NýSjáland

Gleðileg jólin, nær og fjær! Flestir sem lesa þetta blogg eru líklega fjær, því lengra í burtu frá Íslandi kemst ég illmögulega en jólabloggið í ár er ritað á 38stu gráðu, suðlægri í 18 gráðu hita og sól. Reyndar er farið að rökkva hér, klukkan að ganga 9 um kvöld á jóladag.

Síðustu vikurnar hafa verið sérstaklega áhugaverðar. Ég hef lært margt nýtt, kynnst fjölda fólks og í flestum tilvikum komið vel fyrir eins og ég ætlaði mér. Fyrstu dagarnir fóru í að skoða sig um í Rotorua, brennisteins- og eggjalyktandi borg á norður eyju Nýja Sjálands. Hér búa 60 þúsund manns, og mömmu vegna (fyrst hún sérstaklega spurði) skal tekið fram að allir búa í venjulegum húsum og flestar götur eru malbikaðar.

Tengdafjölskyldan gæti ekki verið betri. Yndislegt fólk sem hefur tekið mér með opnum örmum og gert jólin mín eins gleðileg og þau geta orðið rjúpna-og hangikjetslaus. Nóg er víst af öðru æti, márar eru upp til hópa matmenn miklir og feitar kjötsteikur í hvert mál. Við erum bæði pattaraleg orðin og ómögulegt að ímynda sér hvernig við eigum að venja okkur aftur við núðlur og grjón. Eftir hverja góða máltíð er tekinn hænublundur og er það svo orðið að 10 tíma vinnudagur verður jafn mikil áskorun og mataraðhaldið. Við erum líkust ungabörnum sem aðeins sofa, borða og skila af sér afgöngum.

Rotorua er á miklu jarðhitasvæði og eitt kvöldið fórum við á rúntinn út í sveit. Fundum þar heitan læk og stungum okkur til sunds undir 39gráðu heitum fossi. Stærsti hverinn þeirra á nú ekkert í Geysi okkar en hann spúir aðeins einu sinni á dag. Sauðfé Nýja Sjálands telur yfir 50 milljónir eintaka af ýmsum gerðum en allt þetta lærði ég á sauðfjársýningu þar sem rolla var rúin á innan við mínútu, belja mjólkuð og hundar sýndu fjárrekstrartakta fyrir 1200kall á kjaft. Það held ég að íslenskir ferðamálamógúlar ættu að fara í stutta ferð til NZ og kynna sér nýjar leiðir til að auka ferðamannatekjur Íslands en hér hafa þeir hæfileika til að gera sýningar og skemmtun úr hinum venjulegustu athöfnum og rukka vel fyrir.

Við lifðum fallhlífarstökk úr 12,000 fetum af en Katie mín kom niður hágrátandi og fallhlífarleiðbeinandinn hennar í sálarlegu tjóni eftir að hafa haft hana dinglandi framan á sér í 3-4 mínútur. Henni var ekkert skemmt og neitaði þar að auki að opna augun svo yndislegt veðrið, stórfengleg náttúran og útsýnið allt saman fór framhjá henni með öllu. Ég hins vegar hafði mjög gaman af þessu og langaði helst beint aftur eftir fyrsta stökkið! Við fórum í hringi og alls konar æfingar áður en fallhlífin var opnuð en ég er ekki frá því að adrenalínsjokkið hafi verið meira þegar ég fór í fyrsta skiptið þar sem ég var alein í því stökki. Frjálsa fallið var náttúrulega miklu meira í þetta skiptið en það er öðruvísi þegar maður getur bara áhyggjulaus fært alla ábyrgð yfir á leiðbeinandann sem sér um að opna fallhlífina og vonandi drepa mann ekki.

Við fórum í minigolf, alvöru golf, skógarferð, sveitaferð, safnaferð, bílferðir og í sund. Lásum bækur, pússluðum pússl, sváfum frameftir og knúsuðumst endalaust. Katie og Chrissy komu í nokkra daga heimsókn og tóku þátt í fjörinu með okkur. Frændur og frænkur komu í löngum bunum í heimsókn og allir voru endalaust gestrisnir. Við fórum í heimsókn út í sveit til ættingja Justins þar sem fæstir ganga um í skóm, enn færri hafa fullan garð tanna og flestir eiga voða mikið af börnum með ýmsu fólki. Márar eiga mörg nöfn hver og ég var orðin alveg rugluð að reyna að fylgjast með hver var hvað. Ég vísa í fyrra blogg um minnisleysi mitt þegar að nöfnum kemur. Mér var sagt við værum að fara í heimsókn til Abels og Rose sem síðar í ferðinni gengu undir nöfnunum Chrissy og Obba en Chrissy/Rose heitir líka Ruhinia. Þá er systir Justins ýmist kölluð Matiria, Maa, Majorie, Lauren eða Pip. Bróðirinn er kallaður 'Son' af flestum, Aubs af öðrum eða Ivo af Juddy sjálfum. Ég er bara sátt við Bex eða Rebekka.

Nú er þreyta komin í bloggfingur og frekari fréttir verða ritlaðar síðar.
Chur frá NZ, Bekka

Gekk ég yfir sjó og land....

Þá hefst ferðalagið mikla. Eftir 12 tíma flýg ég af stað með bónda mínum til Ástralalíu og áfram eftir stutt stopp til Nýja Sjálands. Í mér er spenningur mikill með slettu af ótta. Ég þarf að koma vel fyrir og vera alveg sérstaklega mannblendin, kumpánleg jafnvel við fólk af öðrum menningaheimi og ekki er ég alltaf sú sem mest er viðeigandi í samskiptum. Ég er sökuð um rasisma án þess að vita hvað ég á af mér að hafa gert, ég fæ skömm í hattinn fyrir að vera of "outspoken" en það víst jaðrar við dónaskap hvað ég er hreinskilin. Déskotans millivegurinn. Ef það bara væri til kort af honum.

Ég snéri mig með tilþrifum um helgina svo í liðnum brakaði. Svo hátt og slíkur var stingurinn að ég sjúkdómsgreindi mig á staðnum með ökklabrot númer tvö. Ég heimtaði börurnar með yfirdrifinni dramatík, grét yfir óheppninni svona stuttu fyrir ævintýraferðina og allir klöppuðu fyrir 5 mínútna frammistöðu minni á vellinum fyrir "brot". Röntgenmynd leiddi sannleikann í ljós og með skottið á milli fótanna staulaðist ég út af sjúkrahúsinu og til baka á völlinn. Helst hefði ég viljað hjólastól alla leið eða allavega hækjur til að réttlæta dramatíkina en það var víst ekkert meira að mér en tognun, bólga og smá mar. Ég haltra þó og það án þess að ýkja. Vonandi verð ég orðin góð á 10 dögum en við erum búin að bóka í 12,000feta fallhlífastökk, riverraft (annað orð sem nýyrðasmiðir mega fara að finna íslenskt nafn yfir!) og fleiri ævintýri þar sem ætlast er til að báðir fætur virki.

