Imbublogg

Hæhæ, nú er ég of sein með mánudagsbloggið og Imba líklega mætt í vinnuna vonsvikin!

Að Íslendingasið skal byrjað á veðrinu. Það er furðuleg samsetning af fallegum dögum, mistri, kulda og hita, svita og klísturs. Hárið á mér er orðið ómögulegt og ekki fjarri því sem það var á Moniku þegar þau fóru til Bahamas. Það gerist ævinlega um þetta leyti og ég velti gjarnan fyrir mér möguleikanum á að klippa það stutt á ný. Hulda systir stoppar yfirleitt þann þankagang.

Það verður vætutíð næstu vikurnar en á meðan það er þokkalega heitt skal ég svo sem ekki kvarta mikið. Það voru 25 gráður og sól um helgina, á köflum.

Ég fór í 16 km fjallgöngu og aftur upp á Sharp Peak.

Í þetta sinn fór ég aftur upp á topp en ekki alveg svona langa leið niður á ströndina, heldur niður eftir fjallhálsinum í miðjunni, kom niður á hægri enda strandar númer 2. Voða gott veður og ég svitnaði einhverjum lítrum. Það hlýtur bara að koma að því að þetta skili sér í stinnum rassi en ég er nú einhverra hluta vegna þyngri en ég hef nokkurn tímann áður verið í lífinu. Ég kenni namminu frá Íslandi um.

Ég er nú búin að elda tvisvar ofan í Krilla litla, kjötbollur í fyrra sinnið og pönnukökur í hitt. Sumir kannski telja það ekki eldamennsku en svo lengi sem ég kveiki á eldavélinni, kallast það eldamennska í minni orðabók. Næst sýð ég egg og svo kannski hafragraut, þá eru máltíðirnar orðnar margar margar og ekki hægt að segja að ég sé ekki húsmóðurleg við gestina. Hann er farinn að deita þessar kínversku og er líklega mikið kvennagull hér í austri. Engar áhyggjur Elfa, ég hef nokkra stjórn á þessu enn.

Saga litla var hjá mér í morgun. Móðirin þurfti í fæðingu svo ég tók mér morgunfrí til að knúsast með hana. Ég skildi við hana með bitfar á vísifingri, æluslef á ermi og nokkrar rispur í fésinu. Ég sko, ekki hún. Þegar hún var búin að lúra sér stutta stund vildi hún skoða heiminn og hélst illa kjurr. Við fórum þá saman í leikherbergið í sameigninni sem er merkt 'Smart kids' og ég tók bara sénsinn á því að hún væri ekki al-vitlaus. Þar henti hún kubbum út um allt og lærði að labba svolítið með göngu grind. Það var nú ekki leiðinlegt og náðist á vídeó en nú má hún ekki læra að labba meira í bili segir mamman. Það má ekki sleppa þroskaskrefum, verður að gera þetta allt í réttri röð.

Freyja verður með í rugby 7s og ég verð stoltasta frænkan!! Hún og Starri standa sig voðalega vel í íþróttunum og verða kannski svona rúgbýgarpar eins og frænkan. Þau marsera svo öll inn á völlinn í hópum og allir segja awwww, krakkar niður í 1árs í rúgbý bolum og með litla bolta.

Fer til Tævan með Krilla á morgun, ég á ráðstefnu og hann á röltið með myndavélina. Ég læt hann taka af mér nokkrar executives myndir í dragtinni minni og með skjalatöskuna.

Það kemur síðar!

Meistarar!

Hér er skipperinn maðurinn minn að taka við bikarnum í fyrstu deildinni, baðaður í kampavíni og allir að strjúka honum. Þessi mynd var flennistór á baksíðu Hong Kong útgáfu Moggans.

Hann var maður dagsins, átti stórleik og ég var svo agalega stolt. Þeir voru undir á tímabili og allt leit út fyrir að þeim myndu kannski tapa aðalleiknum, en á síðustu 10 mínútunum náðu þeir að snúa þessu við og skoruðu nokkur mörk sem tryggði þeim sigurinn. Fagnaðarlætin entust fram til 10 á sunnudagskvöld.

Við erum nú komin í ruðningsfrí og búin að endurheimta þriðjudagskvöld og fimmtudagskvöld. Það er þó ekki svo að við sitjum við sjónvarpið eða sofum, það er nóg að gera eins og alltaf. Í hádeginu keypti ég mér myglueyði og ætla að taka svefnherbergið í gegn. Í þessum mikla raka sem hér er stærstan hluta ársins vilja myglublettir myndast í hornum og það finnst mér ekki hægt að bjóða bróður og vanfærri konu hans uppá svo nú skal málað og myglan drepin. Þau ætla að vera í íbúðinni okkar á meðan við skreppum til Suður Afríku í brúðkaup.

