ég er séns að þeir sem eftir sitja myndu brosa út í annað en það er ljóst á ygglibrúnunum allt í kring um mig að þeir hafa aldrei séð eða heyrt um Dimmalætting, ljósið í myrkrinu.

Færeysk morgunkorn

Færeyingar eru frændur góðir eins og sannast hefur nýverið. Mér þykir ekki úr vegi að hefja bloggin mín hér eftir á færeyskum fréttum í örfréttastíl. Legg ég eindregið til við aðkreppta Íslendinga að bókamerkja Dimmalætting og lesa sér til sáluhjálpar litla stund á hverjum degi, þar til óviðráðanlegar hláturrokur yfirtaka kropp og sál.

Þetta gæti tekið smá tíma til að byrja með á meðan við náum tökum á færeyskunni en mér reiknast svo til að venjari sé þjálfari og því sé hjálparvenjari aðstoðarþjálfari....Heiða verður mér innan handar vafalaust ef ég fer rangt með í framtíðarfærslum mínum.

24.nóv 2008
Fyrrverandi venjarin hjá Víkingi, Anton Skoradal, skal komandi kappingarár vera hjálparvenjari hjá NSÍ. Frekari fréttir á http://www.dimma.fo/

Gestagangur

Jólin færa mann óneitanlega nær fjölskyldu og vinum. Ef ekki í landfræðilegum skilningi þá allavega í huganum og þannig er það líka með mig. Þetta árið kemst ég ekki til Íslands til að fagna með fjölskyldunni minni en ég hef mikla ánægju af því að skrifa árlega jólabréfið mitt með myndum og fréttum af atburðum ársins sem er senn að líða. Þetta sendi ég svo til mér nákominna sem af mér vilja frétta og réttlæti ég tilverurétt bloggsins míns á sama grundvelli.

Í síðasta mánuði komu 1267 manns í heimsókn til mín á Bekkublogg. Ég geri ráð fyrir að einhverjir hafi kannski kíkt við úr mismunandi tölvum og teljast því sem tveir einstaklingar í stað eins svo til öryggis skal kannski áætla eina 600 einstaklinga sem fylgjast með mínum ferðum í Hong Kong. Markhópur bloggsins míns ætti að vera sá sami og jólabréfsins enda bréfið atarna oftast þverskurður af því helsta sem ég hef bloggað um og lent í á árinu og tæpast áhugavert efni fyrir ókunnuga.

Hvernig stendur þá á því að einungis 4 af þessum 600 hafa sent mér heimilsifangið sitt? Er hér allt fullt af þorpurum sem fylgjast með mér í laumi en vita að þeir eiga ekkert jólakortið skilið? Það var aldrei ætlan mín að skrifa fyrir alþjóð, þá hefði ég kannski slengt mér á Moggablogg, en mann klægjar óneitanlega í lófana að vita hverjir eiga hér leið um. Öll eruð þið jú velkomin.

fimm fréttir

Jólin eru kominn á tuttugustuogsjöunduhæðina þar sem ég setti upp músastiga og jólakrans utan um kerti. Við systur fórum á jólabasar skandinavískan og átum saltlakkrís og smörrebröd. Tjernóbyl-rauð pylsa með steiktum lauk, remúlaði og smá hráum fór sömu leið og sælgætið, skolað niður með kók. Flest voru börnin ljóshærð og konurnar vel til hafðar, nema við Hulda sem fórum í strigaskóm og með sjúskað hár. Til útskýringar klæddist ég íslensku peysunni minni sem ég keypti af föðurlandsást í sumar og flestir kinkuðu til okkar kolli með meðaumkvun og skilningi á íslenskri kreppu. Hefðum við systur farið uppstrílaðar gæti verið að múgurinn réðist á okkur með inneignaplögg úr LandSpankanum svo það var vel valið að mæta eins og við ættum ekki aur.

Gærkveldinu eyddi ég við kertaljós að pakka inn gjöfum og komast í jólaskap. Flestar gjafirnar eru frá Kazakhstan en ég hef dreift jólainnkaupunum á árið allt sem kemur sér vel á þessum síðustu og verstu. Ég hef þó hætt við að gefa fólki Kazakhstaníska konfektið sem átti að fylgja hverri gjöf eftir að hafa prufukeyrt nammið á gestum sem ekki gáfu því góða einkunn. Það væri leiðinlegt að skemma fyrir fólki jólin með súru konfekti með beisku eftirbragði.

Ég komst í landsliðið á ný og fer í keppnisferð til Singapore í byrjun desember. Hann komst líka í landsliðið, karlamegin frá og á að fara til Brisbane í desember líka en svo teygði hann á einhverjum taugum sem liggja frá rassi niður í hnésbót svo það er ekki víst að hann komist með. Sjálf er ég að verða komin með nóg af bólgum og brakandi liðum svo ég ætla að njóta ferðarinnar í botn ef svo færi að þetta væri mín síðasta. Við spilum tvo leiki og ég er í byrjunarliðinu ásamt 14 öðrum skessum. Ég er loksins eftir 12 vikur í ræktinni farin að sjá móta fyrir upphandleggsvöðvum sem er gríðarlega ánægjulegt og hefði gjarnan mátt koma einum 8 vikum fyrr. Það verður seint sagt um mig að ég sé þolinmóð.

Það eiga sér stað miklar og djúpar hugleiðingar um lífið, dauðann, tilgang heimsins og stefnu lífsins heima hjá mér þessa dagana. Við hnoðrumst saman á sófanum og veltum okkur upp úr heimspekilegum og margþátta áskorunum sem fyrir dyrum standa. Sófinn er aðeins of lítill til að rúma okkur bæði svo þægilegt geti talist, skankar og einstaka tá lafa framaf brúninni. Veturinn blæs 17 gráðum inn um gluggann og til tilbreytingar erum við ekki sveitt. Hann situr með klakapoka á ökklanum, ég næ fjarstýringunni með frekju.
Hver er sinnar kreppu smiður.

Í morgun fór ég í ræktina sem ekki er í frásögu færandi nema ég var enn helst til sofandi þegar ég fór að heiman. Vinkona mín sem hafði komið til að sækja mig sofnaði á sófanum þar sem hún beið eftir að ég burstaði tennurnar, svo þreyttar vorum við en af stað höfðum við okkur og náðum í ræktina akkúrat þegar verið var að opna.

Svo gerðist það eftir nokkrar lóðalyftingar að ég missti hreinlega 12,5kg lóðin í hausinn á sjálfri mér og uppskar af þessu óhappi feikimikla kúlu! Ég er búin að læra mína lexíu og fer hér eftir á kvöldin þegar ég er búin að opna BÆÐI augun.

Hó hó hó!

Elsku helgin er búin og farin inn í fortíðina. Svona endalaust góð og fjölbreytt – hún samanstóð af afmælisveislu, tapas réttum, magaveiki (skelfisksúpan), tónlistarveislu þar sem minn maður spilaði á bassa í fjáröflunarskemmtun fyrir hvítblæðandi vin okkar, landsliðsæfingu og 11 kílómetra fjallgöngu í niðamyrkri (seinni helmingurinn). Það er svo gott að sofna líkamlega úrvinda og vitandi að maður á svefninn skilinn. Ekki spillir fyrir að veturinn gekk í garð í nótt og nú verður loftkælingin í fríi fram í apríl eða maí.

Hitastigið hefur fallið eins og krónan, óheyrilega á einni viku. Úti á götum eru landsmenn komnir í jakka utan yfir hlírabolina og þunnar skyrtur, sjálf er ég með trefil. Það var eins og einn daginn dytti hitinn niður um 10 gráður og allt í einu eru 17-22 gráður á observatory þar sem áður sátu 30gráður plús sem fastastar. Haustveðrið er upp á sitt besta, heiðskírt og logn.

Ég fer til Singapore í næstu viku í krabbaát og verslunarferð. Jólin komu svolítið um helgina líka því ég sá jólaljósin á Kowloon byggingunum í gær og úti á gangstétt reyndi maður að selja gervijólatré. Það er hætta á að einhverjar jólagjafir verði verslaðar í Singers og verst að hafa ekki stóru með í ráðum. Ég er reyndar búin að vera forsjál þetta árið og hef sankað að mér jólagjöfum allt árið – margt var keypt í Kazakhstan í júní og eitthvað á Nýja Sjálandi í sept. Þá hlakka ég til að skrifa jólabréfið fljótlega en það er fastur liður eins og venjulega í nóvember lok. Það er ekki seinna vænna að biðja fólk um að senda mér heimilisföngin sín fyrir jólapóstinn, þið getið sent þau á rebekka.kristin@asianinvestor.net.

Og í lokin af MBL, frétt sem vakti hjá mér bros. Vesalings Snæfellingar sem boruðu í von um að finna jarðhita eiga nú Íslands köldustu borholu ever, 2.1 gráðu vatn á 200 metra dýpi. Lengi getur vont versnað!

All I want for Chriðmað iþ.....

.... japanskt klósett.

Þvílíkur unaður! Vellíðan! Andvarp af ánægju, stunið af sælu.

Það var farið að hausta í Kyoto og kuldaboli beit í afturendann á annars frosnum Íslendingnum. Klósettferðir urðu að ánægjuefni en mikil tedrykkja hjálpaði til við þvagframleiðsluna. Um leið og ég settist á heita setuna (uuummmmm!) byrjaði vatn að seytla í róandi nið svo úr manni kreistist allur vökvi. Þegar það er orðið munaður að fara á klósettið þarf ég eitthvað að fara að hugsa minn gang hefði maður haldið?

Fáum mynd.

Þegar seytlið sjatnar er ýtt á bláan takka sem spúlar. Bjarki litli er í Indlandi mikið undanfarið og áfram, svona munaður er óþekktur þar.

Það þarf svo lítið til að gleðja mig :)

Geisha

Ég er komin heim frá Kyoto þar sem ég eyddi tveimur verðmætum dögum í að stara út í loftið, týnast í eigin sjálfhverfa heimi og hugmyndavinnu vinstra heilahvels míns. Á 90 mínútuna fresti spratt ég á fætur og dritaði út nafnspjaldinu mínu, tók í hendurnar á vestrænum og bugtaði mig fyrir þeim japönsku. Ég drakk ársskammtinn af ensku tei í von um að ég næði að halda mér vakandi fram að næsta tehléi. Mikið ósköp var þetta leiðinleg ráðstefna fyrir eymingjans mig sem ekki var með trilljónir til skiptana eins og flestir sem þarna voru saman komnir.

