Business development

Titillinn minn er Business Development Manager. Svo í dag sagði bossinn minn við okkur developerana að við ættum að finna viðskipti í nýjum löndum. Hann setti Sri Lanka, Mongólíu, Brunei, Kambódíu og Bangladesh í hatt og ég dró Bangladesh. Hann fékk Mongólíu sjálfur - hahaha! Ég man þegar ég var krakki og það var vinsælt að segja í fyrirlitningartón: "Ertu mongólíti?" Það var rétt á eftir að það var úrelt að segja "Ert´eikkað vangefin?" Nú kemst ég að því að ég hafði aldrei hugmynd um hvað mongólíti er en get ekki annað en velt fyrir mér hvort það sé fólk frá Mongólíu. Svör óskast.

Ég fer nú mjög reglulega til Kóreu - og er líklega skemmd af kjarnorku.
Til Indónesíu - ábyggilega með fuglaflensu.
Singapore - þar sem allt er gott og ég ætla að búa næst.

og nú Bangladesh. Ég óska mér að fá flotholt og björgunarvesti í jólagjöf.

Við gríntumst með það systurnar í gær að ef við færumst væru líklega engir hæfari til að hafa upp á líkinu en ferðaskrifstofurnar í Hong Kong. Það er ekki fyrir nokkurn heilvita ættingja að fylgjast með þessu rassakasti um allar álfur.

Boston og 5 lönd Evrópu í október, hugsanlegt ég hendist heim yfir laugardagsnótt ef einhver eldar læri.

Carrie

Í dag er ég Carrie. Með tiltölulega nýrakaða leggina og í hælum skunda ég á fundi með Starbucks í plastmáli. Hárið í skipulagðri óreiðu og samskipti kynjanna mér efst í huga. Suma daga er ég meiri heimsborgari en aðra. Í dag er heimsborgaradagur.

Sykursjúk

Ekki lýgur Mogginn - ég er sykursjúk

Sykur veldur svipaðri fíkn og eiturlyf. Er það niðurstaða tilrauna á rottum, sem voru háðar kókaíni, en þær tóku sykurinn fram yfir kókaínið þegar því var að skipta.
Sykur veldur líkri vellíðunartilfinningu í líkamanum og kókaín, jafnt hjá mönnum sem rottum, en munurinn er þó sá, að hætti menn sykurátinu fylgja því lítil fráhvarfseinkenni. Áætlað er, að 25% jarðarbúa séu háð sykri.
//mbl.is

Traustur vinur

Ég á feikimarga vini og kunningja. Ég safna þessu eins og frímerkjunum forðum og hugsa ekki alltaf nógu vel um alla. Rétt eins og frímerkin sem nú eru öll týnd eða einhverjum gefin - ekki samt tröllum. Nú sligar það samviskuna að :

- Íris vinkona er búin að gifta sig og ég ekki búin að óska henni til hamingju.
- Hugrún vinkona er búin að eignast stelpu og ég er ekki enn búin að hringja í hana
- Rebekka litla nafna mín átti afmæli um síðustu helgi og ég ekki enn búin að hringja í hana
- Gunnhildur vinkona er ólétt og ég hef ekkert fylgst með framvindu bumbunnar eða sálarheill óléttrar framakonu
- Heiða mín á nú færeyskan fylgdarmann sem ég hef enn ekki gert grín að
- Óli minn á von á barni en suma daga bara gleymi ég því

Mikið vona ég að allir þessir eigi fleiri vini en mig sem eru aðeins þjálli í samskiptum.
Knús til allra xxx

Enn og aftur var helginni eytt í sjóbrettaæfingar, við erum nú orðnir bestu kúnnar Davids, vinar Huldu og Steina sem er orðinn sjálfskipaður sjóbrettakennari eftir atvinnumissi. Ég geri nú allskyns trix og þarf engu lengur að ljúga til um hæfileika mína. Ég svíf yfir öldur og gárur með aðeins aðra hendina á stýri (haldi), sný brettinu í báðar áttir og mun mjög fljótlega læra að stökkva snilldarlega. Þetta er ekki ósvipað snjóbrettum nema maður fer hratt áfram í staðinn fyrir niður á við, en ég hef örlítinn grun um að ég sé kannski orðinn snjóbrettasnillingur í ofanálag eftir þessar æfingar!! Yippee!

Eins og fram hefur komið í fyrra bloggi erum við í þessum æfingum í hákarlaflóa en engir uggar hafa sést síðan síðast. Mér varð heldur illt við í gær samt þegar ég duggaði í sjónum tilbúin en báturinn fór ekki af stað heldur stóð Froskurinn (Davíð) upp og kallaði 'Líttu aftur fyrir þig!' Ég leit við en sá ekki neitt en ímyndaði mér að nú yrði ég brátt étin. Það er ekki svo auðvelt að panika í björgunarvesti og með bretti fast á fótunum svo ég reiddist bara í staðinn og sagði honum að drífa sig af stað. Hann sagði mér svo þegar ég var búin að hann hafði bara viljað að ég sæi tunglið fyrir aftan mig. Það var sko fullt. Pwah!

Mánudagsmæða

Ef maður er móður, er maður þá með mæðu? Eftir margra ára búsetu erlendis er merkilegt að upplifa það að efast um eigið móðurmál og missa tilfinninguna fyrir hvað er rétt og hvað er rangt að segja og skrifa.

Ég var allavega móð um helgina. Ég spratt á fætur klukkan 4.30 um morgun (nótt) og gekk af stað yfir fjöll og firnindi. 24 kílómetrum síðar datt ég niður og neitaði að fara feti lengra. Ég hafði engan morgunmat fengið, átti bara eina rúllu af mentos í bakbokanum og vatnskúturinn okkar lak. Það skipti svo sem ekki öllu því bóndi var ævinlega nokkur hundruð metrum á undan mér með þær litlu vatnsbirgðir sem við þó höfðum og ég var því með öllu vatnslaus. 32 gráður, sól beint í bak. Ég krullaði mig saman við kantinn og neitaði að fara miklu lengra. Voða vond hugmynd.

Í dag er ég með eymsli í iljum og kálfum sem takmarka frekari æfingar í dag en á morgun hefst rúgbýið á ný. Ég hef heitið að missa 4 kíló á næstu 6 vikum, mæta á allar æfingar sem ég mögulega get og hefja hollari lífstíl. Ef einhver vill kíló af Daim bitum og 500 gr af nóakroppi þá fæst það heima hjá mér fyrir lítið. Ég fór líka á sjóbretti um helgina og er nú bonafied sjóbrettari sem getur staðið með reisn og snjórnað sér svolítið sjálfur. Ekki mikið samt, ég reyndi nokkur trix en datt bara ef ég var eitthvað að sperra mig.

Singapore og Malasía í næstu viku ef ég kemst af stað að undirbúa mig, vikan fer eitthvað hægt af stað hjá mér, ekki gott. Hlakka til að fá litluna yfir til Asíu, öll systkinin samankomin á ný. 'Að skreppa austur' þýddi lengst af að fara í Laxárdal til ömmu og afa í minni fjölskyldu en við systkinin höfum líklega náð að gefa því aðra þýðingu á 21stu öldinni. Að hugsa sér að ef þeir hefðu bara malbikað heiðina værum við kannski öll á Íslandi enn.