Þar ætlum við að kafa með hákörlum, skoða Dúmbó og félaga, Zimba og hans félaga, zebradýr og flóðhesta og alla aðra vini hans Nóa. Juddy datt það snilldarráð í hug að leigja bara húsbíl og slá þannig tvær flugur í einu höggi. Gisting og bíll á sama bretti, allir sáttir. Nema þá var okkur sagt að stórar líkur væru á að við yrðum aflimuð, rænd og drepin - í húsbílnum. Samt erum við að fara til Cape Town sem á að vera öllu betri en Johannesburg. Juddy var ekki sannfærður og stakk þá upp á að við leigðum bara húsbílinn samt - en parkeruðum honum fyrir utan glæsihótel svo enginn myndi halda að við værum sofandi inni í honum. Hann er svo ráðagóður þessi elska.
Hræðslan varð á endanum nískunni yfirsterkari og við bókuðum svefnpláss hjá einhverri hjartagóðri suðurafrískri konu. Og leigðum okkur mótorhjól :)

Ekkert er betra við að fara í frí en að vita að það næsta er ekki langt undan! Ég var í sakleysi mínu að spjalla við Petí vinkonu á msn eitt kvöldið og vissi ekki fyrr en við vorum báðar búnar að bóka flug til London þar sem við ætlum að hittast og fagna afmælinu hennar, útskriftinni og öðrum stórkostlegum persónulegum sigrum sem hún hefur með þrjósku og gríðarlegum vilja náð. Petí er engum öðrum lík og ég er svooo svoo stolt af henni. Allir sem þekkja mig vita að London og ég eigum ekki skap saman svo við ætlum að leigja okkur bíl og keyra eitthvert um suðurhluta Englands, eða hoppa upp í lest yfir til Belgíu, Hollands eða bara hvert sem okkur dettur í hug! Þetta verður sko húsmæðraorlof allra húsmæðraorlofa!

Kristján litli frændi er í heimsókn og liggur í augnablikinu samankrullaður á sófanum mínum með Macdónalds í maganum. Ég veit ekki hversu lengi hann endist í minni umsjá áður en hann hleypur aftur heim til Huldu þar sem hann hefur aðgang að almennilegu rúmi, elduðum mat og annarri umönnun í líkingu við þá sem hann hefur alist upp við. Elfa frænka hugsaði óneitanlega betur um mig á sínum tíma (og gerir enn!) en ég kannski elda í næstu viku og baka kryddbrauð ef hann fær heimþrá. Ég vona bara að móðurumhyggja mín og hússtjórnareðlið vakni við fæðingu frumburðanna tveggja, ef ekki fyrr.

Starri brákaði á sér handlegginn og rúgbýferilinn sem hófst svo glæsilega verður á bið í bili. Freyjan heldur áfram sínum æfingum og vantar nú ekkert nema sjálfstraustið til að standa framar öðrum nýliðum. Ég fer kannski með henni á æfingu næsta sunnudag til að gefa henni góð ráð, ef hún vill. Juddy er að fara í strákaferð til Filippseyja svo það verður kúrt með fjölskyldunni og kannski horft á Milk. Þetta er óttalegt letilíf og lúxus sem við vafalaust tökum sem of sjálfsögðum hlut en það verður ekki af okkur tekið að við njótum hvers dags til hins ítrasta. Sólin er farin að skína meira og hitatölur komnar yfir 20 gráður. Lífið er ljúft.

Brrr!

Nú er aftur kominn vetur eins og Hulda spáði fyrir um og mér er kalt. Ég er í lokuðum skóm og hætt að raka á mér leggina þar til hlýnar á ný. Það rigndi í vikunni í fyrsta skipti í einhverja mánuði, ekki langt í vætutíðina sem yfirtekur meiripart apríl og maí.

Helgin var með besta móti. Ég fór í kósýkvöld til Chrissy þar sem ég fékk pitsu og við horfðum á sprenghlægilega mynd sem heitir To Brouge. Hvernig þeir íslensku sem þýða heiti á myndum og þáttum fyrir dagskrágerð myndu fletta því yfir á hið ylhýra veit ég ekki, það er nú alveg blogg út af fyrir sig að gera grín að þeim bjánaskap. En myndin var góð og ekki spillti fyrir að yfirgrínarinn var Colin Farrell sem er auðvelt að horfa á án verkja. Fjórar stjörnur.

Eftir góðan svefn og heilsusamlegan morgunmat tók ég mig til fyrir rúgbýmót helgarinnar en nú var það með öðru sniði en undanfarnar helgar því við vorum að spila 7s. Þá eru bara 7 í hvoru liði og spilað í 10 mínútur samfleytt án hlés. Það hljómar auðvelt!?!
Well, það er það ekki. Maður er jafn úrvinda eftir 2 svoleiðis leiki með 30 mínútna hléi á milli eins og maður annars væri eftir 80 mínútna leik með 15 í hvoru liði. Mikið meira um spretti og flottar tæklingar, færri brot og marblettir. Supposedly (ég braut á mér ökklann í 7s hér um árið...).