Þetta var semsagt ráðstefna fyrir fagfjárfesta sem hafa yfir heilu lífeyrissjóðunum að ráða og útbýta öllu spariféi almennra borgara í fjárfestingar af ýmsu tagi, vonandi flestu öruggara en sparileið 9. Ég var þarna aðallega sem andlit fyrirtækisins og eins og oftast, eina ljóskan á svæðinu. Kyoto er virkilega skemmtilegur bær og mér fannst mjög gaman að koma þangað, hefði gjarnan stoppað lengur ef ég hefði haft tíma til. Ég þurfti að flýta mér heim til að horfa á Nýja Sjáland og Ástralíu í rúgbý.

Við fengum góða gesti í heimsókn frá Nýja Sjálandi sem flugu alla þessa leið bara til að horfa á leikinn sem sjálfur var ekkert sérlega spennandi þegar upp var staðið. Einstaka dómaraskandall eins og gengur og gerist og Ástralir sem töpuðu grenja nú yfir einhverjum mistökum sem þeir segja hafa kostað þá sigurinn. Nýsjálendingarnir fögnuðu gríðarlega, töluvert fegurra lið en þeir Áströlsku og því vel að sigrinum komnir. Ég dansaði fram til klukkan þrjú um morguninn í von um að sjá goðin á förnum vegi en allt kom fyrir en ekki.

Í staðinn var ég bara geyspandi og sybbin á landsliðsæfingu 4 tímum síðar. Ég held enn stöðu minni í liðinu, næsti niðurskurður er eftir 2 vikur og mót í Singapore í desember. Það fara að verða síðustu forvöð að láta til sín taka í landsliðinu því allir mínir músklar og bein eru farin að kvarta hástöfum. Juddy stakk upp á því í gær þar sem við gerðum að sárum hvors annars að við einbeittum okkur að golfi og skák.

Kreppu-Saga

Saga heitir stúlkan.

Stutt og laggott, hæfir henni fullkomlega. Afi vinnur keppnina (sem aldrei var sett á) en hann giskaði á Sara. Saga Steindórsdóttir heldur áfram að vera fullkomið barn, sefur út í eitt og sýpur inn á milli, brosir og ræðir málin við þá sem eru eitthvað að glenna sig framan í hana. Ég féll í ást yfir sokkunum hennar og Juddy hefur miklar áhyggjur af eggjahljóðunum í mér. Saman stöndum við samt fast á því að ekki er kominn tími á okkur alveg enn og ljóst er að aðrir í fjölskyldunni munu fjölga sér á undan okkur.

Það er náttúrulega allt í lagi, auðvitað á að fara eftir aldursröð í þessu sem og skólagöngu og þótt Petra hafi ætlað að skjóta sér fram úr goggunarröðinni með brúðkaupinu forðum, er allt komið aftur í rétta röð og fólk mun fjölga sér og giftast eftir bókinni hér eftir.

Við buðum öllum í hádegismat í gær. Illa haldinn af svefnleysi og öðru setti minn maður allt í fimmta gír og töfraði fram þessa fínu máltíð, skar og steikti þar til allir voru mettir og afvelta á sófanum. Það er svo gott að eiga góða að, sér í lagi þá sem kunna að elda. Ég er illa að mér í eldhúsverkunum en það er nú í lagi, ég syng svo vel.

Vikulok

Hér er átakmikilli viku að ljúka og annasöm helgi tekur við. Markaðir í Asíu og víðar hafa tekið ófyrirséða kippi í allar áttir, skapa ringulreið á vinnustöðum og valda órólegum svefni. Við Justin erum þó róleg enn og kaupum allt út í krít eins og ekkert hafi gerst undanfarið. Alltaf að safna airmiles sko. Skattareikningurinn kom í vikunni og við fórum út að borða á McDonalds til að halda upp á vel útilátinn skattaafslátt sem allir HK þegnar fengu í ár frá ríkisstjórninni. Þá fá allir 5000ISK afslátt af rafmagnsreikningunum í hverjum mánuði í heilt ár og svona má lengi telja. Þetta 'give back to the public' system hefur komið sér vel og við sofum nú í vel kældu herbergi í boði Donald Tsangs. Já, það er ekki allt saman í járnum alls staðar enn.





Í kvöld er boðið upp á gleðiborgara á húsþakinu hjá Bjarka og Strúllu. Mamma og pabbi eru enn í heimsókn og á meðan er allt svo yndislega íslenskt, kokteilsósan og kannski smá malt með. Á laugardaginn ætla þau að horfa á mig í rúgbý, fyrsti 70 mínútna leikurinn sem ég spila síðan í Kazakhstan í júní - úff úff úff! Þetta verður frumraun nýju skóna sem ég er loksins komin með í hendurnar, fáum mynd:

Ef vel er að gáð er hægt að sjá leifar af síðasta glóðurauga, líklega því þriðja á árinu ef mér telst rétt til. Lífið er leikur....


....rúgbýleikur.

Það er ekki komið nafn á dömuna en ég fékk SS pylsur í kvöldmat á sunnudag með íslensku sinnepi og remúlaði, sænskum steiktum lauk, heimatilbúinni kokteilsósu svo ég er bara sátt. Nafnið kemur fyrr en síðar skulum við vona, ekki er hægt að kalla hana Kreppu endalaust enda engin kreppa hjá henni á meðan næg er brjóstamjólkin.

Mikið svakalega værum við illa stödd ef Hong Kongísk yfirvöld gætu lesið íslensku og kæmust að þessu stórfelda smygli á mat í hvert sinn sem ættingjar og aðrir vandamenn kíkja í heimsókn.

Ég hef ekki enn fengið neitt nammi svo heitið getur en mér er sagt að það sé poki af einhverju sterku frá Elfu í farangrinum, ég hlakka mikið til að fá hann. Takk takk Elfa mín ef rétt er.

Ég fór illa í ræktinni í gær. Ég er ekki búin að fara í réttan mánuð vegna anna og ferðalaga en það er nú líklega engin afsökun samt...
Í ofurtrú á eigin lærum, dældi ég lóðum á stöng sem skellt var á bakið á mér og svo átti að beygja hnén og rétta sig við á ný. Nema ég réttist ekkert heldur hlunkaðist með látum í gólfið þegar lærisvöðvarnir gáfu sig undan hlassinu. Ó ó, hvílík smán og hneisa - mér leið líklega eins og Hallgrími í MA þegar hann fór í ræktina í fyrsta bekk en hann var kallaður BekkpressuBusinn meiripart skólagöngu sinnar eftir hann festist í bekkpressunni með alltof mikla þyngd.
Ég hugsa að ég fari á morgnana hér eftir, þá er kannski annað fólk en var þar í gærkvöldi. Mér til afsökunar var ég nýbúin að leika æfingaleik í rúgbý á móti U20 landsliðinu og hlaupa voða marga metra. Algerlega lakkríslaus.

Um allt og ekkert

Hér er farið að hausta og ég ekki enn búin að fara á sjóbretti í sumar svo heitið geti. Hitatölurnar eru farnar að detta niður í 25 gráður og í morgun fékk ég gæsahúð á leiðinni í vinnuna á mótorhjólinu. Sundlaugin lokar í 6 mánuði frá og með 1sta nóvember og ég þarf kannski að kaupa mér jakka fyrir veturinn. Ég er sem betur fer búin að kaupa hitateppi fyrir janúarhörkurnar en þar með er undirbúningur vetrarins að mestu upptalinn.

Tilveran er íslensk þessa dagana. Mamma og pabbi eru í heimsókn og komu með íslenskt nammi og ost með sér. Barnið er farið að brosa og fær kannski nafnið sitt síðar í dag. Mér finnst það öllu minna nú en þegar það kom út úr mömmunni en það er nú kannski bara rugl í mér. Hulda þykir mikill hippi í minni vinnu að hafa haft okkur öll viðstödd og alveg óheyrt um að börn séu innan um fæðingasérfræðinga með klippur og klemmur en þetta var allt eins náttúrulegt og eðlilegt og hugsast gat. Starri og Freyja dýrka litla böggulinn en eitthvað aðeins örlar á afbrýðissemi hjá hvuttanum.

Ég er farin að efast um sæti mitt í landsliðinu eftir að þungaviktakonur komu til keppninnar nýlega. Þetta kemur á versta tíma því ég er nýbúin að kaupa mér sérhannaða rúgbýskó í íslensku fánalitunum og stefndi á sérsmíðaðan góm - einnig í íslensku fánalitunum - og svo ég tali nú ekki um launaskerðinguna á krepputímum. Ég verð að vera aðeins duglegri og fljótari að hlaupa og þá er slæmt að eiga lakkrís í hornskápnum. Það væri betra að hafa hann við 100 metra markið.

Ljósið í "kreppunni"

Í gær var voða góður dagur. Ég fékk að sitja yfir stynjandi systur minni í fæðingu og horfa á Evru/Kreppu/Rúblu litlu skjótast í heiminn án nokkurra orga eða annarra óhljóða. Hulda sat á hækjum sér og út skaust lítil stelpa klukkan 4.18pm eftir 6 tíma hríðir. Starri og Freyja voru í 40 sentimetra fjarlægð, tilbúin með tólin sín - hún með klemmurnar og hann með skærin til að klippa á naflastrenginn. Auk mín voru þar Strúlla heldur fölleit í horninu og Alex, vinkona Huldu með hálsinn teygðan yfir alla hausana sem á horfðu. Ómetanleg reynsla og Hulda sem stóð sig eins og hetja var svo flott, róleg og afslöppuð að ég hugsaði með mér að þetta væri nú ekki neitt einasta mál ef fæðingar gengu svona fyrir sig. Þá skal ég nú glöð eiga eitt á morgun!

Barnið var þögult sem gröfin og horfði bara á alla í kringum sig, ég aðeins stressuð um að lungun á því funkeruðu ekki almennilega fyrst engin voru orgin, en læknirinn fullvissaði mig um að sum væru bara svona pollróleg. Þetta barn var náttúrulega svo þroskað orðið eftir 43 vikur í legi að smábarnaöskur voru óviðeigandi. Ég lét mér ekki bregða mikið við að sjá þetta allt saman enda búin að vera mörg sumur í sveit og sjá kálfa, folöld og ógrynni af lömbum fæðast. Helsti munurinn var að barnið var rauðslímugt og karið var þurrkað af með handklæði af í stað þess að mamman sleikti það. Þegar Hulda bað um að fá fylgjuna í dalli til sín, leist mér ekki á það um sinn, finnst nóg um að horfa á rollurnar éta sínar, en hún vildi bara aðeins skoða fitukekkina og trénun fósturpokans áður en þessu var hent í spítalaúrganginn.

Ég vil hér með koma formlega á sérstökum þökkum til Huldu og hennar fjölskyldu allrar fyrir að leyfa mér að taka þátt í þessu með þeim, þetta var algerlega ómetanlegt og fer efst á listann yfir stærstu stundirnar í lífi mínu. Það vona ég innilega að hún verði mér við hlið í mínum fæðingum -Steindór má reyndar sitja heima við þau tilefni.

Og heim á ný...

Mánudagur - Baltimore
Þriðjudagur - New York City
Miðvikudagur - Stamford
Fimmtudagur - Boston
Föstudagur - Chicago

Þetta var heljar vika. Ekki nóg með að vera stödd á Wall Street á verstu dögum síðustu áratuga, heldur var ég off line að mestu leyti á örlagaþrungnum tímamótum Íslands. Utanríkisráðherra á sjúkrahúsi, sem og forsetinn og einn af Seðlabankastjórum í fríi vegna heilsubrests. Ekki þó Davíð sem styr stendur um eins og alltaf. Sumir vita ekki hvenær komið er nóg og hefðu betur haft vit á að hætta á toppnum þegar þjóðin stóð á bakvið hann, sjálfstæðisfólk sem og aðrir. En nei, nú endar hann feitur, hataður og að öllum líkindum blankur. Ó ó.

USA var svona líka rosalega fín en hvergi sá ég þó Outback steakhouse sem er skrítið því það á að heita amerísk keðja. Kannski Baugur hafi líka verið kominn með puttana í þann rekstur og þeim öllum lokað strax á mánudeginum? Ég átti sérlega góðan dag í Boston þar sem ég átti góða fundi og nokkra endurfundi. Denny Crane.
Ég hafði upp á gömlum vini úr CBS þar sem ég var skiptinemi fyrir 7 árum og við fórum í hádegismat á meðan við slúðruðum um alla sem við enn höfum samband við frá þessum mánuðum í Dene. Seinnipartinn fór ég svo i heimsókn til Gauta og Annemiek þar sem ég var svo heppin að fá íslenska afmælis-skúffuköku sem að sjálfsögðu var skolað niður með melamín frírri mjólk. Það var nú ekki óhamingjan á þeim bænum þótt námslánin fyrir 12milljóna króna námi séu öll í íslenskum krónum og fjögur börn á framfæri - eftir 3 glös af mjólk vorum við bæði, Gauti og ég, viss um að allt færi á besta veg fyrir alla og best bara að brosa sig í gegnum þetta allt saman. Denny Crane.

Á meðan ég spýttist borg úr borg, spýttist ekkert úr systur minni elstu. Hún er nú komin hátt í 3 vikur framyfir áætlað got og grínast með að barnið verði tennt við fæðingu. Tengdaforeldrarnir eru í heimsókn og örvænta fljótlega ef ekki fer að sjást í hnakkann, illt ef þau fara heim án þess að sjá pjakkinn. Mamma og pabbi eru svo á leiðinni líka í heimsókn svo eitthvað verður að fara að gerast. Við munum bjóða þeim dollarann á okkar eigin gengi, Davíð kemur engri kreppu inn á okkur öll.

bið að heilsa í bili, óska öllum góðs gengis :)

Ég á ekki til orð

Þjóðargjaldþrot!??! Maður skreppur í 16 tíma flug og fjóra tíma í lest og missir bara af stórfréttum frá Íslandi. Stjórnarformaður ING bankans í Kóreu færir mér fréttir af íslensku efnahagslífi í gegnum sms, flutt frá Seoul til New York. Nú þegar ég loksins kemst á mbl.is blasa orð eins og þjóðargjaldþrot við og ástæða þykir til að taka fram að bankar muni opna á morgun. Hlutabréfin mín í Landsbankanum eru líklega að engu orðin en mögulegt tap mitt takmarkast líklega við þær 130þúsund spírur sem í hann voru lagðar fyrir rúmum tíu árum. Það er gott að eiga bara skuldir á Íslandi í dag og enn betra að eiga forsjálan bróður sem í gegnum árin hefur séð um áhættudreifingu eignasafns míns. Nú er aldeilis gott að eiga nokkur tré á Eistlandi, húsnæði í Hong Kong og sand í Dubai í stað íslenskra hlutabréfa. Ég vona að vinir og ættingjar séu ekki í vondum málum og að ástandið lagist fljótlega.

Ég er í New York og átti minn fyrsta fund á númer 1 Wall Street. Mjög kúl fannst mér. Í gær eyddi ég deginum í að skoða mig um á Manhattan, mjög Carrie nema í venjulegum fötum og tiltölulega ódýrum skóm. Ég skoðaði skautasvellið á Rockefeller Center, tölti yfir að Empire State Building en eyddi hvorki tíma mínum né peningum í að fara upp á útsýnispallinn. Ég verslaði í Macy´s, stökk inn í Bloomingdales, gekk um Wall Street og Little Italy. Þegar ég fór í gegnum New York Penn Station sem er beint undir Madison Square Garden var mikið um fólk og greinilega eitthvað mikið að gerast. Ég hélt að þetta væri bara hafnaboltaleikur eða eitthvað slíkt en þegar ég kom upp á hótel var verið að sýna frá þessu og kom í ljós að Madonna er með tónleika þar í kvöld. Þarna hefði ég getað gripið tækifærið og séð eina fræga en Madonna hefur aldrei verið í uppáhaldi hjá mér, bresk og ófríð sem hún er.

Það er hálf óraunverulegt að ganga um Manhattan og sjá alla þessa staði og nöfn sem maður þekkir svo vel úr sjónvarpsþáttum og kvikmyndum en hefur þó aldrei séð með berum augum. Ég átti alltaf von á að sjá einhvern frægan og það stendur til boða að fara á „All my sons“ sem Katie Holmes leikur í en ég læt mér það nægja að sitja uppi á hótelherbergi með mbl.is á refresh.

Nú líst mér ekki á það

Las þetta á bloggi annars manns:

Ég kom heim af sjó í gær mjög óvænt.Landhelgisgæslan á ekki til peninga til að reka tæki sín,peningarnir eru búnir og næsta ár verður mjög erfitt ef ekki verða gerðar róttækar breytingar.Það er svakalegt að stoppa löggæslu á sjó.Skipin verða til taks ef neyðarkall kemur en þau eru í Reykjavík.

Meira að segja Landhelgisgæslan á ekki pénínga!! Úff úff úff.

Blogg rúntur

Það undrar mig að ekki sé valmöguleiki á bloggsíðum vina minna sem leyfir mér að skrá netfangið mitt svo að ég fái póst í hvert sinn sem þeir uppfæra bloggið sitt. Það myndi spara manni bloggrúntinn sem farinn er á hverjum degi en sjaldnast er nokkuð nýtt hjá neinum. Til að sporna við kvörtunum í minn garð (og svo ég fái soldin lakkrís) hef ég bloggað oft í dag.

Ekkert barn

Hulda hefur enn engu barni gotið og líður nú að úldnun að hennar eigin sögn. Ég ætlaði að hjálpa til við rembinginn en það lítur út fyrir að ég missi af þessari fæðingu eins og hinum tveim. Ég fer til USA á morgun og telst mér til að á einni viku muni ég eyða 38 klst á flugi og 11,5 klst í lestum. Ég mun heimsækja 5 borgir á fimm dögum og hér dettur mönnum í hug að ég sé að gera þetta að gamni mínu!



Það er kannski bilun að vera að fara þetta í núverandi efnahagsástandi og það sýnist mér að ég muni bæði missa af einum helgidegi og einum fellibyl á meðan ég ferðast þetta eins og þeytispjald. Vonandi kem ég heim með marga samninga í töskunni og geri alla glaða í mínu fyrirtæki.



Hér eru myndir af fellibyl númer ég-veit-ekki-hvað sem stefnir á Hong Kong á mánudaginn.

Kóreuferð

Kórea var ein stór sigurganga - við unnum mótið stelpurnar og erum núna Asíumeistarar í touch rugby. Þetta er öllu meðfærilegri íþrótt en contact rugby sem skilur við mig marna og sára alla laugardaga. Strákarnir töpuðu í úrslitaleiknum og urðu því í öðru sæti á mótinu. Sama gerðist með mixed liðið þar sem við stelpurnar lékum með strákunum en töpuðum á síðustu metrunum

Einn bikar í höfn á þessu leiktímabili - whoop whoop!

Míníblogg

Það held ég að ljósmæður á Íslandi ættu að hætta að væla yfir launakjörum og drífa sig bara til Hong Kong. Hér vantar brjóstagjafasérfræðinga til að kenna öllum að gefa brjóst en áður var börnum bara gefin formúla sem nú hefur komið í ljós að inniheldur melamín. Þá vantar líka mjólkandi mæður sem mér skilst að séu hátt launaðar þessa dagana og þurfti ekkert verkfall til.

Home sweet home - continued

Ég er komin heim í heiðardalinn, mengun og muggu, trallallaaalllaalaa.

Fríið var frábært. Hæfileg blanda af leti og verkefnum, fjölskyldu, vinum og quality time, gott veður og mikið gott að borða.

