Þá er ég loksins búin að endurheimta aðgang að blogginu mínu eftir langa og leiðinlega leyniorðaþrautagöngu. Það er ekki tekið út með sældinni að vera bloggari.
Nú er síst í tísku að skrifa mikið um börnin sín á Facebook svo ég fæ einhverja útrás fyrir það hér. Ætli ég sé ekki frekar slök við að skrá framfarir og þroskastig fyrsta barns en nú skal úr bætt.
Bríet Tinna er næstum 1 árs gömul. Hún á afmæli 9 nóvember og er að flestu leyti eins og börn ættu að vera á þessum aldri. Hún kann að klappa saman lófunum, sama hvort skipað sé fyrir á ensku eða íslensku. Hún kann að vera 'stór' (bara á íslensku) og blikkar augunum kröftuglega svo það skín í frekjuskarðið í leiðinni. Hún fékk tennur snemma, þær fyrstu þegar hún varð 5 mánaða en í heild eru þær 8. Það er nú ekki heiglum hent að reyna að þreifa fyrir fleirum, hún bítur fast og lengi ef maður stingur fingri, eða öðru, inn fyrir varirnar á henni. Þetta gerir tannburstun nokkuð átakamikla.
Hún segir vááá og oh óó ef eitthvað dettur, geltir þegar hún heyrir aðra gelta, mjálmar ef ég sýni henni kattarsvamp. Hún vill helst labba og leiða bara með annarri, en bjargar sér líka ef hún stendur upp við húsgögn. Hún gerir greinarmun á mjúku og hörðu en það sýnir sig helst í tilþrifamiklu alfalli afturábak án umhugsunar þegar hún stendur upp í rúminu. Það þarf ekkert Dale Carnegie á þessa. Hún sefur allar nætur, alla nóttina, svona hérumbil. Það er rétt að hún teygi sig eftir sopa í svefnrofunum ef hún er svöng en það er eins og með annað, hún bjargar sér nokkuð sjálf með þetta þar sem móðirin sefur með vinstri júllu úti. Þetta er með allra bestu ráðum sem sú elsta hefur gefið mér, mín fyrirmynd í þessu sem öðru.
Af mér er annars allt gott og í geðhæðum er fáu yfir að kvarta. Ég kemst í mín frí nokkrum sinnum á ári, gengur vel í vinnu og virðist vel liðin innan fjölskyldunnar og nánustu vina. Ég er þéttari, vitrari, rólegri, umburðarlyndari og almennt betri manneskja en ég var fyrir barnsburð. Batnandi fólki er bezt að lifa.