Alla tíð hefur það hrjáð mig að þola illa óhljóð, eða nokkur hljóð, úr munnum annarra. Ég sperrist upp og einbeitningin hverfur úr öllum mínum sellum þegar kjams, slurp og tyggjósmjatt heyrist og þrátt fyrir annars hverfandi heyrn, er ég ofurnæm á þetta.

Naveet hét hnetu- og eplaátvaglið sem sat við hliðina á mér fyrstu mánuðina í þessu starfi. Ekki eingöngu át hún með óhljóðum heldur fór það verr í mig enn nokkuð annað hvað hún át h...æ.....g....t...! Tennurnar söguðu sundur eplið á lúsarhraða og eftir nokkra bita var ég löngu hætt að geta talað í símann, skrifað email eða nokkurn skapaðan hlut. Ég tók á það ráð að fara í gönguferðir þegar hún dró fram salatboxið sitt eða epli og andaði úr mér pirrunni á þrammi um miðbæinn.

Nú er maður kominn í hennar stað og skal kynntur til sögunnar sem Martin. Hann er frá Skotlandi, skrollar á errunum og....æj æj æj....smjattar. Það sem verra er, hann kemur gjarnan með nesti í vinnuna eða sækir sér samlokur út í bæ og bryður þær við skrifborðið, innan við meter frá mér!!!! Hvernig er þetta hægt í nútíma þjóðfélagi þar sem enginn borðar nesti lengur, allir fara í business lúns og setja allt saman á risnu?

Og írónían í þessu öllu saman. Engin smjattar eins mikið og minn maður, sem ég elska eins og hann er, rétt eins og Colin Firth.

Og svo...

Og svo fór ég til Japan í verðlaunaafhendingu og að borða súshí en fékk ekkert súshí og borgaði bara mjög mikið fyrir kóreyskt grill en það var samt með Bjarna skólafélaga úr HR svo það mátti vera dýrt en hann er að flytja heim með ólétta konu og hálfskapað barn eftir fimm ár í útlegu.

Og svo kom bara rigning í Hong Kong og fellibylur og voðalega mikil bleyta alls staðar, sérstaklega í kringum opna glugga sem gleymdist að loka áður en fárviðrið gesyaði en það er ekkert sem nýji hjálparinn getur ekki þurrkað upp og fleira til, hún er til margs nýtileg.

Og svo þurfti ég að fresta Indlands og Singapore ferðinni minni því ég er andlaus og ónýt til vinnu þessa dagana og þarf helst að reka undirmennina sem eru of feitir til að hugsa skýrt og nú þegar bossinn er ekki lengur feitur vill hann losna við aðra keppi og vill ég geri það en ég er ekki með gráðu í að reka fólk og held mig ekki góða til verksins.

Og svo er ég enn í nammibindindi sem er bara búið að standa í 85 daga en enn hefur ekkert minnkað mittismálið og í staðinn hefur bara þráðurinn styst og illskan í mér á yfirborðinu þegar ég verð voða svöng og má ekkert narta.

Og svo er bæði ég og drengurinn farin að hlakka til og kvíða sumarfríinu til Íslands eftir tvær vikur sem gæti gengið frá sambandinu eins og síðast þegar menningamismunurinn rekur hnífinn í kviðinn á okkur svo gallið vellur út.

Og svo er bara ennþá rigning í dag en ég fæ börnin yfir nóttina sem er yljandi.

Kazakhstan túr

Hæhæ,



Smá fréttaskot af mér með myndum.
Komin heim frá Kazakhstan þar sem klósettpappírinn væri fínasti sandpappír, þar sem flestir keyra um á gömlum Lödum og Skódum og fæstum stekkur bros. Hvarvetna voru litlir strákar að leika sér en stúlkur sáust varla á götum úti sem vakti undrun okkar. Meira að segja smábörn voru þung á brún og stökk ekki bros þrátt fyrir alskonar fíflalæti í samferðakonum mínum.

Enginn var í grænum sundfötum og hvergi var hægt að kaupa slíkar munaðarvörur en það segir mér peningaeðlið að slíkur varningur myndi seljast eins og heitar lummur á meðal túrhestanna.



Í staðinn urðum við að láta okkur nægja rússneskan vodka og kazakhstanískan bjór, þó ekki fyrr en eftir mótið.

Við spiluðum þrjá leiki, töpuðum fyrsta naumlega, og sárlega, en unnum hina stórt sem hressti aðeins upp á mannskapinn. Ég var í byrjunarliðinu fyrir alla leikina og spilaði allan tímann í fyrsta og þriðja leik, en fór af í hálfleik í leik númer tvö. Í upphafi þess leiks fékk ég hné í kinnbeinið af allmikilli hörku og kinnin á mér skerti sjóndeildarhringinn til hægri töluvert. Ég harkaði af mér í 20 mínútur en fór af velli í hálfleik með klakapoka á auganu til að minnka bólguna. Ég varð nú samt eins og fílamaðurinn í framan og ljóst var að ég fengi gott glóðarauga. Fáum mynd.





Bólgan eftir 2ja tíma frystingu, enn töluvert skakkleit.









Kinnin öll og glóðaraugað á fjórða degi.

Þægindi og lúxus voru af skornum skammti í ferðinni en hér má sjá mynd af klósett aðstöðunni á vellinum þar sem mótið var haldið. Ég er ekki frá því að kamarinn í Ásbyrgi sé töluvert betri, allavega sér maður ekki ormana á þeim kamar.

Fleiri myndir eru á fésbókinni þar sem allir halda sig þessa dagana og ég læt því þetta nægja í bili. 3 vikur í Íslandsferð!