Í dag kláraði ég að kaupa síðustu jólagjafirnar og nú mega jólin koma. Íbúðin var þrifin í morgunsárið og þegar það litla sem ég á af skrauti var komið upp setti ég geisladiskinn með Kór Snartastaðakirkju undir geislann. Röddin hans Brynjólfs Helga skaut upp minningunum um jólamessurnar heima á Kópaskeri og Kristveig æskuvinkona mín startaði mínum jólum með "Ó helga nótt". Án þess að ég hefði minnst á það var eins og Juddy skynjaði hvað þetta lag, Kristveig og kórinn á bak við hana drægi fram sterkar tilfinningar hjá mér því hann hætti að ganga frá og settist hjá mér til að hlusta á. Í augnablik var ég á Kópaskeri, komin í messu. Pabbi, Helga Björns og Valþjófstaðamafían öll í kórnum og allt í kring um mig er fólk sem ég þekki með nafni. En innan 3ja mínútna var lagið búið og ég mátti drífa mig í vinnuna. Dyravörðurinn í byggingunni minni bauð góðan dag eins og alla aðra morgna síðan við fluttum inn - ég veit ekki hvað hann heitir. Svona er lífið í stórborg.

Mér skilst að allt sé á hægari snúningi á Sjálandinu góða, þar með talið internetið. Ég mun þess vegna lítið blogga á næstunni en einhverjir eiga von á jólakortum í póstinum með helstu fréttum ársins. Ég vona að þið eigið öll góð jól og áramót í faðmi ástvina - ég mun hugsa heim.
Jólaknús,
Rebekka Kristín

Dampi haldið

Það er best að halda dampnum sem kominn er í þessi blogg skrif undanfarið og skrásetja atburði undanfarinna daga. Fyrst skal gerð veðurúttekt: Hægur andvari að sunnan, hiti á bilinu 16-20 gráður en hlýnar fram eftir vikunni. Engin úrkoma í grennd og hefur engin verið í nokkrar vikur. Sem er gott, því svalirnar eru fullar af hafurtaski.

Ég átti einn dag í Hong Kong á milli Kóreu ferðar og Singapore. Hann var nýttur til vinnu að mestu en einhverjar jólagjafir voru verslaðar og aðrar upphugsaðar. Það er svo merkilegt að þegar ég flýg er ég algerlega óhæf til nokkurs nema svefns, áts og að horfa á myndir. Ég tek alltaf með mér tölvuna um borð, einset mér ferð eftir ferð að nýta nú klukkutímana í vinnu, svara gömlum tölvupóstum sem enn liggja rotnandi í to-do boxinu mínu og svo framvegis en ég algerlega núllstillist við flugtak og helst vil bara sofa. Ég neita að gera nokkuð sem krefst einbeitni eða frumlegrar hugsunar og er þetta ástand svo krónískt orðið að í síðustu ferð, heim frá Singers, horfði ég frekar á Pretty Woman heldur en Daniel Pearl myndina því ég vissi að PW væri auðveld sápa sem ég hefði horft á áður en Daniel Pearl væri tragísk og erfið meltingar. Það hefði gert útaf við mig að þurfa að horfa á 2 klukkutíma af Angelinu Jólí trampandi yfir hlutverkið hennar Jennifer minnar með þessar hroðalegu krullur í hárinu líka.

Singapore var að venju ljúf. Skortur á leigubílum er viðvarandi vandamál sem kemur við kaunin á mér í hvert sinn en ég náði 14 fundum á 2 dögum sem ég verð að telja gott. Seldi eins og stórkaupmaður á jólavertíð og tryggði mér feitan jólabónus. Þá kom ég beint heim í jólapartý vinnunnar þar sem ég fékk tvö verðlaun fyrir 'afrek á árinu'. Annað þeirra var 'most drunk at a corporate event' sem var víst Landsbankapartýið en það verð ég að taka þeirra orð fyrir því minnið bregst mér. Af myndum að dæma var ég mest á dansgólfinu og þyki hafa sýnt ákveðna hæfileika í swing og djæv. Foreldranna vegna skal það þó tekið fram að ég hafði ekki drukkið í 7 vikur og hafði sparað mig sérstaklega fyrir þetta kvöld. Ég hélt reisn minni allt kvöldið og komst standandi heim á skikkanlegum tíma - ég var bara svona voðalega glöð sem þótti vert að verðlauna!

Ég hef nú 4 daga með deginum í dag meðtöldum til að kaupa jólagjafir, skrifa jólabréfið, senda jólakort, pakka niður og klára að ganga frá íbúðinni þar til ég fer til Nýja Sjálands og Ástralíu í frí. Best að hætta því að vafra á netinu og blogga um ekki neitt, nóg að gera!

Knús yfir höf, Bekka

Kóreuferð

V for victory!!!

Við stóðum okkur vel í Kóreu. Við unnum landsleikinn og ég átti tvö mörk af fjórum sem ég er að sjálfsögðu gríðarlega stolt af! Eitthvað bráði samt af mér þegar ég horfði á leikinn endursýndann á stórum skjá því ég er fyrst að fatta það nú að ég hef ekki svo glæsilegan hlaupastíl. Látum hraðann liggja á milli hluta, en hendurnar vingsast svona út til hliðanna og ég er agnar hjólbeinótt! Alltaf lærir maður eitthvað nýtt um sjálfan sig á þrítugasta aldursárinu.
Ég lék allan leikinn og fékk skyrtu númer 7 eins og Beckham. Juddy finnst það of mikið mont að ramma skyrtuna inn og hengja á veggina, svo ætli ég sofi ekki bara í henni í staðinn.

Eins og fyrri daginn var töluvert grín gert af nöfnum heimamanna og einhverjir spurðir hvers vegna allir hétu Kim og Park. Okkur var þá góðlátlega bent á að í okkar hópi væru þrjár sem heita Kim (reyndar fyrsta nafn) með í för sem vissulega er eins og að taka með sér mysu í fjós. Kórea var köld en fallegir sólríkir dagar sem yndislegt var að spila sport í. Þjálfarinn vildi meina að árangur minn á vellinum ætti rætur sínar að rekja til þess að vera komin í mitt upprunalega loftslag sem ég get ekki annað en verið sammála. Qui lai qui lai qui lai!

