Allt er þegar þrennt er - vonandi.

Þegar ég flutti til Hong Kong fór ég að æfa rúgbý. Ég var vitavonlaus í langan tíma, kunni engar reglur og öll hugtökin runnu saman í eitt, út allt heila fyrsta árið. Sá sem kenndi mér undirstöðuatriðin og var endalaus þolinmóður þegar ég hljóp í vitlausa átt, tæklaði rangan leikmann og yfirhöfuð var til lítils gagns hét Joel Dunn. Hann var 38 ára gamall, faðir 8ára gamla tvíbura og á yndislega konu sem heitir Pauline og spilar enn með mér rúgbý. Hún var kennari Starra og Freyju og börnin þeirra voru í sama skóla.


Fyrir 2 árum greindist Joel með hvítblæði. Hann fór strax í geislameðferð, missti hárið og máttinn sem var ógurlega erfitt fyrir þennan sterka íþróttamann sem var íþróttakennari, þjálfari og landsliðsmaður í rúgbý. Allir sem hafa komið nálægt þessari íþrótt í Hong Kong lögðu sitt af mörkum til að safna peningum fyrir fjölskylduna hans og ýmsar fjáröflunarherferðir voru gerðar til að borga fyrir dýrar meðferðir og beinmergsskipti. Hljómsveitin hans Juddy spilaði tvisvar á tónleikum til styrktar Joel - á gítar var Tiki sem dó á Jamaica.

Það eru 5 vikur síðan að Joel fagnaði því að 6 mánuðir voru frá vel heppnuðum en erfiðum beinmergsskiptum. 11 júlí var hann hress og kátur á vellinum og tók þátt í úrslitaleiknum í touch-rugby með mínu liði. Hann leit vel út, hárið komið á sinn stað og engin merki um afturför. Og það var gaman að spila með honum aftur, sýna honum að allt það sem hann kenndi mér hafði á endanum skilað sér.

Joel dó í gær. Blessuð sé minning hans.

Nokkrar myndir frá síðustu dögum

Fórum í göngutúr á sunnudaginn og fundum þetta sæta tehús. Það er ekkert sérstaklega mikið kínverskt í mínu daglega lífi svo þetta fannst mér góður fundur og flott hús til að taka mynd af.



Þar fyrir neðan sat múnkur með gemsann sinn að sends sms til múnkavina sinna líklega.


Við fórum í snúrubíl (cable car) upp að Big Buddah sem ég hafði í hendi mér.

Sáum svona feikivel yfir flugvöllinn. Engin norður-suður braut....hvað gera þeir í hliðarvindi? Óli??

Veiðimaðurinn mikli að græja veiðistöngina áður en sui mae er sett á öngulinn. Hann veiddi ekki neitt en fann innri frið.

Ég fékk mér lúr á borðinu. Líklega engin furða að ég hafi vaknað upp með hálsríg eftir nóttina, sjáiði koddann á þessari vindsæng!!!

Sæt og sveitt

Þetta tók minn duglegi með sér í útileguna en ég sá hann aldrei glugga í hana!

Reiturinn gerður heimilislegur með þvotti.

Við sáum tvo snáka, annan dauðann og hinn skaust inn í runna um leið og ég sá hann.

Þetta eru síðustu tvær helgar sem báðar hafa verið með rólegra móti. Það er óheyrilega heitt og rakt svo maður svitnar við að hugsa. Besti tími ársins er handan við hornið, september og október en þá dettur rakastigið niður en hitinn helst áfram nokkuð þægilegur. Svo koma líka Elfa og Egill með aspassúpur í handfarangri.

Máramal

Er þetta ekki fallegt?? Márískan sem og söngurinn. Nýsjálenski þjóðsöngurinn.

http://www.youtube.com/watch?v=Z2ToGR1Sb98

Ég fæ gæsahúð......