Afmælið gekk svona líka vel. Ég gerði ráð fyrir að þetta yrði bara kvöldveisla eins og afmælispartý á klakanum eru en mér var svo skipað í sparispjarir um miðjan morgun, rétt eftir vöknun!!! Ég hafði farið með hvíta kjólinn í hreinsun nokkrum dögum áður en nú voru góð ráð dýr því hreinsunin hafði týnt gallanum!!! Ég hafði þess vegna þessu fínu afsökun fyrir að fara í verslunarferð sem endaði á að ég keypti mér enn eitt bikiniið og sitthvað fleira sem hreinsunin hafði aldrei komið nálægt né týnt. Voða gott!

Um hádegi var ég þvegin og strokin, tilbúin til að taka á móti gestunum. Ég sat með tengdafjölskyldunni (karlar fremst, konur á öftustu bekkjum auðvitað) fyrir utan marae og hlustaði á margar margar ræður á maori, sem fóru fram á tilþrifamikinn hátt með hrópum, köllum, sérstæðum valhoppum og spjótbendingum á alla gestina sem mér fannst svona á að líta ekkert sérstaklega welcoming, en þetta er víst allt partur af programmet og svo var sungið. Eftir hverja ræðu skal söngur sunginn af þeim sem stendur upp og talar yfir hópinn svo ég var heppin að hafa ekki tekið saman nokkur orð á maori eins og mér datt í hug eitt miðnættið í svefngalsa.

Þegar öllum þessum hrópum og söngli var lokið kom hersingin yfir túnið (heimamenn við annan endann og gestir hinum megin við túnið, líklega ástæða þess að ræðurnar voru svona háværar!) og nuddaði saman nebbunum en þannig heilsast márar.

Þegar öllu þessu var lokið og allir voru orðnir sárir á enni og nefi, var sest til matar sem kominn var á borðin. Og hvílíkt og annað eins. Þetta var eins og þrjúhundruðmanna fermingaveisla þar sem kræsingarnar voru svo þéttlagðar á borðin að hvergi var pláss til að setja niður gaffal, nema helst í feitan kjötbita væri. Ég get ekki ímyndað mér að grænmetisætur gætu lifað lengi í þessu samfélagi en sem betur fer kann ég kjöt og fisk að meta og át á mig gat. Allt var hrikalega gott, ýmsir fiskréttir og heilmikið úrval af lambi, grís og nauti. Það spurðist út að á Íslandi ætum við stundum hrossakjöt svo frameftir kvöldi kom fólk upp að mér og spurði hvort ég væri þessi hrossaæta sem allir væru að tala um. Maður hefur nú orðið frægur fyrir minna.

Yfir matnum voru um 5 klukkutíma ræðuhöld sem öll fylgdu sama munstrinu, eftir ræðu kemur lag. Allt var á maori fyrir utan eina einustu ræðuna sem reyndar var nokkuð vel flutt og fyndin svo ég vaknaði aðeins aftur en annars dormaði ég í mínum íslenska heimi og skildi fæst sem fram fór. Það var svo sem í lagi, Juddy litli skildi víst fæst af því sem fram fór í brúðkaupinu Bjarka og Strúllu og ekki er ég alveg viss um að hann hafi skilið allt saman þarna heldur!

Og svo var dansað. Hljómsveitin tók við af ræðumönnunum, öllum borðum var ýtt út í horn og allir fóru á flug eftir gólfinu. Vinir Justins sem ég hitti um jólin komu í partýið og úr þessu varð þessi mikla skemmtun. Nýsjálenska rúgbý liðið vann mikilvægan sigur á Áströlum sama kvöld og allir voru því í góðu skapi. Mikið fjör sem gerði afmælisbarnið voða glatt, eins og öll afmælisbörn eiga að vera. Með því kveð ég, því Hulda systir sem einmitt er afmælisbarn í dag er farin að bíða með kvöldmatinn og það gengur ekki.

Sagan af Kóreu ferðinni kemur á næstu dögum.

Maorified!

Jæja, blogg frá suðurhöfum til að skjalfesta ferðina fyrir jólabréfið í ár.

Við hjónaleysin flugum á föstudagskveldi til Ástralíu þar sem bróðir Justins á heima. Sól, sumar og heitur vindur tók á móti okkur í Brisbane og flugvélafötin (þykk peysa og ullarsokkar) fóru beint í bakpokann og sandalarnir komu uppúr í staðinn. Við ætluðum að taka út lífshætti þeirra Aubreys og Mellissu sem alla sína ævi hafa búið í litlum márabæ á norðureyju Nýja Sjálands með dætur sínar tvær.
Þau reyndust vera búin að koma sér vel fyrir í flottu einbýlishúsi, með tvo bíla og allt sem þau vantaði í nágrenninu. Bæði fengu þau vinnu á stuttum tíma og þótt launin megi gjarnan vera hærri, eru lífsgæðin betri og þau vinna nú í því að fá foreldra sína yfir líka. Á Gold Coast er gott að vera, mikið um garða og opin græn svæði en við Justin fórum nú samt ekki í húsnæðisleit að svo stöddu. Líður vel í HKG og langar ekkert burt, allavega ekki strax.
Við fórum á ströndina, í golf, í ræktina þar sem mér tókst að detta af hlaupabrettinu með látum, í búðir og á markaðinn. Gott fólk, góður staður, ætlum að koma aftur.

Núna erum við hjá tengdó í Rotorua eða Rotten Rua eins og ég vil kalla þetta því hér er brennisteinsfnykur yfir öllu og meira að segja ég finn hann. Í miðjum bænum er hverasvæði eins og Námaskarð og breiðir yfir bæinn þennan líka dásemdarstink. Hingað erum við komin til að fagna 60 ára afmæli Aubrey Senior eða Toko eins og hann heitir á Maori. Ég hef síðustu tveimur dögum eytt í að mála 'marae' sem er samkomuhús Máranna en við höfum leigt eitt slíkt til að halda 350 manna veislu fyrir gamla. Hann er ætthöfðinginn og búist er við fjölda fólks en nákvæmlega hversu mörgum veit ekki nokkur maður. Það yrði til að æra óstöðugar kvenfélagskonur á klakanum að reyna að skipuleggja svona veislu því það er ekki márunum í blóð borið að senda boð á undan sér. Boðskort í veisluna eru send manna á milli, allir eru velkomnir og flestir heyra af hátíðunum frá öðrum gestum sem láta boðin ganga á milli sín. Margir eru atvinnulausir, símalausir, internetlausir og í það heila heldur sambandslausir en ferðast þó á milli bæja og fá þannig fréttir af fríum drykkjum og mat. Xtra large fólk sem flest er tattóverað og tannlítið hefur komið við á marae þar sem við höfum setið við málningavinnuna og allir kyssa mann, fæstir segja til nafns. Ég bara kyssi á móti og brosi til allra því allt er þetta gæðafólk þótt í það vanti tennurnar. Sumir koma með potta með sér, í dag kom einn með belju sem skotin var fyrir partýið og á morgun er mér sagt að annar komi með grís sem fórnað var í gær. Ekki fékk ég að drepa hann þótt Justin litli hafi enn og aftur lofað mér grísaveiðiferð sem vitanlega ekkert verður úr héðan af.

Í gær fórum við í bíó. Ég hitti frægt fólk með heila tanngarða sem Hollywood kanski borgaði fyrir. Frægastur var Jake the Muss, sá frægi maður sem verstur var í myndinni Once were warriors sem um alla eilífð mun sverta ímynd allra Mára í huga siðmenntaðra Vesturlandabúa. Hann og fleiri höfðu gert heimlidamynd um Tuhoe, ættbálk Justins sem var alveg sérstaklega áhugaverð að horfa á. Fyrir mig, græningjann, var alveg einstakt að sjá hvernig þessi þjakaði þjóðstofn hefur lifað og þróast síðustu 100 árin og bara það eitt að bera saman aðstæður afa hans Juddys og okkar líf í Hong Kong er nóg til að fá mann til að hugsa - og það lengi. Konan sem myndin var um eignaðist 14 börn og endaði aðeins með eitt þeirra sem var þroskaheft og ósjálfbjarga. Fólkið hennar barðist við að gera upp á milli kristinnar trúar og gamalla bábilja um vættir, anda þeirra fráföllnu og bölvana sem hvíldu á þeim sem ekki stóðu sig í stykkinu á einn eða annan hátt. Allir áttu börn með öllum, menn áttu upp í 12 konur sem allar voru í þrælavinnu og svo bakbognar af erfiðisvinnu að erfitt var að trúa að myndin átti að hafa gerst í kringum 1917. Rafmagn og rennandi vatn í héraðinu þar sem afi hans Justins, og pabbi, áttu heima og ólust upp, var ekki til fyrr en 1975. Þá var Aubrey, pabbi hans Justins reyndar fluttur að heiman og byrjaður að búa til sín eigin börn en í síðustu ferð fór ég þangað uppeftir og sá hversu frumstætt allt er þarna uppfrá þar sem föðurbróðir Justins býr enn og nokkur barna hans.
Börn hlaupa um berfætt 9 mánuði á ári, flest frekar feit með hor og fara í bað í læknum án sjampós og svitalyktaeyðis. Já, við erum langt frá upprunanum komin, hann frá Urewera Maungapohatu og ég frá Laxárdalnum þar sem við sitjum og borðum sushi í miðbæ Hong Kong.

Orðaforði minn í Maori hefur stækkað til muna og ég er farin að skilja eitt og annað í menningu Tuhoe ættbálksins. Stundum finnst mér ég vera á meðal indjána, kannski því maður hefur séð kvikmyndir um indjána en ekki svo margar um mára eða aboriginals en ég ætla að leita uppi kvikmyndir og heimildamyndir um márana því það hafa vafalaust fleiri verið gerðar en þessi sem ég sá í gær. Þar sem elsti sonur Aubreys er fluttur til Ástraliu og Justin býr í HKG, brennur sú spurning á mörgum sem eru að koma í sextugsafmælið hver tekur við forystuhlutverkinu í ættbálknum þegar Aubreys nýtur ekki lengur við. Vonandi á hann mörg ár ólifuð en en það leyfi ég mér að efast um að strákarnir hans tveir muni nokkurn tímann sinna því hlutverki sem hann er í núna. Þessi hægláti maður sem sjaldnast segir mikið heima við er í kastljósinu í hvert sinn sem fólk kemur saman, heldur ræður á maori og framkvæmir hefðbundnar athafnir við öll opinber tækifæri. Justin skilur margt en talar aldrei maori. Systir hans hins vegar er altalandi á maori en konur eru aldrei í forystuhlutverki hér svo hún verður aldrei meira innan ættbálksins annað en góð móðir og góður kokkur. Konur skulu ekki halda ræður eða hafa sig í frammi á mannamótum nema helst ef þær eru með læti í eldhúsinu. Þótt Márar búi í male-dominant menningu er Juddy litli jafnréttissinni og leyfir mér oft að tala þótt aðrir heyri.