Mánudagsritl

Lagt hefur verið til að íslenska orðið yfir 'blogg' verði 'ritl' sem ég tel heilshugar undir og mun nota héðan af. Mér finnst samt nýyrðasmiðir ekki nógu snöggir í svifum því erfitt er að breyta orðnotkun sem náð hefur að festast í sessi. Þegar ég hafði átt gemsa í þó nokkur ár var farið að spá í hvað ætti að kalla þessa 'nýjung' á íslensku og eftir margar tillögur og kosningar, var orðið 'gemsi' auðvitað valið því það hafði hann verið kallaður alveg frá því að fyrstu eiturlyfjasalarnir eiguðust þá.

Ég hlakka nú mikið til næstu helgar. Ekki nóg með að ég muni spila minn fyrsta landsleik á erlendri grundu, stolt í Hong Kong búningnum, heldur markar þetta líka endinn á æfingaprógrammi sem samanstendur af rúgbýæfingum og leikjum 6 daga vikunnar. Þetta hefur tekið sinn toll síðustu vikurnar og margt hefur þurft að sitja á hakanum þess vegna. Börnin hafa vafalaust lengst nokkra sentímetra síðan ég sá þau síðast, Hulda stinnst, Arthúr fitnað og svona mætti lengi telja en eftir næstu helgi mun ég semsagt endurheimta eðlilegt líf mitt úr klóm íþróttaferilsins. Og þó ég glöð færi mínar fórnir á altari íþróttanna, eru önnur og meira aðkallandi verkefni sem að mér ýtast svo illt er orðið um andardrátt. Fyrst skal reynt að koma íbúðinni í almennilegt horf, svo skulu jólagjafir verslaðar, hár klippt og litað, augabrúnir vaxaðar og litaðar, táneglur fræsaðar, fjölskyldumeðlimir knúsaðir og jólin haldin inn á milli þessa alls. Ég fer til Kóreu á fimmtudag í fjóra daga, þá einn dag í Hong Kong og af stað til Singapore í þrjá daga - í Hong Kong í 6 daga og svo er ég farin til Nýja Sjálands og Ástralíu í þrjár vikur.
Ég líklega kem bara til með að sofa á Nýja Sjálandi því eftir því sem ég best fæ séð verður lítið um svefn næstu vikurnar. Úff úff úff, það er greinilega mánudagur.

Það var og

Fallegasti maður Íslands er frá Kópaskeri, hvorki meira né minna. Það held ég nú! Góða helgi!

Drengur Georg

Boy George á að vera DJ á miklu tjútti um helgina hér í Hong Kong. Allir hommar bæjarins höfðu keypt sér miða og miklar raðir voru fyrir utan húsið þar sem skrifstofan mín er en þar fer giggið fram. Nema nú er búið að handtaka ræfilinn fyrir að hlekkja hórdreng við vegg gegn vilja hans. Hvað gera Danir nú? Ætli ég verði ekki að láta undan þrýstingi og taka lagið í staðinn. Það er ágætis upphitun fyrir jólasýninguna þar sem Justin hefur skipað mér að syngja lag á maori fyrir stórfjölskylduna. Hann spilar undir á gítar.

Af jólaplönunum er annars það helsta að frétta að við eigum bókað í fallhlífarstökk þann 23ja og 5gráðu river raft á aðfangadag. Það hrikalegasta í ánni er víst 7 metra foss sem við förum fram af en restin á að vera nokkuð létt. Það er sem ég sjái Katie lifa þetta af blessaða. Engin rólyndisaðfangadagur með rjúpnareytingum í fyrirrúmi þetta árið. Ef ég nú bara kæmist yfir smá soð.................

Bláskjár

Ég er með glóðarauga eftir æfinguna í gær. Vísifingur er límdur með heftiplástri svo hann haldist á sínum stað. Olnboginn er enn bólginn. Ekkert gas í íbúðinni enn svo ég ekki í heita sturtu farið síðan í fyrradag. Líklega stinka ég, það er takmarkað hvað þvottapoki og sekúndnasturtur ná að skola. Í gardínuleysinu hafa flestir nágrannarnir nú sjálfsagt séð mig bera. Skápurinn minn er samsettur loksins en á hann vantar hurðina sem brotnaði.

Samt er lífið svo endalaust bjart og ég hef í kringum mig besta fólk í heimi sem elskar mig eins og ég er. Gleðilegan fimmtudag.

Myndir

Sundlaugarpartí um helgina Systkini í Landsbankapartý

Blómastelpa í sundlaugarpartýi



Aberdeen liðið mitt 2007-2008 Systur á góðri stundu - líkar?

Í gær var einn af þessum dögum. Naveet, hnetuétarinn og eplasmjattarinn við hliðina á mér er hætt og bráðabirgðastarfsmaður settist í hennar stól í gær. Sú slafraði upp í sig núðlur allan déskotans daginn og spurði mig endalaust um alls kyns hluti sem augljósir voru í mínum augum en hún var líklega bara að reyna að vera vinsamleg. Þá gerði hún sér líklega ekki grein fyrir að hún var með eitthvað grænt á milli framtannanna. Í hádeginu bættust tvær vinkonur hennar við og slöfruðu henni til samlætis svo ég spíttist út til að halda sansi.

Um eftirmiðdaginn varð ég fyrir aðkasti í vinnu og persónulífi vegna fjöldapósts sem ég sendi með auglýsingu eftir tælenskri aðstoðarkonu. Það er víst bannað að láta fólk vita að maður vill helst tælenskar, það er sko rasismi gegn flippunum. Ég fékk viðvörun á samskiptavef og auglýsingunni var eytt. Þetta rasismarugl er komið langt út fyrir alla rökhugsun.

Seinnipartinn ákvað ég að sleppa rúgbýæfingu til að flytja afganginn af dótinu úr Causeway Bay yfir í Zenith, vonandi kaupa skápa og kistur undir dótið, koma mér almennilega fyrir. Pokinn með öllum skrúfunum fannst ekki, líklegast týndur hjá flutningamönnunum svo engar hillur voru settar upp og skápurinn enn í pörtum. Húsið yfirfullt af kössum sem hinn helmingurinn henti ofan í á methraða en algerlega óskipulega. Hungurmorða mættum við klukkutíma of seint í pulsur til Strúllu og Bjarka, ónýt til samskipta af siðmenntuðu tagi, þreytt, ofnæm og bólgin í augum. Pylsurnar voru góðar og best var að fá steiktan lauk með. Svo við sofnuðum sæl á endanum.

Af naggrís og nýju sloti

Æi. Hann var og er naggrís, bara sköllóttur. Ferlegt.

Við sváfum fyrstu nóttina í nýju íbúðinni. Ég sagði Juddy frá íslensku hjátrúnni um fyrsta drauminn í nýrri íbúð en hann dreymdi ekki neitt sem hlýtur að boða gott. Við frömdum annars feng shui glæp með að snúa löppunum að hurðinni en ekkert slæmt gerðist. Höfum hugsað okkur að snúa á gamla Feng og snúa sitt á hvað, hvort með nefið í tásunum á hinu. Hvað ætli gerist þá?? Stór spegill brotnaði þegar þessir horuðu fluttu hann inn, er það nokkuð nema 10 ára óheppni? Ég held við verðum voðalega hamingjusöm í kotinu okkar litla.