Eins og hvekktur Kópaskersbúi í Kína

Það helsta af hundi:

Hann skítur nú á malbik en það tekur um klukktíma göngu áður en hann fæst til þess svo í tímahraki hefur honum verið smyglað á nærliggjandi tún þar sem hundahald er bannað. Þar gerir hann stykkin sín án hvatningar en ég á von á sektum fyrir ef til mín næst.
Þá var ákveðið að fara með hann í skemmtiferð á sunnudag því hann hefur verið innilokaður alla vikuna í lítilli íbúð sem er ekki gott fyrir hunda. Við fórum með hann til Discovery Bay sem er á annarri eyju en áður en við fengum að fara með hann í ferjuna þurfti ég að kaupa múl á greyið. Hann var fljótur að losa sig við hann. Þá gelti hann stanslaust á ströndinni sem gerði það erfitt að fela hann því þar var líka bannað að hafa hunda. Ég þurfti þess vegna að fara snemma heim en Juddy varð eftir og spilaði rúgbý í sandinum. Þá fór ég um kvöldið til Sai Kung til að athuga hvort ekki væri í lagi með húsið en þegar ég sá rottuskít í eldhúsinu hljóp ég hratt út um dyr og snéri ekki aftur. Það er allavega ekki búið að brjótast inn, svo mikið veit ég og það skiptir öllu. Yfir öllu var þoka svo ég var bæði drauga-og slönguhrædd áður en ég komst niður að húsinu, rottustykkin fylltu bara mælinn. Ég hef ekki staðið mig vel í að passa húsið og Hulda verður kannski sorgmædd að sjá öll laufblöðin út um allt en vonandi verður hún svo high af öllu kaupaæðinu í Síngapúr að henni verður alveg sama.
Hundinn hef ég hugsað vel um. Í gær sleit ég af honum feikistóra pöddu sem var búin að grafa sig fasta í eyrað á honum. Ég fer með hann í marga göngutúra og á hverjum degi hlaupum við heiman frá mér til Justins. Hann býr í Causeway Bay, miklu verslunarhverfi þar sem allir eru eins og sardínur í feikistóru trolli. Eymingjas Arthur er svo hvekktur í allri þessari mannmergð að hann stekkur til og frá eins og stefnulaus rolla í móum. Ég á eftir með hinn endann á ólinni og saman krækjum við í tvo - þrjá heimamenn í snöru. Ég skil hann fullkomlega því ég man sjálf hvað ég var sjálf yfirþyrmd fyrstu dagana í Kína, Kópaskersbúinn sjálfur sem aldrei hafði séð svona mannhaf. Þetta er jú bara vesalings sveitahundur sem varla fer af bæ nokkru sinni.

Annað sem um helgina gerðist er að ég söng í karaókí og var beðin um að yfirgefa sviðið eftir tvö lög. Ég var með heilt prógramm sem hefði enst allt kvöldið ef ég hefði bara fengið að halda áfram. Justin sá vídeóklippu af hörmungunum og vill ég fari í fleiri söngtíma.

Fellibylur reið yfir landið á föstudag og allir fengu frí úr vinnu frá klukkan 3. Ég vann samt samviskusamlega til klukkan fjögur og græddi hundraðþúsund. Á laugardaginn bauð spúsi minn mér á Barcelona vs. Kína leik, þar sem Ronaldhinio (þessi með tennurnar) spilaði þessa gulu upp úr skónum. 4 - 0 og frekar leiðinlegur leikur, Gudjohnsen var ekki með mér til mikillar sorgar svo ég var ekkert að standa í röð til að fá eiginhandaráritun frá Henry og nýja filippínanum þeirra.

Fleira ekki títt, ég blogga nú svo ört því Hulda og ég erum í keppni.

Hunda(ó)heppni

Í gærkvöldi neitaði hundurinn að kúka. Eða pissa. Ég fór með hann í nokkuð langan göngutúr, stoppaði tillitssöm við staura og aðra pissuvæna staði, var tilbúin með brúsann til að skola og blaðið undir stykkin. Ekkert gerðist. Ég ákvað þess vegna að hann væri með svona partýblöðru og þyrfti ekkert að fara á kvöldin. Hann er líka karlhundur og mér skilst að sumir af því kyni hægi sér ekki á hverjum degi. Svo ég var róleg.