Fleira vafalaust síðar, ég læri eitthvað nýtt hér á hverjum degi.

Helgin var góð og alveg eftir uppskriftinni föstudagsins. Ég fór á æfingu í miklum hita á föstudagskvöld og svitnaði eins og flóðhestur í grindahlaupi. Ég átti því góðan mat skilinn og bjórsopinn sem fylgdi slakaði á öllum mínum vöðvafestingum. Eftir matinn fór ég í nudd og svaf eins ungabarn, alein heima en bóndi var í Malasíu. Það er ólíkt betra að sofna líkamlega úrvinda og finna þreytuna leka úr öllum líkamanum samanborið við þá daga sem maður sofnar eftir langan dag fyrir framan tölvuna, illt í augum og haus eftir heilabrot dagsins.

Það var ekki lengi legið því ég átti að mæta á æfingu á laugardagsmorgunn klukkan 9. Morgunsprækjan var að drepa mig og ég spratt á fætur fyrir allar aldir, búin að sofa svona svakalega vel, blessuðum fimm prósentunum frá kvöldinu áður að þakka. Ég fór svo seinnipartinn með 10 Fransmönnum til Macau í teygjustökk og Cirque de Soleil loftfimleikasýningu. Ég tapaði einum 5 þúsund spírum í casinó en ég er svo heppin í ástum að það gerir ekkert til.

Hjálparalaus drukknaði ég í þvottinum aftur um helgina og lítur nú íbúðin út eins og í senu í þeirri frægu hrollvekju 'Invasion of the Laundry'. Skápaplássið er ekkert orðið en til að bæta gráu ofan á svart erum við stílistinn að fara að versla í kvöld. Úff úff úff, ég sem hélt ég þyrfti ekki að stækka við mig fyrr en ég eignaðist börn.

HK fréttir

Í fréttum síðustu daga fannst mér skemmtilegast að lesa um rottuna sem synti með almúganum í sundlauginni í Tsung Kwan O um helgina. Það er greinilegt að sú sundlaug er ekki þrifin í 4 klukkutíma á dag eins og mín sem lokar á milli 12-3 alla daga vegna þrifa. Enn í dag hef ég aldrei séð neinn á ferli í kringum sundlaugina á þessum tíma en það er nú önnur saga.

Í gær tók ég mér sólarfrí. Úti voru 32 gráður, mikil sól og mig langaði að grilla mig. Svo ég sendi skilaboð á skrifstofuna um að ég kæmi ekki fyrr en eftir hádegi og upphóf svo miklar olíuáberingar. Þegar ég var öll orðin glansandi fín af sólarolíu og factor 4 fór ég í bláa tiger bikininu mínu niður að laug með ipod og bók í hönd að hætti skvísa.

Þá var lokað.

Á fimmtudögum fyrir hádegi er lokað vegna þrifa var mér sagt svo að þessi auma morgun session frá 8-12 á morgnanna er ekki í boði á fimmtudögum. Bjartsýn spurði ég þá hvort ég gæti ekki komið klukkan 12 og fengið mér sundsprett, öll olíuborin eins og ég var og augljóslega búin að leggja mikið á mig til að fá krabbamein. Nei sagði sundvörðurinn, það er lokað alla daga á milli 12-3pm eins og ég auðvitað átti að vita.

Ég: Why?
Dofinn fiskihaus: For cleaning.
Ég: klíníng!!!!! Þú ert rétt búinn að segja að sundlaugin sé lokuð frá 8-12 vegna þrifa!!! varla þarf að þrífa sundlaugina í 7 klukkutíma þegar ekki sála hefur farið ofan í hana í allan heila daginn!!! (ég að missa mig svolítið en ég var jú búin að taka mér verðmætt frí!)
Dofinn fiskihaus: (blikk blikk) (horfir á mig missa mig) (blikk blikk) Erm....sorry. (blikk blikk)

Ég hundskaðist í vinnuna klukkan 1 eftir hádegi og hugsa nú að hálfir vinnudagar henti mér bara vel.

Íþróttirnar hafa aftur tekið yfir alla mína dagskrá, landsliðsæfingar hefjast á ný í næstu viku og ég fer til Kóreu eftir 3 vikur að keppa ásamt Juddy litla og 15 öðrum körlum og kerlingum. Ég geri fátt annað en að skola úr íþróttafatnaði og neita alfarið að bleyjuþvottur geti tekið mikið meiri toll en allar þessar sveittu flíkur.

Uppsögn hjálparars kom sum sé á versta tíma en hún fór aftur heim til Filippseyja og virðist hafa tekið straujárnið okkar með sér. Ég hef auglýst eftir nýrri þjónustustúlku til að þrífa, þvo og kaupa inn fyrir mig, upptekna framakonuna. Juddy heimtar að hún verði að kunna að elda og segist gefa þeim bónus ef hann getur fengið einstaka nudd frá þeim líka en þar líklega dreg ég mörkin því allar konur vita að leiðin að hjarta mannsins er í gegnum magann og óvíst hvað yrði ef hann fengi olíunudd á sófanum í ofanálag!! Vonandi finn ég hina réttu fljótlega áður en allar plönturnar deyja drottni sínum og Juddy klárar straujuðu skyrturnar í fataskápnum.

Annars er föstudagur og ég er tilbúin í átök helgarinnar. Æfing í kvöld, önnur í fyrramálið, loftfimleikasýning í Macau um kvöldið, sund á sunnudaginn og innkaupaferð. Whoop whoop!

Fellibylurinn kom og fór - felldi nokkur tré og allir fengu frí úr vinnu en ég mætti samt og var dugleg. Íslendingar unnu silfur í handboltanum og við Bjarki og Kristrún horfðum á í fánalitunum. Gaupi sagði að þeir ættu þetta skilið eftir allar fórnirnar sem Snorri litli hafði fært síðustu árin, alveg sleppt sveitaböllunum greyið en það bliknar í samanburði við kínversku gullverðlaunahafana sem ekki fengu að sjá 1,5árs börnin sín í heilt ár og einhverju vöðvatröllinu var ekki sagt þegar mamman dó.

Ég verð upptekin næstu daga.

Fer til Macau á laugardaginn, Juddy er í Malasíu.
Helgina þar á eftir fljúgum við til Ástralíu og stoppum hjá bróður hans í nokkra daga.
Þá fljúgum við yfir til Nýja Sjálands í sextugsafmæli tengdapabba, verðum í tæpa viku.
Helgina þar á eftir er ég að keppa á rúgbý móti í Kóreu.
Vikuna þar á eftir er ég á ráðstefnu í Peking.
Helgina þar á eftir ætla ég að slappa af með Huldu og nýburanum sem vonandi kemur í heiminn samkvæmt mínum plönum.

Ég verð komin með flugfit í stað sundfita eftir allar þessar ferðir, ef ekki blóðtappa í báða leggi.

Fellibylur !!!

Hong Kong er rauða stjarnan í miðjum rauða hringnum...

Nú segja þeir þann stóra á leiðinni. Fellibylur af stærðargráðu 10, ljóst er að það verður hér skítaveður. 60hnútar á flugvellinum segir mér flugumsjón á Íslandi sem alltaf hefur annað augað á veðri í Kína.

Það væri nú ágætis tilbreyting ef það gustaði almennilega um mann til tilbreytingar - hér eru allir sendir heim í hýði ef eitthvað er að veðri en eins og ég hef áður bloggað um þá er þetta ævinlega bara hret og norðan gjóla. Að sjálfsögðu vona ég að allir séu öruggir og að enginn slasist, að bátarnir hennar Huldu og Strúllu sigli ekki burt, að grillið mitt takist ekki á loft, en ég get ekki að því gert að mér finnst bara hrikalega spennandi þegar úti er ofsaveður! Best væri ef að snjórinn næði upp á stofugluggann, litlar mýs að grafa göng og rafmagnið af. Það er líklega borin von, ef ekki aðeins fyrir það að ég bý á 27undu hæð.

Skreppitúr - SUPPLIES!!!

Einu sinni fór ég í skreppitúr. 36 tímum, 4 flugvélum og þremur heimsálfum síðar var ég komin til Íslands með börnin hennar Huldu því það var fuglaflensa í Hong Kong. Ég stoppaði stutt, át páskalambið og flaug sömu leið í gegnum London, Abu Dhabi og Bangkok til baka.

Í þarsíðustu viku var önnur eins ferð farin, aðeins beinni leið samt og tilefnið gleðilegra. Gunnhildur vinkona var að fara að giftast sveitunga mínum og með 3ja daga fyrirvara stökk ég af stað með brúðkaupsgallann í handfarangri. Ekki var stuttur fyrirvarinn Gunnhildi að kenna því ég var látin vita af plönunum með rúmlega árs fyrirvara en ég hafði jú verið á Íslandi svo stuttu áður að ég sá mér ekki fært að mæta líka í þetta brúðkaup þótt ég glöð hefði viljað. En svo fór samviskubitið að naga mig, surprise púkinn að pota í mig og ég bókaði flugið á þriðjudegi, flaug á fimmtudegi.