Nú þarf Juddy bara að venjast því að hægja sér um leið og ég tannbursta, þá sparast allavega 4 mínútur í morgunsárið. Hann var orðinn svo spilltur af því að hafa eigið náðhús en í síðustu íbúð höfðum við tvö svo hvort um sig gat haft sína hentisemi morguns og kvölds. Nú verður þetta allt svo kósí og hyggeligt. Bjarki verður bara að mæta skitinn í matarboð.

Jólagjafalisti:

Uppskriftabækur með einföldum heimilismat
Sjálfsævisögur
Gas grill
Grilláhöld
Nærföt
Leðurstígvél
Tennisnámskeið
Úr
1000 kubba pússl
Spil fyrir fullvaxta - t.d. Catan
Hjólagrind á bílinn
Miða á We Will Rock You
Rykmauraheld sængurföt
Náttföt
Standlampa
Grey´s Anatomy 4
Íslenskt nammi
Pottablóm
Stór spegill
Stutthærð gólfmotta
Stórt kort af heiminum
CANCEL!!! ---- Guinea pig - veit ekki hvað það heitir á íslensku en þetta er kelið hárlaust gæludýr sem lítur út eins og lítill flóðhestur.

Alltaf að bætast á listann. Hulda sér um nær-og náttfötin að venju. xox

Jólakort

Nú er ég að byrja að skrifa jólakortin. Þið megið gjarnan senda mér heimilsföng í rafrænu formi, emailið er rebekka.kristin@financeasia.com.

Mitt er:

27A, Block 2, The Zenith
258 Queens Road East
Wanchai
Hong Kong

Ég hvet alla til að skrifa stutt fréttabréf með kortunum í ár, mér finnst það alltaf svo skemmtilegt. Hlakka til að fá öll kortin þetta árið, ég er búin að kaupa sérstakan sokk undir þau öll!

Upphaf nýrrar viku

Ég skrökvaði í færslunni þar sem ég sagðist hefja hvern dag á að lesa veðurfréttir. Það geri ég yfirleitt ekki fyrr en ég hef skoðað eigið blogg, lesið síðustu færslurnar mínar yfir nokkrum sinnum, skellt upp úr yfir eigin fyndni og orðheppni, lesið kommentin. Ef einhver eru. Hvernig fær naggrís meiri athygli en landsliðsþáttakan og keppnisferðalagið???

Nú, fyrst skal taka fram að þetta er ekki naggrís. Ég hef séð svoleiðis dýr, og þessi er öðruvísi. Kannski er það vegna þess hann er hárlaus, ég veit það ekki svo vel en hann er eins og flóðhestur, frekar en ofvaxin rotta. Nefið er flatt eins og á flóðhesti, en engar tennur standa út úr held ég. Ég þarf greinilega að rannsaka þetta mál frekar. En mér var sagt hann væri cuddly.
Naggrís langar mig ekkert í.

Helgin var þétt. Trúlofunarpartý á föstudagskvöld eftir laaaangan vinnudag en við entumst ekki fram yfir miðnætti. Skandinavískur jólabasar á laugardagsmorgun með elstu, ekkert lyftir lundinni betur en íslenska landsliðið í söng, Við erum bestir, á hæsta styrk með blæjuna niðri. Juddy eyddi öllum íslensku lögunum út af ipodinum svo nú treysti ég á Huldu og stuttar bílferðir okkar til að efla ættjarðarástina í brjóstum mínum báðum.
Basarinn var bara æði. Við keyptum helling af jólaskrauti á slikk, borðuðum danskt smörrebröd og keyptum ársskamt meðal-Jóns af nammi. Krítar, saltpillur og piparbrjóstsykur sem aldrei fæst hér í austri - þarmar í verkfalli. Enginn juleöl fyrir Steina en Hulda lagði mikið á sig að færa honum þornað rúgbrauð með roastbeef klessu og rauðlauk. Ugh. Held hún hafi haldið nammipokanum leyndum.

Ég gat ekki hamið mig og opnaði fyrsta lakkríspokann um leið og ég borgaði. Kannski ekki besta hugmyndin þar sem ég átti stóran rúgbýleik fyrir höndum 4 tímum síðar, einmitt þegar allt átti að vera að meltast. Förum ekkert nánar út í þetta mál frekar. Ég er síst þekkt fyrir að vera pempía þegar kemur að prumpi og státa mig af því að vera sérlegur snillingur í hljóðlausum vindleysingum en í gær stökk ég rauðleit inn á milli tepparekka í IKEA þegar ég leyfði einum að laumast því í búðinni drundi og Juddy sprakk úr hlátri. Afsökunin yfir að kaupa allan þennan lakkrís var sú að ég væri að kaupa jólanammið snemma og langaði að leyfa ættingjunum í Nýja Sjálandi að smakka en nú er útséð um að þessi örfáu kíló endist svo lengi.
Á laugardagskvöldinu var svo sundlaugapartý í rúgbýklúbbnum mínum. Ég mátti ekkert áfengt drekka því ég átti erfiðan sunnudag fyrir hendi svo ég mætti í bikini og eyddi meiri hluta kvölds í lauginni. Við stelpurnar æfðum samhæfð sundlaugarstökk og höfðum sprettsundskeppni á uppblásinni turtlu og Keikó. Sumir lentu í sundlauginni án þess að ætla sér. Einn eða tveir farsímar urðu blautari en manuallinn mælir með og veski voru hengd til þerris en allir nýju 10 dollara seðlarnir voru óhultir því þeir eru vatnsheldir. Sérlega skemmtilegt kvöld.

Á sunnudaginn var svo flutningahelgin mikla frá Kasmír. 5 sveittir og þvengmjóir kínverjar með límbönd, kassa og sprengiplast mættu á staðinn og tæmdu íbúðina mína á minna en klukkutíma. Skipti engu hvort um var að ræða bókakassa eða heilt rúm, öllu var vippað út á örskotstundu og áður en ég vissi var ég flutt úr Hamingju Dal. Litla íbúðin okkar í Zenith virðist nú agnarsmá en vonandi kemst þetta allt betur fyrir þegar það er komið úr kössunum. Við vorum algerlega orkulaus um kvöldið og gengum eins og vofur um IKEA án þess að taka eina einustu ákvörðun um neitt, slíkt var slenið. Það voru þreyttir, marðir (marnir?) og bólgnir útlimir sem lögðust til hvílu í gærkvöldi - ekki mikið betri í morgun en gleðin yfir nýju íbúðinni yfirvinnur allt.
Nokkrar góðar myndir frá helginni fylgja:

Keppnisferð

Það fer að verða erfitt að halda í við mig að lesa allar færslurnar mínar, slík er blogggleðin þessa dagana. Voða mörg G.