Í morgun fórum við aftur út í örlitla göngu, nokkuð styttri því ég hef sjaldnast nokkurn tíma á morgnana nema til að bursta framtennur og spýtast til vinnu, oftar en ekki aðeins sein. Aftur gerist ekki neitt hjá Túra þótt hann væri voða glaður að vera úti við og sjá allt þetta fólk.
Nú voru góð ráð dýr. Ég á leið til vinnu og beint á æfingu eftir það, vitað mál að hann yrði búinn að skíta út alla íbúðina þegar ég kæmi heim seint um kvöld. Svo ég hringdi í Carmen hjálpara sem kom um hæl til að fara með hundinn í almennilega göngu. Nema hvað að frá því að ég fór og Carmen kom (5mínútur) náði Túri að læsa sig inni og setja lokuna fyrir svo húsið er þjófa - og hjálparahelt. Hundur óskitinn inni við, hjálpari æstur utan við. Ég er komin í vinnuna og hef engan tíma til að standa í svona málum og skipaði hjálparanum að komast með hvaða ráðum sem er inn í íbúðina til að taka hundinn út, því þótt mér sé illa við að borga nýja hurð ef þurfa skyldi að brjóta þessa af lömunum, er mér verr við að koma heim í hundskítuga íbúð.

Kannski getur ekki svona sveitahundur skitið á malbik.

Túri

Þegar ég náði aftur jafnvægi í gær sá ég að mér og sótti hundinn á þakið þar sem hann hafði eytt deginum í mígandi rigningu. Plönturnar vonandi lifa þetta af, rigningu er spáð út vikuna. Túri var voða glaður að sjá mig og hoppaði upp um mig alla og gerði skítuga. Það var allt í lagi, ég var í fötum af Huldu. Ég þurrkaði ræflinum og sagði honum blíðlega að hann þyrfti að búa hjá mér í hamingjudal næstu vikuna. Hann virtist bara sáttur.

Þegar ég var búin að pakka niður namminu hans og skálunum tók við ferðalagið heim. Hvutti var svo glaður að sjá eitthvað annað en húsið sitt heima að hann spýttist um allan bíl. Ákvað svo að hvergi vildi hann frekar vera en í fanginu á mér, helst með nefið út um gluggann. Það er erfitt að keyra svoleiðis, með andfúlan og eyrnastóran hund á lærunum. Ég vissi ekki hvort hann væri svo sorgmæddur í fjarveru fjölskyldunnar að hann vildi stökkva út á ferð en hann var kominn hættulega hálfur út um gluggann áður en ég togaði hann inn aftur og lokaði rúðunni. Ég sat þess vegna í svitabaði í 33 gráðu hita, með lokaða glugga og enga loftkælingu í BeetleBug.

Ljósið í lífinu var þessi eina kalda kók sem ég hafði gripið með mér og remdist nú við að opna hana yfir hundspottinu. Rétt farin að teyga fyrsta sopann þegar síminn á milli sveittra læra hringir, hundurinn ofan á, önnur hönd á stýri og hin á kókinni. Ansvétans! Sulla yfir mig kók (allt í lagi, enn í fati af Huldu), og hundinn, hann sprettur upp og vill aftur út um gluggann, ég missi af símtalinu og keyri næstum á bíl.

30 mínútum síðar, í rólegu lullinu í umferðarsultunni, var hvutti sofnaður og farinn að verða nokkuð bærilegri. Undir lok ferðarinnar var manni bara farið að þykja vænt um kvikindið svona þótt hann sé ekki manns eigins, það gerðist allt þegar hann setti hökuna á lærið á mér og stundi eins og honum liði vel. Svo kemur af honum soldil hlýja sem ég er alltaf svo veik fyrir, sískjálfandi með gæsahúð en ekki þegar það eru 8 kíló af spaníel ofan á manni. Við fórum svo eins og aðrir kínlenskir í gönguferð undir miðnætti í náttfötunum og eignuðust vini sem áttu aðra hunda.