Sandlega

Um helgina fórum við skötuhjú í útilegu á ströndina með íslenska kúlutjaldið okkar úr Rúmfatalagernum. Allir mínir vinir á Íslandi eru búnir að vera í endalausum útilegum og grillpylsustússi svo ég varð afbrýðissöm og vildi líka vera memm. Svo það var pakkað nesti í bakpokann, tjaldinu, kerti og bók. Í 32 gráðu hita fórum við með ferju yfir til Lantau eyju á strönd sem heitir Pui O. Þar var okkur úthlutað tjaldsvæði sem var afgirt með járnstólpum (engir runnar til að hólfa svæðið niður!) og á okkar 5 x 5 m svæði höfðum við meira að segja piknikkborð útaf fyrir okkur. Himinninn á tjaldinu var bundinn við járnið í staðinn fyrir að tolla í sandinum með auma tjaldhælana eina svo þetta var heldur nýtískuleg útilega.

Ekki er ég nein Elfa þó í okkur renni svipað blóð svo ég var ekki með neina svefnpoka, tjalddýnur, prímus eða annað útilegu dót - það var ekki aðalmálið heldur. Þegar upp var staðið vorum við búin að kaupa okkur sitthvora vindsængina en svo var bara sofið í bikiniinu enda 32 gráður til að verma kroppinn. Þegar ég vaknaði næsta morgun vorum við svo soðin í tjaldinu að mér fannst eins og af mér hlyti kjötið allt að detta ef einhver bara potaði í mig! Ímyndið ykkur bara ofsoðinn kjúkling - það var ég á sunnudagsmorguninn.

Það var ósköp ljúft að leka af vindsænginni um morguninn (vegna svita) og út í sjóinn sem lokkaði mig í svefn kvöldið áður en hélt vöku fyrir Juddy. Svalar öldurnar voru fljótar að skola burtu næturslefi og ég tapaði í Asna fyrir Juddy. Hann mátti því dúndra bolta í afturendann á mér eins fast og hann vildi - hans reglur eru aðeins öðruvísi en mínar. Ég vann svo í keppninni um hver ræðst best á ástvini sína og nær drekkir þeim í sjó. Juddy fór svo að veiða með kínverska tapas rétti á önglinum því við höfðum heldur ekki neina beitu en fiskunum leist líklega ekkert á rækjustöppu í hveitiböggli því hann veiddi ekki neitt. Eftir góða sandlegu tókum við ferjuna heim og knúsuðumst á sófanum yfir lélegu sjónvarpsefni. Svona ættu allir sunnudagar að vera alltaf.

Heima er bezt?

Hong Kong heilsaði okkur ferðalöngunum með 33 gráðum og mengun yfir meðallagi. Ósjálfrátt langaði mig beint til baka í bláa himininn og ferska loftið en svo komum við heim í litlu holuna okkar sem var nýþvegin og strokin eftir fyrirmælum sem ég hafði skilið eftir handa hjálparanum. Ég hafði skrifað upp langan óskalista sem Malou litla hafði allan tekið til greina og fyrir utan einstaka smáatriði, var íbúðin upp á sitt fínasta! Það var búið að þrífa ískápinn að innan og alla skápana í eldhúsinu, strjúka allar hurðir og húna, fínpússa baðkarið, endurraða ÖLLU í fataskápunum (þó ekki í litaröð...grrr), þvo allan þvott, hreinsa útigrillið, skúra svalirnar, pressa allar skyrtur og dragtir, það var hreint og straujað á rúminu og búið að fylla ísskápinn af mat. Hvað er hægt að óska sér meira ! ?



Þá voru bara 3 vinnudagar eftir af vikunni og svo systrahelgi þar sem Hulda átti nokkrar góðar fleygar. Við höfum nú átt heima í Hong Kong í ein 7-8 ár og óhjákvæmilega leynast enskuslettur í annars fullkominni íslenskunni við og við. Ég er öllu verri en Hulda en hennar tilvera er töluvert íslenskari en mín, ég viðurkenni það. Hulda segir enn orð eins og Léreft, og Kredda en þegar hún bað mig um að skríða undir rúmið og Seilast eftir skópari sem þar var, þá var stutt í að ég sprændi á mig af hlátri. Dagur með Huldu er stundum eins og að lesa bók eftir Jennu og Hreiðar Ásgeirsbörn. Dula og skemill.