Ég komst altso aftur í landsliðið. Ég nefni það ekki ógrátandi hvernig ég missti af maríuleiknum (er þetta "maríu" bara notað í laxveiðum?) í Tælandi um árið en eftir þrjár vikur fæ ég næsta tækifæri til að sanna mig í landsleik Hong Kong og Kóreu. Ég þarf að læra þjóðsöng Kína sem fjallar um að byggja múr og þramma fram í byssugin mótherjans en það má taka fram að söngurinn var þemalag gamallar myndar frá seinni heimstyrjöldinni og varð svona líka vinsælt að það var gert að þjóðsöng. Hugsa sér að ef Sódóma með Sálinni væri íslenski þjóðsöngurinn!

Mér finnst að íþróttafréttadeild Sjónvarpsins ætti að senda tökulið til Seoul og gera um mig heimildamynd áður en ég verð svo fræg að ég neita þeim um viðtal. Vantaði þig ekki hugmyndir í Kompás Brynja?? :)

Vetrarhörkur

Hér er farið að hausta. Jakkar og pasmínur eru dregin fram og hrollur sækir að manni þegar observatory er skoðuð á morgnanna. Eins og vel uppalinn Íslendingur hef ég hvern dag á að skoða veðurspána sem sannarlega er lítið spennandi miðað við þá íslensku þar sem von er á fjórum árstíðum á einum degi. Hér er yfirleitt bara heitt og rakt/rigning eða heitt og þurrt. Íslenskar orðabækur eru uppfullar af orðum yfir hreyfingu lofts en hér nota menn aðeins tvær skilgreiningar yfir gjólu/golu/garra/vind/rok/storm....og það er 'windy' eða 'typhooon'. Það þætti mér gaman að sjá íslenska veðurfræðinga endast í starfi í Hong Kong, tel það víst að þeir myndu hiksta svolítið á fréttaflutningi af smá vindhviðum þegar þeir neyðast til að kalla þær fellibyl og ráðleggja fólki að halda sig heima.

En hitatölurnar ljúga engu til. Mér finnst full snemmt að sjá hitamælinn skríða niður fyrir 20 gráðurnar og tel víst að hitinn hafi haldist hæfilegur fram undir byrjun desember í fyrra. Til að betur fylgjast með þessu í framtíðinni ætla ég að reyna að hefja bloggin á veðurtölum svo á næsta ári geti ég gert marktækan samanburð.

Núna eru altso fallegir sólríkir dagar en hitinn kominn niður í 17-21 gráður suma daga. Um helgina á að vera 21-26 gráður en það sýnist mér að sjóbrettaæfingar verði að bíða eitthvað fram á næsta vor - kuldi hefur alltaf verið mitt kryptonite.

Grænn hlunkur

Kærastinn býr með rauðhærðum risa sem gengur undir nafninu Shrek. Hann kallar sjálfan sig FattyLurch á msn svo hann getur verið bæði frá EmmEss og Kjörís, Lurkur eða Hlunkur. Hann er 195 á hæð með eldrautt hár og óseðjandi lyst á smágerðum Filippínum og Kínverjum. Nýjar og nýjar dömur skríða út á morgnanna, misglæsilegar. Við vorum heldur pirruð á þessu ástandi til að byrja með, sérstaklega þegar þær komu tvær í einu út úr herberginu hans, en þetta hefur nú að mestu vanist og við erum ekki frá því að ein þeirra sé farin að koma nokkuð reglulega. Ekki dugir að agnúast út í ástandið, maðurinn er jú einhleypur og ekki okkar mál hvar hann slíðrar sitt sverð. Það góða við þetta allt er náttúrulega að við fengum aukinn byr undir alla vængi til að finna íbúð til kaups - og það fljótt. Það hafðist og nú hlökkum við til að sofa fyrstu nóttina í nýju íbúðinni á sunnudaginn. Ég mun vissulega sakna rauðu pungháranna úr sturtunni eftir sunnudagssnyrtingar Lurksins. Svo spilar hann svo vel á munnhörpu.

Spice Girls

Ó nei! Spice Girls eru búnar að breyta planinu og það er sem mér virðist að þær ætli ekki lengur að koma við í Hong Kong! Hver stjórnar þessu eiginlega?!? Ég var farin að hlakka svo mikið til og var öll tilbúin til að hitta Beckham. Ég á ekki til orð...ég fór á síðuna til að bóka haug af miðum sem áttu að fara í jólakortin til þeirra sem hér í HK eru og standa mér nær. Þeir selja sko ekki happaþrennur í Hong Kong.

Helgarlok

Enn ein vikan liðin hjá, sú 45ta þetta árið. Stutt vinnuvika hjá mér í tilefni heimsóknar Elsu vinkonu sem stoppaði í 55 klukkutíma í Hong Kong. Hver einasta mínúta var vel nýtt og Elsa hefur nú séð og gert fleiri hluti í Hong Kong en margir aðrir gestir sem þó stoppuðu í viku en við öðru var nú ekki að búast þegar svona orkupési á í hlut.

Beetlebug kom okkur alla leið upp á Peak þar sem við fengum að sjá nokkuð ómengað útsýni yfir borgina. Elsa sýndi snilldartakta á sjóbrettinu sem hún steig á í fyrsta skipti í Humarflóa en það var nú ekki að sjá því hún tók Sjóbretti 101 á klukkutíma og útskrifaðist með stæl. Þá var hún drifin í hike með Bjarti Loga, íslenskum kínverja sem vinnur með henni hjá Glitni. Fjallgangan endaði í Stanley þar sem ég gaf þeim 45 mínútur til að versla allskyns túristadót en við Elsa fundum 66gráður norður úlpu á rekka med KSÍ lógóinu ásaumuðu. Í takt við annað kínverskt fake drasl var búið að klína 'Skíðasamband Íslands' á úlpuna líka, beint fyrir ofan KSÍ merkið.

Eftir stórkostlegt íslendingapartý þar sem boðið var upp á íslenska hákarl og íslenskan vodka blandaðan í Vatnajökul var heilsan heldur rýr á laugardagsmorgni en við spruttum samt á fætur nokkuð snemma til að fara í morgunmat á þakinu Bjarka og Strúllu. Foreldrar Strúllu eru í heimsókn og eins og ekta íslensk húsmóðir var tengdamóðir Bjarka búin að töfra fram allskyns kræsingar sem kannski voru ekki gerð eins góð skil og þeim bar vegna bágs ástands viðstaddra. Við máttum svo afsaka okkur eftir stutta viðdvöl því við þurftum að fara og sækja lyklana að nýju íbúðinni!

