Það helsta af hundi:
Hann skítur nú á malbik en það tekur um klukktíma göngu áður en hann fæst til þess svo í tímahraki hefur honum verið smyglað á nærliggjandi tún þar sem hundahald er bannað. Þar gerir hann stykkin sín án hvatningar en ég á von á sektum fyrir ef til mín næst.
Þá var ákveðið að fara með hann í skemmtiferð á sunnudag því hann hefur verið innilokaður alla vikuna í lítilli íbúð sem er ekki gott fyrir hunda. Við fórum með hann til Discovery Bay sem er á annarri eyju en áður en við fengum að fara með hann í ferjuna þurfti ég að kaupa múl á greyið. Hann var fljótur að losa sig við hann. Þá gelti hann stanslaust á ströndinni sem gerði það erfitt að fela hann því þar var líka bannað að hafa hunda. Ég þurfti þess vegna að fara snemma heim en Juddy varð eftir og spilaði rúgbý í sandinum. Þá fór ég um kvöldið til Sai Kung til að athuga hvort ekki væri í lagi með húsið en þegar ég sá rottuskít í eldhúsinu hljóp ég hratt út um dyr og snéri ekki aftur. Það er allavega ekki búið að brjótast inn, svo mikið veit ég og það skiptir öllu. Yfir öllu var þoka svo ég var bæði drauga-og slönguhrædd áður en ég komst niður að húsinu, rottustykkin fylltu bara mælinn. Ég hef ekki staðið mig vel í að passa húsið og Hulda verður kannski sorgmædd að sjá öll laufblöðin út um allt en vonandi verður hún svo high af öllu kaupaæðinu í Síngapúr að henni verður alveg sama.
Hundinn hef ég hugsað vel um. Í gær sleit ég af honum feikistóra pöddu sem var búin að grafa sig fasta í eyrað á honum. Ég fer með hann í marga göngutúra og á hverjum degi hlaupum við heiman frá mér til Justins. Hann býr í Causeway Bay, miklu verslunarhverfi þar sem allir eru eins og sardínur í feikistóru trolli. Eymingjas Arthur er svo hvekktur í allri þessari mannmergð að hann stekkur til og frá eins og stefnulaus rolla í móum. Ég á eftir með hinn endann á ólinni og saman krækjum við í tvo - þrjá heimamenn í snöru. Ég skil hann fullkomlega því ég man sjálf hvað ég var sjálf yfirþyrmd fyrstu dagana í Kína, Kópaskersbúinn sjálfur sem aldrei hafði séð svona mannhaf. Þetta er jú bara vesalings sveitahundur sem varla fer af bæ nokkru sinni.
Annað sem um helgina gerðist er að ég söng í karaókí og var beðin um að yfirgefa sviðið eftir tvö lög. Ég var með heilt prógramm sem hefði enst allt kvöldið ef ég hefði bara fengið að halda áfram. Justin sá vídeóklippu af hörmungunum og vill ég fari í fleiri söngtíma.
Fellibylur reið yfir landið á föstudag og allir fengu frí úr vinnu frá klukkan 3. Ég vann samt samviskusamlega til klukkan fjögur og græddi hundraðþúsund. Á laugardaginn bauð spúsi minn mér á Barcelona vs. Kína leik, þar sem Ronaldhinio (þessi með tennurnar) spilaði þessa gulu upp úr skónum. 4 - 0 og frekar leiðinlegur leikur, Gudjohnsen var ekki með mér til mikillar sorgar svo ég var ekkert að standa í röð til að fá eiginhandaráritun frá Henry og nýja filippínanum þeirra.
Fleira ekki títt, ég blogga nú svo ört því Hulda og ég erum í keppni.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli