RIP Michael Jackson

Ég vaknaði upp við fréttirnar af Michael Jackson væri dáinn. Ég varð 11 ára í huganum samstundis og upp rifjuðust klukkutíma æfingar fyrir framan spegilinn í Duggugerði 12 á Kópaskeri þar sem ég, Kristveig - og stundum Kristbjörg - þóttumst kunna ensku og sögðum 'sjommón' í staðin fyrir "come on". Ég held að um tíma hafi ég verið svolítið skotin í honum líka og ég safnaði öllum Bravo blöðunum, gott ef það fóru ekki einhver plaggöt upp á vegg.

Ellefu ára skvísur árið 1985 kunnu auðvitað ekki ensku almennilega en við þóttumst kunna öll lögin á BAD. Ég var skotin í Árna Sig, Kristveig í Hróa, báðar vorum við með hliðartagl og herðapúða ef mikið stóð til. Leggings, Henson og apaskinnsgallar, fyrstu gleraugun og annað sem stendur í vegi fyrir forsetaframboði mínu koma upp í hugann þegar Jackson æðið er rifjað upp í tilefni dauða hans. Kannski eru einhverjir sem frekar minnast hans vegna Neverland, lýtaaðgerða og sérlundar á seinni árum en í mínum huga verður Michael Jackson alltaf tengdur við æskuna á Kópaskeri þar sem við Kristveig vorum best friends forever og allt var í endurminningunni einfalt.

R.I.P. - æskan og Mikjáll.

Vikur í lífi athafnakonu

Tíminn flýgur áfram og bráðum verð ég fertug ef áfram heldur sem horfir. Mér finnst ég rétt búin að blogga og eitthvað hefur Facebook brotið niður tjáningaþörfina en ég ætla mér eitthvað áfram enn með þessa bloggritju mína.

Hulda og Steini buðu í yndislega veislu þar sem Fjallalamb var á boðstólnum. Innsmyglað og ólöglegt með öllu líklega - bragðaðist betur fyrir vikið. Áður en maður fékk að éta fylli sína stjórnaði meistari Steindór með 3 prómill innanborðs sérstakri atkvæðagreiðslu um uppruna læranna sem okkur var boðið upp á. Okkur var fyrirskipað að raða í röð eftir gæðum og besta bragði íslensku læri, nýsjálensku og mongólsku. Allt var mismunandi á litinn og sumir fengu tægjubita en aðal prófið var náttúrulega að meta hvert af þessum þremur var hið íslenska og hvort það stæðist sem við Garðarsbörn vorum uppalin við að engin lambakjötsframleiðsla sé Fjallalambinu fremri. Íslenska lambið vann í gæðamatinu en allir höfðu nú mismunandi skoðanir á því hvaða biti væri íslenskur.

Úr einu fínu matarboði í annað ekki síðra. Ég var rokkstjarna í eitt einasta kvöld. Til Hong Kong komu þrjár rúgbýstjörnur til að tala á samkomu mörgæsaklæddra manna með vindla og mig langaði voðalega með. Ekki til að fá vindil heldur vegna þess að besti atvinnumaður í rúgbý í heiminum, hæst launaðasti rúgbý leikmaðurinn í veröldinni, David Beckham rúgbýsins var einn af heiðursgestunum á þessum fína dinner. Miðinn kostaði um 26þúsund íslenskar spírur svo ég fór á fund yfirmannsins og með sjarmaskammti heils mánaðar tókst mér að selja honum það að matarboð þetta væri einmitt og akkúrat það sem við þyrftum að bjóða okkar helstu gestum á. Nú skulum við fá mynd af augnakonfektinu.

Maðurinn heitir Daniel Carter og þið sem aldrei hafið horft á rúgbýleik verðið bara að taka mín orð fyrir það, hann er stjarna. Þegar ég með klókindum samdi þar að auki við skipuleggjendurna að maðurinn sæti við BORÐIÐ MITT, þá var nú yfirmanni mínum öllum lokið og hélt það væri ekkert það í heiminum sem ég gæti ekki fengið framgengt. Kúnnarnir voru yfir sig hrifnir og ég sveif um í sæluvímu allt heila kvöldið.

Hann áritaði alls konar snifsi fyrir mig sem ég er búin að senda til ættingjanna Máramegin en þessir krakkar eru aldir upp við að líta upp til nýsjálenska rúgbýliðsins eins og almáttugir væru.

Hér er svo önnur mynd af mér og goðinu.