Hrikalega var svo gaman! Ég mætti á föstudagseftirmiðdegi í glampandi sól og yndislegu veðri, beint á BSÍ í pulsu eins og alltaf og upp í Kópavog í sturtu og sjæn. Þremur tímum eftir lendingu var ég komin í Glersalinn í Kópavogi með órakaða leggi, illa lakkaðar tær og eilítið úfin eftir skyndiþvottinn. Alltaf glæsileg samt. Björn bóndi var með í ráðum en Gunnhildur hafði ekki hugmynd um að ég væri á leiðinni og svipurinn á henni þegar hún sá mig gerði ferðalagið allt þess virði á augabragði. Ég fékk að halda ræðu, syngja soldið með hljómsveitinni, Stebbi Hilmars söng svo ég táraðist og allt heila kvöldið var bara svo endalaust yndislegt! Ég skemmti mér svoooo vel og entist á djamminu til klukkan 6 um morguninn, eldgömul orðin!!!! Ég veit bara ekki hvernig Íslandsferðir verða nokkuð betri en þessi ? Góðir vinir, gifting, pulsa með kókómjólk, Gay Pride, Hlöllabátur, American Style, sundferð, Reykjavíkurrúntur, fleiri vinir og Extra með saltlakkrísbragði. Það segi ég og skal við standa að Íslandsferðir hér eftir verða takmarkaðar við 2ja daga stopp. Ég brosi allan hringinn bara við að rifja þetta upp.

Egg, meiri egg!!! og kartöflur

Við héldum grillveislu um helgina í garðinum okkar. Juddy bauð liðinu sínu í heimsókn og tilkynnti mér á föstudagseftirmiðdegi að von væri á einum 30-40 ruðningsköppum sem allir yrðu að fá að borða. Og með það settist hann á sófann og fór að vesenast með snúrur og kapla - sagðist vera að reyna að stilla græjurnar þannig að allir gætu horft á landsleikinn á milli Nýja Sjálands og Ástralíu, erkifjandanna, hjá okkur. Það var ljóst að eldamennskann félli í minn hlut.

Ég fór í búðina með Starra litla hjálparkokk, bæði með stóra bakpoka á bakinu fyrir allar vörurnar. Klyfjuð af alskyns kræsingum komum við heim og enn voru tæknivandamálin að hrjá húsbóndann. Við Starri fórum því að brytja og sjóða og þeyta og steikja.

Þegar yndið mitt leit upp úr Tæknifræði 101, varð honum strax ljóst að ekki væri nóg af eggjum til og eitthvað værum við illa undirbúin undir gestaganginn svona kartöflulega séð. "Kauptu meira elskan" sagði hann og ég og Starri fórum aftur í búðina. Svo var soðið fram eftir kvöldinu, aðeins inn í nóttina.

Daginn eftir mættu 12 manns í grill. Kartöflusalat og egg í mæjónesi verða í kvöldmatinn hjá mínum næstu dagana því það fer fjarri mér að henda öllum þessum soðnu og steiktu jarðeplum sem ég svitnaði við að matbúa. Ég hins vegar hef enga matarlystina en ég hef nú komist að því að besta megrunin er að elda nógu andskoti mikið. Eftir að sýsla í matnum í klukkutíma langar mig ekki neitt í hann og nægir mér að drekka soldið vatn.

kv,
Rebekka 'hin danska' Atkins

Íslandsferð

Íslandsferðin var yndi, stutt sem hún var. Elfa frænka prjónaði peysu á dengsa litla og hann leit út eins og íslenskur hestamaður á leiðinni á slútt. Veiðivötn buðu upp á íslenska lárétta rigningu, rok og þrjá fiska á mann. A.m.k.

Flightseeing yfir Gullfoss og ógjósandi Geysi, Þingvelli og allt þar á milli stendur óneitanlega upp úr, útsýni yfir til Vestmannaeyja og út yfir Langjökul ef maður teygði sig. Juddy litli fékk að stýra, Óla varð óglatt, 9mánaða daman Fura svaf af sér herlegheitin og Elfa fékk afmælisgjöfina sína, seint eins og venjulega.

Við átum á okkur gat og erum nú eins og stöffaðir kalkúnar en æfingar eru hafnar á ný - þó með aðeins minni þyngd og styttri hlaupum. Ég er strengd og stirð til verka.

Sambandið stóðst þrekraunina og hann er staðráðinn í að mæta á ný í veiði með Malla frænda, Eggerti og Hlyni hennar Petíar. Rétt eins og hjá öðrum matgóðum gestum var hápunktur ferðarinnar steikurnar hjá Elfu frænku en hvalkjötið (hrátt sem steikt) sækir fast að. Kannski síðast hafi hún serverað Kjarnafæði og því fór sem fór?

Maður spyr sig.

Vanafesta eða árátta?

Þegar Subway opnaði á Akureyri um árið trítlaði ég mér niður í bæ til að taka út nýjasta ruslfóðrið á markaðnum. Ég keypti mér sex tommu túnfisksbát í hvítu brauði með auka mæjónesi og soldið af salti. Þetta þótti mér ógurlega góður matur og í næstum heilt ár pantaði ég mér alltaf sama bátinn enda óþarfi að breyta út frá því sem sannað er að seður mann.

Það var ekki fyrr en löngu seinna sem ég ákvað að prófa eitthvað nýtt og hætta þannig á að eyða rúmum þrjúhundruð krónum í eitthvað sem ekki var gott. Nú gætu einhverjir haldið að ég, eins og svo margir aðrir, hafi bara ekki lagt í að fara í gegnum þann aragrúa af valmöguleikum sem Subway stelpur og strákar ryðja upp úr sér til þeirra sem eru í vafa um hvað þeir vilja en það var nú öðru nær, ég er bara svona loyal. Vanaföst.

Hér í bæ er það Outback Steakhouse. Þar hef ég bara einn aðalrétt smakkað og hef þó farið þangað með reglulegu millibili í 5 ár svo upp úr krafsinu hef ég fengið VIP kort gefins. Ég fæ mér einstaka sinnum salat, franskar eða súpu (alltaf þá sömu) en annars fer ég á Outback til að borða Alice Springs Chicken. Þegar ég er í Kóreu, fer ég á Outback og borða Alice Springs Chicken. Þegar ég er í Malasíu, fer ég á Outback og panta Alice Springs Chicken.

Ég áttaði mig á eigin áráttu í 12 tíma flugferð í gær. Frá London til Hong Kong var í boði, on demand, einar 12 glænýjar bíómyndir og ég hafði bara séð eina þeirra áður. Það voru um 50 mismunandi sjónvarpsþættir í boði, 30 heimildamyndir, 20 teiknimyndir, aragrúi leikja. Og hvað gerði ég? Jú, ég horfði á 3 þætti af Friends, 2 þætti af Greys anatomy, einn af Sex and the City og einn House. Alla þættina hafði ég séð áður!!! Þegar öllu þessu áhorfi var lokið ákvað ég að eyða dýrmætum tíma mínum þar sem ég var dæmd til að sitja föst á milli kommúnista og sofandi hjásvæfunni í að horfa á eina nýja mynd sem ég hafði aldrei horft á áður. Hún reyndist ágæt en til að vera örugg valdi ég fyrirsjáanlegustu myndina af þeim öllum.

Er þetta vanafesta eða árátta?

Alla tíð hefur það hrjáð mig að þola illa óhljóð, eða nokkur hljóð, úr munnum annarra. Ég sperrist upp og einbeitningin hverfur úr öllum mínum sellum þegar kjams, slurp og tyggjósmjatt heyrist og þrátt fyrir annars hverfandi heyrn, er ég ofurnæm á þetta.

Naveet hét hnetu- og eplaátvaglið sem sat við hliðina á mér fyrstu mánuðina í þessu starfi. Ekki eingöngu át hún með óhljóðum heldur fór það verr í mig enn nokkuð annað hvað hún át h...æ.....g....t...! Tennurnar söguðu sundur eplið á lúsarhraða og eftir nokkra bita var ég löngu hætt að geta talað í símann, skrifað email eða nokkurn skapaðan hlut. Ég tók á það ráð að fara í gönguferðir þegar hún dró fram salatboxið sitt eða epli og andaði úr mér pirrunni á þrammi um miðbæinn.

Nú er maður kominn í hennar stað og skal kynntur til sögunnar sem Martin. Hann er frá Skotlandi, skrollar á errunum og....æj æj æj....smjattar. Það sem verra er, hann kemur gjarnan með nesti í vinnuna eða sækir sér samlokur út í bæ og bryður þær við skrifborðið, innan við meter frá mér!!!! Hvernig er þetta hægt í nútíma þjóðfélagi þar sem enginn borðar nesti lengur, allir fara í business lúns og setja allt saman á risnu?

Og írónían í þessu öllu saman. Engin smjattar eins mikið og minn maður, sem ég elska eins og hann er, rétt eins og Colin Firth.

Og svo...

Og svo fór ég til Japan í verðlaunaafhendingu og að borða súshí en fékk ekkert súshí og borgaði bara mjög mikið fyrir kóreyskt grill en það var samt með Bjarna skólafélaga úr HR svo það mátti vera dýrt en hann er að flytja heim með ólétta konu og hálfskapað barn eftir fimm ár í útlegu.

Og svo kom bara rigning í Hong Kong og fellibylur og voðalega mikil bleyta alls staðar, sérstaklega í kringum opna glugga sem gleymdist að loka áður en fárviðrið gesyaði en það er ekkert sem nýji hjálparinn getur ekki þurrkað upp og fleira til, hún er til margs nýtileg.

Og svo þurfti ég að fresta Indlands og Singapore ferðinni minni því ég er andlaus og ónýt til vinnu þessa dagana og þarf helst að reka undirmennina sem eru of feitir til að hugsa skýrt og nú þegar bossinn er ekki lengur feitur vill hann losna við aðra keppi og vill ég geri það en ég er ekki með gráðu í að reka fólk og held mig ekki góða til verksins.

Og svo er ég enn í nammibindindi sem er bara búið að standa í 85 daga en enn hefur ekkert minnkað mittismálið og í staðinn hefur bara þráðurinn styst og illskan í mér á yfirborðinu þegar ég verð voða svöng og má ekkert narta.

Og svo er bæði ég og drengurinn farin að hlakka til og kvíða sumarfríinu til Íslands eftir tvær vikur sem gæti gengið frá sambandinu eins og síðast þegar menningamismunurinn rekur hnífinn í kviðinn á okkur svo gallið vellur út.

Og svo er bara ennþá rigning í dag en ég fæ börnin yfir nóttina sem er yljandi.