The Zenith, http://www.thezenith.hk/, verður næsti viðkomustaður og enn á ný eyddi ég degi í að pakka mínu hafurtaski niður í töskur og box. Vesalings eigur mínar eru að verða þvældar og slitnar eftir alla þessa flutninga sem eiga sér stað minnst einu sinni á hverju ári, stundum 2x - ég er orðin sérfræðingur í flutningum. Á móti kemur að ég næ að henda miklu í hverri törn og því á ég næstum ekkert uppsafnað drasl sem aldrei er nýtt. Ég hef vissulega tendens í að hamstra hluti svo kannski er þetta bara gott fyrirkomulag til að halda söfnunaráráttunni í skefjum.

Eftir æsispennandi rúgbýleik var Elsu skutlað á völlinn með 8 ipoda í smygl. Við Petra urðum eftir og eyddum sunnudegi í pakk. Góð helgi að baki með góðu fólki sem allt er velkomið aftur. Heilsur heim.

Same same ... but different

Þegar ég fyrst kom til Hong Kong fannst mér flestir að mestu leyti eins. Svarthærðir, brúneygðir, gulbrúnir. Starri og Freyja náðu á undraverðum tíma að skilja á milli þjóðflokka og bentu á filippínurnar sem fyrir okkur hinum litu svipað út og þær kínversku. Við Hulda og Steini sáum þetta ekki strax.

Nú, nokkrum árum síðar, get ég með ákveðnu öryggi skilið á milli indónesískra, japanskra og flippa. En vandamálið er ekki þar með uppurið. Uppúr stendur að ég er með eindæmum ómannglögg og þótt ég hafi sjónminni á hvar ypsilon á að vera í orðum, er sá hæfileiki illa yfirfærður á mannanöfn og fés. Ég starfa á alþjóðavettvangi og því hefur þetta vandamál aukin áhrif á mitt daglega líf. Þótt ég sé nú farin að átta mig á að kallinn fyrir framan mig getur líklega ekki verið Mr. Hikoroko frá Japan, þá er mér ómögulegt að muna hvort hann sé Mr. Kim númer eitt eða Mr. Kim númer tvö. Því flestir í Kóreu heita Kim. Eða Park. Eftirfarandi hefur skeð í alvörunni:

Ég: Hello Mr. Park. This is Rebekka from FinanceAsia. Is Mr. Park available?
Mr. Park #1: Hi Rebekka, yes hold on.
Mr. Park #2: Mr. Park speaking.
Ég: Hello Mr. Park....
- eftir útskýringar -
Mr. Park #2: Sorry, you will have to speak with Mr. Park in IR department. Let me put you through.....
Mr. Park #3: Ahnjahnasheo (halló á kóreysku), uhm jahn e Mr. Park (I am Mr. Park).
Ég: Hello Mr. Park..........

Ég fór á ráðstefnu í Kóreu í síðustu viku. Þar stend ég út úr fjöldanum með mitt ljósa hár og bláu augu og auðvelt er því að muna eftir mér. Allir hinir eru fyrir mér eins og rollurnar í Laxárdal forðum, same same but different. Ég kynnti mig fyrir karli á bás fyrirtækis sem ég er að vonast til að verði kúnni minn og hálfnuð í gegnum kynninguna sagðist hann muna eftir mér, að við hefðum hist áður. Já já sagði ég bara en enga hafði ég hugmyndina um hvar, hvernig eða hvað maðurinn héti. Sama skeði 30 mín síðar á öðrum bás. Ég velti fyrir mér möguleikanum á að hafa með mér polaroid myndavél og skrifa hjá mér nöfn þeirra sem ég hitti. Mr. Park. Mr. Park. Mr. Park. Mr. Kim. Það er samt betra en í Tælandi þar sem margir heita Mr. eitthvaðeitthvaðporn.

Á fundum skrifa ég niður athugasemdir á ensku en í horninu má finna stutta útlitslýsingu á viðkomandi á dulmáli, þ.e. íslensku. Tökum dæmi.

"Þessi með vörtuna á nefinu" .
"Þessi með vörtuna á kinninni með langa hárinu".
"Gullfiskaaugu"

En samt sem áður um leið og ég finn mig í hóp af fólki samankomnu frá mismunandi fyrirtækjum, rennur allt saman í eitt og ég geri engan greinamun á Park, Kim og Park, eða man hvort ég hafi hitt þá áður. Þetta hefur komið mér oft í óheppilegar aðstæður og auglýsi ég hér með eftir effektívum æfingum til að bæta þennan misbrest í minni mínu. Það hljóta að vera til námskeið sem æfa þessar starfsstöðvar eller hva?

Nú, annað í stöðunni er náttúrulega að flytja inn Stebba í Dal eða Þórarinn í Sandfellshaga sem alltaf gátu þekkt sitt fé á færi og í Stebba tilviki, lömbin undan þeim líka. Ef þeir eru jafn mannglöggir og þeir eru féglöggir er klárlega um genatískt frávik í mínu tilviki að ræða. Fellur þetta ekki undir örorku þegar þetta hefur áhrif á hæfni mína til að sinna starfinu almennilega?

Athugasemdir óskast.

Ökuskírteini

Já! Í morgun barst okkur HongÍsKongurum bréf um að loksins væri ríkisstjórn Íslands búin að berja það í gegn að Íslendingar þyrftu ekki lengur að taka bílprófið aftur þegar þeir flytja til Hong Kong en eins og frægt er orðið höfum við systkinin þurft að taka tíma í ökukennslu og nokkur próf áður en okkur var heimilt að aka um göturnar hér. Það gerðum við nú samt, ökuskírteinislaus því það þarf enginn okkur að segja að erfiðara sé að komast leiða sinna í lögregluríkinu HK heldur en að þræða vestfirskar klettabrúnir eða norður-þingeyska malarslóða.

Nú er bara spurning um hvort ég geti fengið íslenska ríkið til að endurgreiða mér þúsundin öll sem í ökutímana og prófið fóru fyrir tæpu ári síðan. Hæpið heldur mín.

Rúgbý og blak

Ég kom heim frá Kóreu á föstudagskvöld í þéttskipaða dagskrá helgarinnar. Við áttum erfiðan leik fyrir höndum í rúgbýdeildinni þar sem við þurftum að keppa við þær sem nú eru efstar í deildinni og þekktar fyrir subbulegan leik. Við dustuðum rykið af bókunum um bellibrögð í rúgbýkeppni en það dugði ekki til, við töpuðum 20-7 eftir mikla baráttu, nokkra skurði og Tomma&Jenna kúlu á enni. Ég náði samt að beygja nokkra fingur lengur aftur en þeim er ætlað að fara og nú eru sumir andstæðingarnir hræddari við mig en þeir áður voru.