Systraást

Föstudagur og ég er stödd í Kóreu í viðskiptaferð sem samanstendur af 6 fundum á dag, þeytingi í leigubílum og vinnu fram á nótt við uppihald rafrænna samskipta. Síminn hringir eins og athyglissjúkt barn á 15 mínútna fresti og ég skelli á því fyrir framan mig er forstjóri eins stærsta fyrirtækisins í Kóreu. Þegar viðkomandi nær sambandi við mig á milli funda segir hún mér í töluvert löngu máli að í mig muni hringja maður, sem ég hef aldrei hitt, til að gefa mér þær upplýsingar sem ég þarf til að bóka hann í flug til að hann komist með henni í frí, sem by the way ég var ekki að fara í sjálf. Maðurinn hringir svo eins og eftir pöntun og útskýrir allt á ný og allt í roaming símann minn sem var orðinn uppurinn af orku og ansi farinn að verða dýr í rekstri eftir þessi millilandasímtöl. Við taka símtöl til ferðaskrifstofa en fljótt varð ljóst að ódýrara og einfaldara var að taka stefnuna á hótelið og ganga frá þessu þar. Það fór hádegismaturinn. Email og fleiri símtöl og Mister Jónsson er komin með sæti í flug til Malasíu. Hvers vegna ég var besti kosturinn til að standa í þessu máli sem mér var frá a til ö óviðkomandi er ykkur væntanlega spurn, en ekki veit ég svarið.

Næsta símtal felur í sér aðeins stærri bón. Nú er það hundur og heill garður af plöntum sem þarf alla mína athygli í ca. 10 daga, hjálpari og tvö börn í ofanálag ef illa viðrar til sjós. Ég sem aldrei er heima hjá mér nokkru sinni, fellst á að flytja tímabundið út í sveit þar sem ormar og snákar eiga heima en vonandi ekki inni samt. Helgin var svo sem sársaukalaus en í morgun eftir 1klst40mín ferðalag í umferðasultu meiripart ferðar og grenjandi rigningu var farið að þykkna í minni. Þegar í ofanálag bætist skælandi hundur við brottför og upptekið bílastæði við aðkomu í Central, 4000ísk bílastæðagjöld og 50mínútna ferðalag heim um eða eftir klukkan 22.00 er greiðasemi mín uppurin. Ekki næst í viðkomandi í síma en ef einhver þeim tengdur nær á netið má það komast til skila að hundurinn er á leið á hundahótel og plönturnar drepast í friði fyrir mér.

Þá hringdi enn og aftur síminn og í þetta skiptið var það kona sem spurði mig án nokkurra útskýringa hvenær ég ætlaði að koma og sækja lampann fyrir umrædda stúlku sem hafði lofað að ég kæmi og sækti gripinn. Þá minnti konugreyið mig á að koma með nóg reiðufé því ég átti víst að borga fyrir bévítans stykkið líka. Enginn hafði nokkru sinni minnst á neinn lampa við mig.

Lífsháski

Það er stutt á milli lífs og dauða. Það var mér sagt af elskulegri elstu að daginn áður en ég fór í kellíngafleytingar á yfirborði sjávar í Sai Kung um helgina höfðu þar þrír bull sharks verið að svamla þar um og leita ætis. Daginn áður! Flóanum var lokað, þyrlur sveimuðu í leit að uggunum ógurlegu og öll umferð báta um svæðið var bönnuð. Þegar ekkert fannst var opnað fyrir allt á ný - og girnileg Bekkan send á sjóbretti. Eins og þessir kláru í lesendahópunum hafa réttilega giskað á, stóð ég ekki eina sekúndu í lappirnar heldur skoppaði í björgunarvestinu (óhákarlaheldu) með lappirnar og botninn dínglandi niður á aðlaðandi hátt - fyrir hákarla sko.

Hulda gerir lítið úr háskanum sem ég var í og segir að svona bull sharks séu ekki svo grimmir því þeir borði yfirleitt ekki heilar manneskjur, þeir meira svona narta og toga í þá parta sem standa út. Sitji allir guðs englar vonandi og biðja fyrir mér um næstu helgi en ég er sum sé búin að panta annan tíma í sjóskopp. úff úff úff