Kazakhstan túr

Hæhæ,



Smá fréttaskot af mér með myndum.
Komin heim frá Kazakhstan þar sem klósettpappírinn væri fínasti sandpappír, þar sem flestir keyra um á gömlum Lödum og Skódum og fæstum stekkur bros. Hvarvetna voru litlir strákar að leika sér en stúlkur sáust varla á götum úti sem vakti undrun okkar. Meira að segja smábörn voru þung á brún og stökk ekki bros þrátt fyrir alskonar fíflalæti í samferðakonum mínum.

Enginn var í grænum sundfötum og hvergi var hægt að kaupa slíkar munaðarvörur en það segir mér peningaeðlið að slíkur varningur myndi seljast eins og heitar lummur á meðal túrhestanna.



Í staðinn urðum við að láta okkur nægja rússneskan vodka og kazakhstanískan bjór, þó ekki fyrr en eftir mótið.

Við spiluðum þrjá leiki, töpuðum fyrsta naumlega, og sárlega, en unnum hina stórt sem hressti aðeins upp á mannskapinn. Ég var í byrjunarliðinu fyrir alla leikina og spilaði allan tímann í fyrsta og þriðja leik, en fór af í hálfleik í leik númer tvö. Í upphafi þess leiks fékk ég hné í kinnbeinið af allmikilli hörku og kinnin á mér skerti sjóndeildarhringinn til hægri töluvert. Ég harkaði af mér í 20 mínútur en fór af velli í hálfleik með klakapoka á auganu til að minnka bólguna. Ég varð nú samt eins og fílamaðurinn í framan og ljóst var að ég fengi gott glóðarauga. Fáum mynd.





Bólgan eftir 2ja tíma frystingu, enn töluvert skakkleit.









Kinnin öll og glóðaraugað á fjórða degi.

Þægindi og lúxus voru af skornum skammti í ferðinni en hér má sjá mynd af klósett aðstöðunni á vellinum þar sem mótið var haldið. Ég er ekki frá því að kamarinn í Ásbyrgi sé töluvert betri, allavega sér maður ekki ormana á þeim kamar.

Fleiri myndir eru á fésbókinni þar sem allir halda sig þessa dagana og ég læt því þetta nægja í bili. 3 vikur í Íslandsferð!

Ýmsar smáfréttir

Mikil vinnutörn að undanförnu hefur sett mark sitt á bloggið mitt - en nú skal úr því bætt.

Hér hristist og skelfur jörð eins og á Íslandi en sem betur fer í öruggri fjarlægð frá mér. Kína er í sárum eftir stórkostlega skjálftahrinu og enn sér ekki fyrir endann á hörmungum þeirra sem í öllu þessu lentu því nú eru flóð og aurskriður, hungur og sjúkdómar meðal þess sem þau þurfa að takast á við í miðri sorginni yfir að hafa misst allt sitt, systkini, börn og foreldra, nágranna og nærstadda. Allt snýst um að bjarga því sem bjargað verður og þá er ekki verið að tala um að kippa myndaalbúmunum með sér út úr brennandi húsinu, heldur eru hundruðir þúsunda bornir á brott ef þeir ekki geta hlaupið sjálfir undan áframhaldandi hættu. Stíflur eru að gefa sig, auskriður mynda stöðuvötn þar sem stöðuvötnum var ekki ætlað að standa og nú bíða allir eftir fréttum af flóðum og öðru hryllilegu.

Enginn hefur haft samband við mig til að athuga hvort það sé í lagi með okkur Íslendingana þrátt fyrir bloggleysið en það er nú líklegast frekar íslenskri bjartsýni um að kenna/þakka. Einhverjir af íslensku kyni voru þó nær skjálftamiðju og hef ég komið símanúmerum og netfangi viðkomandi til fréttastjóra 24ra stunda þar sem allar fréttir skulu birtast fyrst með skörung við stjórnvölinn.

Gunnhildur Arna gefur 'fyrstir með fréttirnar' alveg nýja þýðingu en hún sendi mér fréttaskeyti í sms formi um fæðingu dóttur sinnar á meðan verið var að mæla stærð og þyngd barnsins! Geri aðrir betur!

Ég hef sjálf verið mikið í sviðsljósinu. AsianInvestor hélt árlegan kvöldverð fyrir elítuna í fjármálaheiminum í Asíu og flugu stórlaxarnir inn frá öllum hornum Asia Pacific. Ekki þó í einkaþotum, það gera bara Íslendingar. Ég var uppi á sviði með brosið frosið fast að afhenda 85 verðlaun til þeirra sem stóðu sig best á liðnu ári.

Fáum mynd.

Þessi ágæta kona gerði sér ekki grein fyrir að þetta var 'black tie' dinner en hún mætti til leiks heldur tjásuleg.

Ég var náttúrulega beib í gala kjól.

Saman söfnuðum við einum 2 milljónum íslenskum til hjálparstarfs Rauða krossins í Kína og vonandi verður einhverjum eða einhverju bjargað fyrir þá aura.

Ég fer til Kazakhstan á sunnudaginn en í dag var staðsetningu mótsins breytt einu sinni enn. Fyrst áttum við að fara til Taldykorgan og rétt þegar ég var búin að læra þetta langa nafn, var mótið flutt til Almaty. Þá gladdist Bekkan og gekk frá nokkrum fundarboðum í fjármálahverfinu. Í dag var okkur sent email með einni línu : the tournament has been moved to Taraz. Eina sem ég finn á netinu um þennan góða bæ er að hann er voða gamall. Þetta verður meira og meira spennandi, ég segi nú ekki annað.

Nú er ég of sein á æfingu - again! - og því betra að drífa sig.

Ég læt frá mér heyra fljótlega. Á meðan bloggið þið hin.

Veðurfar

Í dag: Sól, heiðbjart, 28 gráður
Á morgun: Sól, skýlaust, 29 gráður
Á fimmtudag: Endalaus sól, 28 gráður
Á föstudag: Sól, mistur seinnipartinn, 29 gráður
Á laugardag: Einstaka skúr, annars sól og 29 gráður.

Ég tók mér sólbaðsfrí úr vinnunni fyrripartinn og drattaðist bara til vinnu kl. 2.
Sama geri ég á morgun.
Og kannski fimmtudag.

Mánudagurinn var frí því Búdda átti afmæli.

Aaaaahhhhhhh :)

Nú er sumarið komið til Hong Kong með blankalogni, sterkri sól og sundlaugardögum. Hrikalega á ég eftir að leggja mig við sundlaugina heima hjá mér allar helgar sem ég get enda var hún ástæða þess að við ákváðum að kaupa í þessari byggingu. Sundlaugar í Hong Kong eru ekki upphitaðar og því lokaðar 8 mánuði á ári en mín opnaði 1 maí og er vonandi opin fram í október. Það er hins vegar til að æra óstöðugan (sem ég er) að fá botn í opnunartímann. Hún opnar klukkan 9 á morgnanna en lokar klukkan 12 í þrjá klukkutíma. Frá 12-1 eru lífverðirnir í mat og næstu tvo tímana eru þeir að þrífa laugina. Eh?!? Þá opna þeir í aðra þrjá tíma, til klukkan 6 en þá þurfa þeir 1klst í kvöldmat. Hún er svo opin frá 7-9 um kvöldið, þar til þeir þurfa kvöldkaffið sitt. Ég fékk 6 ára vinkonu í heimsókn um helgina sem var alveg furðu lostin á þessum opnunartíma sem segir sitt um hversu fáránlegt þetta er - meira að segja 6 ára barn sér það.

Ekki verður því nú neitað að sundlaugin hækkar endursöluverð íbúðarinnar. Nú þegar alla langar í sund í sumarhitanum, eykst eftirspurnin eftir íbúðum í blokkinni og var mér í gær sagt af fasteignasala að veldi ég hann til að selja fyrir mig fermetrana mína skildi hann glaður garantera einar 55 millur í söluverð. Ég varð gráðug í augnablik og langaði að selja á staðnum því ég græði ekki oft 14 milljónir á 4 mánuðum en sá svo að mér enda í bikininu enn eftir sundlaugarferð morgunsins. Hvernig þætti ykkur að borga 5,500ISK fyrir fersentimetrann, milljón á meterinn? Það er eins gott að maður er grannur - ég tek bara 250þús króna pláss uppistandandi.

Barnfóstra á ný

Já Imba mín, það er lítið að frétta hjá mér í augnablikinu, það er bara endalaus vinna! Ekki margt hægt að blogga um það. Ég er enn og aftur grasekkja en karlinn fór til Dubai í gærkvöldi að spila meiri rúgbý. Hulda systir stökk til Danmerkur að hlusta á Bó - geri aðrir betur. Ég er því barnfóstra um helgina og í dag reyndar líka því ég tók að mér að sjá um börn þjálfarans hans Juddy´s sem fór með þeim til MiðAusturlanda á meðan konan hans er á Nýja Sjálandi.

Ég fékk bréf í dag frá rúgbýsamandinu sem ég á að gefa vinnuveitanda mínum vegna ferðarinnar til Kazakhstan. Þar biðja þeir yfirmenn að sýna því skilning að starfsmenn séu kallaðir til skyldustarfa fyrir þjóðina og ættu því að fá auka frí til slíkra ferða. Ég hlakka til að sjá hvað Haymarket segir við því. Þá kom fram í bréfinu að mótið væri haldið í Taldykorgan. Huh!! hvar í ....... er það??? Þetta Kazakhstan ævintýri verður meira og meira spennandi.

Eitt hef ég mikið spáð í. Af hverju er það kallað "common sense" eða "almenn heilbrigð skynsemi"?? Það vita allir sem búið hafa í fjölþjóðlegu samfélagi að það er ekkert almennt við hóp af fólki af ólíku þjóerni og uppruna. Og það er algerlega ekkert heilbrigt við hvernig fjöldi fólks hugsar. Ég gerði lista yfir allt sem hjálparinn minn átti að kaupa í búðinni. Ofan á hornið á listanum lagði ég tóman sjampóbrúsa og pönnukökumix. Hún skrifaði á miðann að hún hefði ekki vitað hvaða sjampó hún ætti að kaupa og í staðinn fyrir pönnukökumixið keypti hún gulrótarköku.