Íslendingahópur hefur yfirtekið íbúðina mína en Bjarki og Strúlla eru með 5 gesti í heimsókn - alveg hreint með eindæmum vinsæl. Þau héldu grillveislu uppi á þakinu fína sem þau eru búin að gera upp frá grunni alveg hreint glæsilega. Nú er ég enn ákveðnari í að fá mér fínt grill á mínar svalir - nema maður skyldi fá það í jólagjöf!

Á sunnudeginum tókum við þátt í blakkeppni á ströndinni á Lamma eyju. Þar búa aðallega hippar með sínar heimagrónu plöntur og bongótrommur. Ég hafði aldrei verið þar áður í dagsbirtu svo þetta var sérstaklega skemmtileg heimsókn á eina af eyjum Hong Kong. Ekki spillti fyrir að það var heiðskír himinn og heitur dagur, gott fólk samankomið og allir að spila blak. Mitt lið vann fyrsta leikinn nokkuð auðveldlega en hrokafull eftir frækilegan sigur töpuðum við öllum leikjum eftir það. Sumum þó einungis rétt svo. Við enduðum daginn á að sýna nokkra rúgbýtakta í staðinn og gerðum lyftiæfingar eins og sjá má hér að neðan.

Eftir allt þetta hreina loft og strandaæfingar datt ég út klukkan 10 um kvöld útfrá Desperate Housewives, enn söndug í skorum.

Kalt í Kóreu

Ég lenti í 8 gráðum en sól í Seoul. Gæsabólurnar létu ekki á sér standa og ég bölvaði í laumi að hafa ekki tekið stöðuna á veðrinu áður en ég lagði af stað. Enginn jakki, eyrun útstæð og óvarin, puttar í kalhættu. Það er samt hressandi að komast aðeins 'norður' reglulega og ég saknaði Íslands þegar ég horfði út um rútugluggann á leiðinni upp á hótel - allt var í haustbúningi. Ég hirti hálfgult og hálfrautt laufblað sem lá á gangstéttinni og setti í plast. Nostalgían tók yfir og í huganum er ég hvorki á Grand Hyatt né í Asíu, heldur horfi ég yfir tjörnina heima og yfir að Ási

Ellikelli

Ég eldist eins og aðrir. Ég merki það helst á eftirfarandi:
- Tækninýjungum. Ég er rétt búin að átta mig á DVD þegar þeir bjóða DVD-9, á MP3 þegar þeir bjóða MP4 eða 5, Playstation þegar allir spila Wii eða P2P og ég kann ekki á neitt af þessu. Um daginn fór ég með gamla góða kasettu til tæknifræðingsins míns og bað hann um að koma efni hennar á stafrænt form, en hann virtist ekki vita hvað í hulstrinu var.
- Músík. Ég horfði á einhvern hitlista í sjónvarpinu um daginn og þekkti engin bönd sem fram komu. Ég hef þó reyndar aldrei verið sterk á tónlistarsvelli en er loksins farin að fíla Red Hot Chillipeppers. Þetta tekur allt sinn tíma hjá mér en hafa ber í huga að Bon Jovi tróndi á einhverjum stalli í öll þessi ár þar sem enginn annar komst fyrir en eftir tónleikana þarsíðasta sumar er laust pláss fyrir fleiri.
- 100 metra spretti. Mig minnir að ég hafi farið 100 metrana á rúmum 14 sek hér á árum áður. Þessa dagana næ ég varla að gera nokkurn hlut á svo stuttum tíma, sérstaklega ef þeir fela í sér færslu frá A til Bé. Ég horfði á sjálfa mig í vídeóinu spila rúgbý og hélt um tíma að bölvað tækið væri fast í slo-mo.

Þeir segja að 'thirties are the new twenties' sem ég vona að sé satt. Ég treysti því bara að ég verði enn frjó á fimmtugsaldri.

Torrent.is

Getur einhver sent mér lykilorð á torrent.is? Langar svo í Grey´s númer fjögur og er orðin svo pirruð á hikstandi Shenzen diskum.....anybody? Sendið á rebekka.kristin@financeasia.com. Takk takk!

Borgin mín

Hér er flottur linkur á borgina mína. Staðsetjið bendilinn efst á myndina og færið músina hægt niður á við. Frá sólarupprás til sólseturs í Hong Kong - eilítið öðruvísi en sólarlagið á Kópaskeri en yndislegt samt.

http://61226.com/share/hk.swf

Bekka

Elsa kemur

Eftir 2 vikur fæ ég góðan gest en Elsa vinkona úr HR er á leiðinni til Hong Kong - yippee! Ég er búin að taka föstudaginn frá og hef skipulagt þétta dagskrá en Elsa er orkubolti með meiru. Hún mun fara á rúgbýæfingu þar sem hún þarf að tækla og taka fullan þátt, dansa uppi á borðum um kvöldið en ekki þó meira en svo að hún þoli sjóbrettaferðina næsta morgun - þá stutt hike og rúntur upp á Peak, Landsbankapartý um kvöldið og tveggja tíma nudd daginn eftir. Hún stoppar bara í 2,5 sólarhring og nú skal hver mínúta nýtt!! Ef hún er heppin fær hún að horfa á rúgbýleik en þó ekki mig, því mitt lið er í fríi þennan laugardaginn.

Hlakka mikið til, kannski hún komi með ost?

Bekka

Ég gleymdi í fyrri færslu að þakka kærlega fyrir mig öllum þeim sem fóðruðu mig og tóku frá tíma til að hitta mig í Íslandsferðinni minni sem var sérlega ánægjuleg eins og fyrri daginn. Gott veður, góður matur, gott fólk. Ég komst aldrei á Hlölla en ég lét það verða mitt fyrsta verk að borða SS á BSÍ.

Sjáumst í febrúar á næsta ári! (Nema Elsa, hún kemur eftir 2 vikur, yippee!)

Stirð og stynjandi

Svaf lítið í nótt. Ég er illa farin af strengjum og get suma útlimi takmarkað hreyft. Hausinn er fastur í framstöðu og armarnir neita að lyftast meira en 90 gráður sem vissulega takmarkaði fataval í morgun. Ég keppti í rúgbý um helgina og skoraði mark, fór á 2x landsliðsæfingar og andaði inn mold niður í lungnatotur. Það er ljúfsár kvöl að vera íþróttakona.