Liðið mitt vann mótið svo nú erum við 7s meistarar ofan á allt annað, okkar sigurgöngu er ekki ætlaður endir. Í karladeildinni undir forystu Justins stefnir allt í meistaratitil á ný og við erum því heldur grobbin heima hjá mér í augnablikinu.

Og nú er allt rúgbý búið í bili! Ég fór í landsliðsbúningnum á sunnudaginn að hvetja áfram lítil rúgbýbörn sem eru að læra að hlaupa á annað fólk og ryðja því úr vegi með hraðanum einum saman, gaf þeim eiginhandaráritanir og pósaði á myndum. Liðið sem Freyja kemur til með að spila fyrir var í fyrsta sæti á mótinu og líst mér vel á stelpurnar í hennar liði, þær líta út fyrir að geta varið mjónuna mína fyrir brussunum í hinu liðunum. Starri stóð sig líka sérlega vel var mér sagt og var valin most valuable player ef ég fer ekki rangt með! Ég bíð bara eftir að þjálfarinn sjái Freyju á spretti og þá verður hún komin í U-12 ára liðið áður en langt er um liðið.

Ekki fór svo að svefnherbergið væri málað eða annað á to-do listanum strikað út. Það er því gott að ég hef endurheimt þriðjudags og fimmtudagskvöldin sem annars færu í boltann. Það er ekki víst að aukinn frítími skili sér í meira bloggi en eitthvað verður um uppfærslur öðru hverju. Ég er bara ekki með fyndnasta móti lengur. Ætli það sé ellin?

UndraSaga

Það verður ekki af litlu frænku minni tekið að hún er undrabarn. Hún kom að sjálfsögðu í heiminn við hinar undarlegustu aðstæður, 3 vikum 'of seint' og að stórfjölskyldunni viðstaddri. Barnið sem lak út án orga (hvorki móðurs né barns) var mælt af móðurinni sjálfri, skellt á brjóstið og allt gekk eins og í Sögu. Fjórum mánuðum síðar fór hún að skríða og viku eftir það virtist sem hún væri að reyna fyrir sér í armbeygjum og annarri þolfimi. Fyrsta tönnin, sem líka birtist án tanntökuorga, kom þegar unginn var rétt svo fjögurraoghálfs mánaða! Hún er búin að fara til Íslands, Englands, Kína og Ástralíu, býr á bát og verður líklega tvítyngd innan árs.

Það væri óðs manns æði að eignast börn eftir svona sendingu svo ég hef sett tvíburana á frekari bið.

Petra fær knús dagsins, ég man enn þegar hún fæddist en síðan eru liðin mörg ár. 27.

Hike I like

Ég stofnaði gönguklúbb fyrir um ári síðan sem heitir Hike I like og í honum er bara einn fastur meðlimur, ég sjálf. Stundum koma aðrir með mér í göngutúra og þá fá þeir temporary membership.

Ég fór í göngutúr um helgina og komst 25 kílómetra nokkurn vegin áreynslulaust! Ef frá eru talin smá óþægindi í hnénu (því sama og laskaðist í desember), þá var ég bara í fínasta formi eftir 25 kílómetra og hefði jafnvel verið til í að hlaupa svolítið lengra. Ég kom í mark á 4 klukktímum og 1 mínútu, sem er mínútu fram yfir það sem ég hafði einsett mér að ná, en ég hafði enga klukku með mér og vissi ekki hversu nálægt ég væri því að ná takmarkinu. Afsakanir...afsakanir....

Ég hef nú að einhverju að stefna á næsta ári en þetta er árlegur viðburður sem ég kannski tek þátt í á næsta ári ef ég verð ekki upptekin af tvíburunum. Engar myndir náðust af þessu afreki svo þið verðið bara að ímynda ykkur mig í hlaupagallanum, nýju ljótu skónum (sem voru svona líka frábærir!) og með sólskinsbros allan hringinn því ég fékk svo rosalega góðan hlaupalagalista frá Huldu og Strúllu!! Ég berst á fáki fráum, Við erum Beztir og RabbabaraRúna voru eins og sérvalin fyrir hæstu tindana, svo vel valin að mér fannst ég hefði átt að vera með íslenska fánann með mér á hæsta tindinum - og myndavél. En alas, í næstu ferð.

Merkilegast er það að þótt þetta séu góðum 4 kílómetrum lengra en hálfmaraþon, þá dettur mér ekki í hug að taka þátt í svoleiðis! Fjallaklifur og hlaup inni í skógi á ójöfnum jarðvegi hefur yfir sér einhvern óútskýranlegan sjarma sem sprettir á malbiki í miðborginni hafa aldrei haft.

Það fer að verða erfitt að toppa helgarnar. Eftir rúgbýmeistaratitil og langhlaup, hvað tekur við? Mér sem datt í hug að mála svefnherbergið.