Ég var algerlega starstruck og stamaði fyrri helming kvöldsins - o the shame. Juddy fannst nú lítið um hvað ég var upptekin af öðrum manni en hann sættist við mig þegar ég dró Dan yfir salinn til að hitta betri helminginn. Þeir urðu fínir vinir og drukku saman bjór til 5 um morguninn.

Að öðru í mínu lífi er það að frétta að vinnan hefur tekið yfir æðistóran part tilverunnar og ég hef aldrei verið uppteknari. Ég er að fara til Kóreu á ráðstefnu og því næst til Singapore en síðan langar mig bara eitthvert í frí með mínum manni. Ekki er stefnt á Ísland í augnablikinu en þó er ekki loku skotið fyrir skreppitúr þegar ég fer til London í vinnuferð. Það verður ekki fyrr en í ágúst líklega en ég læt vita ef af verður.

Sýrusjúklíngur

Það er maður eða menn eða konur eða bæði hér í Hong Kong í augnablikinu sem dunda sér við að henda baneitraðri sýru í fólk á förnum vegi. Árásirnar eru nú orðnar þrjár og eiga sér allar stað á svipuðum stað en þrátt fyrir mikla leit, hefur lögreglunni ekki tekist að handsama neinn. Þeir henda flöskum niður af háhýsum sem svo springa og sletta sýrunni á fullt af fólki sem brennur og afmyndast af þessum viðbjóði. Þessir rað-sýrusjúklingar virðast ekki hafa neitt sérstakt til að berjast fyrir og enginn hefur tekið ábyrgð á þessu svo tilgangsleysið er algert.

Annars var það í fréttum hér í vikunni að Ísland er ekki lengur öruggasta land í heimi. Nýja Sjáland skaut okkur ref fyrir rass svo afkomendur okkar Márans ættu að eiga í örugg skjól að sækja ef þyrfti.

Er du Islænding?

Ég er ekki einu sinni búin að heyra Eurovision lagið ! Veit ekki hvernig Jóhann Guðrún lítur út, man ekki eftir neinum lögum sem hún hefur sungið, kann ekki Is it true? Ég horfði ekki á Eurovision, kosningavökuna eða Mýrina. Mér finnst orðin hennar Huldu stundum skrýtin þegar hún segir skemill, dula og skýla. Er ekki einu sinni viss um að skýla sé með ypsiloni. Ég veit ekkert hver er starfsmaður á plani og man óglöggt eftir örnefnum í sveitinni heima. Er ég ekki örugglega íslensk enn?

Voðalega gott að hitta þrjá Íslínga um helgina og tala endalaust. Ég fór með þau á fjöll og einhver firnindi í leiðinni í aðeins öðruvísi útbúnaði en helgina áður þegar einn þeirra lenti í byl á Öræfajökli. Á sunnudaginn var hann bara í stuttbuxum með sólbrunnið skinn.

Við áttum sérlega skemmtilegar umræður um slangur og frasa sem eru 'in' heima. Ég veit nú að ég kæmist ekki upp með að segja 'mergjað' lengur og 'gegt kúl' er líklega alveg útdautt. Nú er allt 'þétt', flestar setningar enda á 'sko' og 'bara' er tískuorð. Annars kemst ég líklega langt á því að segja bara 'döh' við flestu. Ef ég væri fjórtán.

I'm BAAAACCK!!!

Stutt frí frá bloggi sem hér með endar.

Margt hefur gerst síðan í síðustu færslu og óþarfi að rifja það allt saman upp í smáatriðum. Krilli kryddaði Tævan ferðina mína og fann fyrir mig Outback Steakhouse í Taipei, svo hann fékk prik í kladdann. Við hjónaleysin fórum til SuðurAfríku í brúðkaup vina okkar og langaði helst að flytja til Höfðaborgar eftir 2 yndislegar vikur þar. Ég fór til Malasíu þar sem ég var honorable guest og hélt ræðu fyrir næstum 2000 manns. Þar á eftir fór ég til Englands þar sem ég fagnaði afmælinu hennar Petí, útskriftinni hennar og nýjum breyttum lífstíl. Við lágum í baði í Bath, keyptum okkur mikið af fötum og létum eins og við værum 18 á ný.

Ég er hætt í landsliðinu og get nú sofið út á sunnudögum á meðan liðið spriklar á rúgbývelli sem einu sinni var gras á en nú er bara moldarflag. Vinnan gengur betur og betur í takt við vísitölur fjármálamarkaðarins en síðustu mánuði hef ég þurft að vinna ansi mikið lengur og meira en síðasta ár. Maður hefur þó allavega vinnu. Sumarið er komið í Hong Kong og úti skín sólin í 30 gráðu hita og sundlaugin er opin.

Ég skrifa fljótlega aftur, promise promise.