Á klósettinu í vinnunni eru útskýringar : 'the proper flow of handwash'.
1. Turn on the tab. (mistök, hann slekkur sjálfkrafa á sér áður en að þú nærð að ná í sápuna)
osfrv. Það held ég að nær væri að setja upp leiðbeiningar ' the proper way to pee'. Enn eru þó nokkrir starfsmenn (konur allavega) sem standa á skálinni þegar þær pissa. Sjálfsagt hafa þær alist upp við að pissa í holu eins og margir hér, en illa er farið fyrir skynseminni ef þær átta sig ekki á að ákveðin hætta steðjar að fullvaxta kvenmanni sem situr á hækjum sér á sleipu postulíninu 60cm frá jörðu - og rembist.

Að snúa bökum saman

Þá er ég komin heim frá Tævan og hann kominn heim frá Afríku. Heimilishald færist í fyrra horf og hversdagurinn er allsráðandi.

Við fórum systkinin þrjú sem eftir eru hér í HK saman á Duran Duran tónleika með Strúllu, Pétri og Freyju litlu. 10 ára muna víst ekki eftir bestu smellunum (sú 31 árs átti í erfiðleikum!) og sofnaði þegar tónleikarnir voru hálfnaðir. Ég skil hana vel, ég sofnaði víst sjálf - eins og frægt er orðið - á Rolling Stones tónleikunum. Næstu tónleikar eru með James Blunt sem vonandi heldur börnunum vakandi til enda, en ég fer með Starra ungling og Freyju litlu.

Hingað komu viðskiptaráðherra og hans lið og Landsbankinn bauð í kleinur og lummur að íslenskum sið. Ég hitti ráðherra en engar lummur og kleinur voru í boði. Ég fór því súr úr boði og nokkuð svöng.

Oasis fór á hausinn í vikunni og fjöldi manns brann inni með miða til London. Þótt fæstir hafi viljað ferðast með þeim fannst okkur flestum gott að hafa þá á markaðnum til að halda flugfari annarra flugfélaga í skefjum. Svipað var þetta með Íslandsflug um árið.

Eitthvað er í vatninu því barneignir eru heitasta afþreyingarefnið þessa dagana. Óléttar eða nýbornar eru margar mínar vinkonur svo á mig hefur fallið mikil pressa. Ég stend keik í tvö ár til.

Ekkert sælgætið hef ég innbyrt síðustu 14 dagana að áeggjan Óla Óla. Við erum í keppni og bæði svo þrjósk að við verðum sykurlaus næstu mánuðina/árin.

Það er, eins og ljóst er hér að ofan, ekki mikið að frétta.

Dívan í Tævan

Þá er nú Íslendingurinn (sá fyrsti ef marka má viðbrögð landamæravarða!) lentur í Tævan. Taipei heitir höfuðborgin og virðist vera alveg týpísk kínversk borg. Hér erum við hjá AsianInvestor með ráðstefnu á miðvikudaginn en ég ákvað að splæsa á mig nokkrum dögum á Grand Hyatt í miðbænum fyrir ráðstefnuna. Ég á einhverja fundi á morgun en í dag hef ég lagt mig á flennistóru rúminu, horft á sjónvarpið og svarað þeim emailum sem brýnast var að svara. Ég hefði líklega látið tælast niður að sundlauginni sem glitraði í 32gráðum og sólinni ef ekki væri fyrir sólbrunann mikla frá Kasmír sem yfirtekið hefur allan minn kropp!!

Ég fór semsagt á ströndina í gær. Fyrsti almennilegi strandardagurinn í langan tíma og ég var æst í að verða svoldið brún. Ég tók með mér olíu sem þó hefur vörn 4 í sér og hélt mig bara góða. Þar til ég kom heim og það brakaði í öllum hrukkum!! Fór í kalt bað, spreyjaði á mig after sun og bað um skjótan bata. Hann hefur ekki enn látið sjá sig en í framan er ég svona útitekin og sæt. Það er náttúrulega fyrir öllu.

Juddy litli er farinn til Afríku. Landsliðið hélt til Túnis eftir leikinn á laugardaginn þar sem þeir unnu naumlega eftir fjöldaslagsmál og hótanir frá kolklikkuðum afríkum sem flestir hétu Muhammed. Nú liggja þeir á ströndinni, fara í æfingar í kaldri sundlaug og hlaupa í sandinum til að venjast hitanum sem þeir þurfa að spila 80 mínútur af rúgbý í. Ég öfunda þá ekki mikið og ekki eru heimamenn þeir vingjarnlegustu eftir leikinn á laugardag.

Þetta er nú allt sem í fréttum er í dag!

Nokkrar myndir af íbúðinni

Við fengum húsgögnin um helgina og erum önnum kafin við að koma öllu fyrir áður en Juddy fer til Túnis um helgina. Víkingaborðið er enn í smíðum en flest annað komið á sinn stað.

Sjónvarpið er risavaxið a la Juddy en ég fékk að ráða speglinum í staðinn sem líka er stór. Vínskápurinn finnst okkur svakalega fínn og þetta allt saman bara.

Rugby 7s

Hér er hátíð síðustu helgina í mars á hverju ári. Hún heitir rugby 7s og trekkir 40þúsund manns að undir þeirri yfirskrift að horfa á rúgbý, nakta karlmenn hlaupa yfir völlinn, górillur á hlaupum undan laganna vörðum, bjórslag og fleira mætti upp telja. Þetta er allavega hrikalega gaman.

Ég er alveg bloggfreðin í augnablikinu og læt því bara nokkrar myndir segja sína sögu.

Ekki fréttir

Hversu mörg skópör getur einn maður átt!???










Juddy og pabbi vel vopnaðir

Pabbi með yfir umsjón með verkinu










Juddy að búa til eldhúsborðið....







Mikið að gera og bloggheimurinn útundan þess vegna.


Svo stiklað sé á stóru:


- mamma og pabbi voru í heimsókn í viku og komu með páskaegg, ost, pönnukökupönnu og fleira gott. Mikið borðað, slappað af, farið á nýju bátana, skroppið til Kína osfrv. Pabbi, Juddy og Bjarki litli bjuggu til rúm fyrir drottninguna sem varð svo glöð að hún bakaði köku.





- ég keppti í rúgbý og er nú með horn á enni, glóðarauga á hægra, svarbláa vinstri hönd (handarbak) og haltra af verkjum sem flestir eru bara strengir.





- Petra systir flutti heim til Danmerkur eftir 8 mánaða veru í nágrenninu. Sniff Sniff





- Rugby 7s er um helgina sem er stærsta ferðamannahelgin Hong Kong á árinu og allur bærinn er eitt karnival.





- Ég bókaði ferð okkar Justins til Nýja Sjálands í september, aldeilis skipulögð.





- Bjarki og Strúlla tilkynntu trúlofun sína og fyrirhugaðan brúðkaupsdag.





- Ég sem enn hugsa allt í krónum er í hæstu hæðum yfir gengisfalli íslensku krónunnar en ég hef nú hækkað um 20% í launum á einni viku.





- 98 heimsóknir á þriðjudaginn í síðustu viku, flest frá Kópaskersbúum grunar mig.





- annað gott, ég er stabíl.

Fjármálamarkaðir eru á yfirsnúningi og allir frekar taugaveiklaðir. Bear Stearns seldur á brunaútsölu og Lehman á leið í niðurfallið líka - báðir kúnnar hjá mér svo jólabónusinn er í hættu.
Börn eru send heim úr skóla í tvær vikur eftir að fjögur þeirra fengu flensu og dóu.
Raðmorðingi gengur laus en hann er búinn að grisja hóruhúsin undanfarna daga, ein skækja á dag í fjóra daga.

Það er synd að segja að lífið sé lag í Hong Kong í dag. Nema laglaust væri.

Vinnugleði

Ég réði mér aðstoðarkonu til tveggja vikna í nýja starfinu til að sinna ýmsum smáverkefnum s.s. að stafrófsraða skjölum, koma lagi á nafnspjöldin, grafa upp upplýsingar um samkeppnisaðilana og svona mætti lengi telja. Hún hefur á tveimur vikum verið veik tvisvar, aldrei mætt á tíma og í dag tilkynnti hún að hún væri hætt án þess að klára það sem á borðinu hennar var því hún mætti bara ekki í morgunsárið. Þegar við náðum á hana, sagðist hún vera komin með aðra vinnu.

Ég hef nú mikla reynslu af starfsfólki með vafasaman metnað til vinnu en það er engu lagi líkt hvað veikindi hrjá verkalýðinn hér. Ritarinn minn er búin að fara 3x til læknis á 5 dögum, einu sinni út af bakinu, einu sinni út af ökkla og nú í dag því hún var með hor í annari nösinni. Hún hefur ekki mætt til vinnu á réttum tíma í rúma viku en það hefur nú meira með það að gera að yfirmaðurinn er ekki í bænum heldur en heilsuleysi held ég. Ég var alin upp við mikinn metnað til vinnu, sama hvaða laun væru í boði eða hversu smálegt verkið væri. Aumingjar og ónytjungar eru eitur í mínum beinum og nú sýður í deildarstjóranum sem þarf að druslast til sýslumanns sjálf að borga hraðasektir hins helmingsins. Hún hefði einmitt verið góð í það, hún Clara litla Kwong.

Petra systir hafði vinninginn (mig) þessa helgina en ég fór í heimsókn til hennar í stað þess að horfa á Beckham og Galaxy félagana spila. Ástarpungurinn kom með mér og lærði á ný að meta lystisemdirnar sem við búum við í Hong Kong versus hina hráu Kína. Sú yngsta var með sprækara móti og fór með okkur í gönguferðir, golf og nudd.

Einna helst mætti halda að allir hafi haldið að á fyrri myndum hafi ég teiknað jólaseríu á fjallgarðinn þarsíðustu helgar, en þetta er altso leiðin sem við löbbuðum þann laugardaginn - svona ef það var ekki nægilega skýrt áður.

RÚV og Kastljósið láta enn á sér standa með viðbrögð við landsleiknum við Kazaksthan, maður hefði haldið að Íslendingur í ruðningi væri heilsusamlegri fréttamennska en Hillary að skjóta lítil börn í svefni. Ég er þó enginn fréttastjóri.