Í gær var góður dagur. Ég spratt á fætur eftir 3,5 klst svefn til að fara á æfingu og fór svo beint heim í bólið aftur. Um kvöldið fundum við veitingastað á ný sem ég hef leitað að í næstum fjögur ár! Mikil gleði með það og ég tók 3x nafnspjöld svo ég gleymi aldrei aftur hvar hann er. Við átum yndislegan tælenskan mat og fórum vel belgd að sofa. Veðrið var með besta móti um helgina og við tókum nokkra klukkutíma í að flatmaga á ströndinni. Þó má sjá á hitatölum að haustið nálgast, gráðurnar ná ekki lengur 30-markinu en 23-27gráður er enn viðunandi í októberlok. Eftir strandaferðina fórum við á rúntinn upp til Gold Coast þar sem ég bjó fyrstu mánuðina í Hong Kong og reyndum að komast á hestbak. Hér er ekki hægt að ganga inn á næstu hestaleigu og fá að skreppa á bak eins og á Íslandi. O seisei nei, þú þarft að fara í mat hjá reiðkennara sem dæmir hvort þú sért hæfur til að stjórna hesti og jafnvel þá, þótt þú standist prófið, færðu ekki að taka hestinn út fyrir girðinguna og gengur þess vegna bara í hringi sem varla ná meira en 500 metrum frá upphafi til enda. Hestarnir eru stórir og stæðilegir, líkari Fagra Blakk en íslenskum gæðingum svo ég var svona eftir á að hyggja ekkert sár þótt ég kæmist ekki á bak. Fjölskylda Justins á nokkra hesta og hann er búinn að leggja til 4ra daga hestaferð um jólin.

Hnykkur komst á húsnæðismál þegar okkur var sagt frá 800þús ISK greiðslu sem gleymst hafði að segja okkur frá en hún er á eindaga eftir 4 vikur. Sem betur fer er Bekkan skipulögð þegar kemur að fjármálum og þessu var reddað eftir nokkur svitaköst og Excel æfingar. Ekki skemmir fyrir að kærastinn er endurskoðandi og skilur mikilvægi fjármálalegrar reiðu.

Hlökkum til að fá Hulduna heim, vonandi með lakkrís og ost.

Komin heim

Langt bloggfrí - búin að vera fjarverandi í töluverðan tíma. Helstu fréttir:

Rúgbý
Heimsmeistarakeppnin í rúgbý stendur yfir og ég horfi á flesta leiki sem ég mögulega næ. Ég er orðin bónafæd rúgbýbulla og fæ hraðan hjartslátt, svitaköst og stressútbrot í spennandi leikjum. NýjaSjáland féll úr keppni eftir hörkuleik við Frakka sem er náttúrulega sérstaklega sorglegt því Frakkar eru jú hataðir á alheimsvísu.

Sjálf æfi ég og spila rúgbý 5x í viku og er nú komin í landsliðið á ný. Þrekæfingar á sunnudagsmorgnum klukkan 8 koma í veg fyrir partýhald um helgar og vonandi skila sér í fegurri botni og spengilegri leggjum. Ég er ekki enn orðin eins fit og ég hefði viljað - óska eftir að forsvarsmenn Boot Camp komi sér upp starfstöðvum hér.

Vinnan
Ég er nýkomin heim eftir 2,5 vikna ferð til Bandaríkjanna og Evrópu. Ég fór á ráðstefnu í Boston þar sem ég hitti Ingu vinkonu yfir bjór og fékk mér svo annan á Cheers, fyrirmynd samnefnds sjónvarpsþáttar þar sem allir vita hvað maður heitir. Ég var þó ekki ávörpuð með nafni.
Eftir sól og sumargolu í Boston flaug ég til London, þá áfram til Parísar, Amsterdam, Utrecth, Osló og London á ný. Þráði mitt eigið rúm og mína sturtu þegar þessi þvælingur var farinn að taka sinn toll enda slítandi að skipta um hótel nær hverja nótt. Ég er nú komin með fleiri mílur á bakið en meðalflugmaður, svo sannarlega búin að sprengja hámarksflugtímann á mánuði hjá Flugfélagi Íslands! Annars gengur vinnan vel og ég er sátt. Náði sölumarkmiðum ársins í þarsíðasta mánuði og er því allt sem ég geri héðan af plús í kladdann og heldur yfirmanninum ánægðum.

Annað
Stærstu fréttirnar eru náttúrulega kaupin á nýju íbúðinni. Justin og ég festum kaup á íbúð saman í hjarta bæjarins og slokknar nú von í brjósti margra (?) um að ég sé á heimleið í bráð. Það hefur nú runnið upp fyrir mér að leigugreiðslur síðustu 15 ára skila sér seint í eigin eftirlaunasjóð svo ég fór á fullt að finna okkur holu sem kæmist fyrir í fjárhagsáætlunum. Hún fannst, 55 fermetrar með svölum, sameignar sundlaug, útigrillsvæði, leikvelli, pingpong sal, bókasafni, gym svo eitthvað sé nefnt. Við erum bæði stubbar svo við komumst vel fyrir í þessu rými, fólk sem aldrei er heima hjá sér nema rétt yfir blánóttina. Einu vandræðin eru að við hefðum helst þurft heilt aukaherbergi undir allan þvottinn því það eru tvö sett af sveittum rúgbýgalla á hverju einasta kvöldi sem þarf að þvo!

Nú tekur bara við hugmyndavinnan við innréttingar og önnur praktísk atriði - eitthvað sem Hulda mun ábyggilega njóta sín í.

Petra kemur reglulega í heimsókn frá Kína. Hún er svo margnudduð að skinnið á henni er orðið sútað. Það gengur bara vel hjá henni og ég held hún hafi engan nemandann barið enn. Enda eru þeir bara sjö. Voðalegt væri það ef ég væri kennari.

Hulda er komin til Íslands til að endurnýja passann. Alveg hreint ótrúlegt að Strúlla litla, hægri hönd samgönguráðherra fyrir kosningar, hafi ekki kippt þessu þjónustuleysi í laginn á meðan færi gafst. Þeir sem ekki hafa fylgst með pirrubloggum um þetta fáránlega kerfi skulu hér fræddir um það að Íslendingar búsettir erlendis þurfa í eigin persónu að fljúga til Íslands til að endurnýja passana sem í Asíu fyllast á réttum 2 árum ef maður er duglegur. Tvær vélar aukalega voru pantaðar til að sinna endurnýjun íslenskra vegabréfa og hvar var þeim potað niður?? Jú, í þeirri borg sem ég hata mest - London - og Köben!! Íslendingar i Danmörku fara líklegar heim einu sinni á ári og ferðast jafnvel meira innan Evrópu þar sem engir stimplar eða visalímmiðar fylla öll pláss, en við sem búum hinum megin á hnettinum. Þar fyrir utan kostar það þá um ISK20,000 að stökkva heim og til baka og hægt að velja úr 3 flugum á dag á meðan það er minnst 24ra tíma ferðalag hvora leið og amk. 3-4x meiri kostnaður fyrir okkur hérna megin. Hulda sigaði fréttamönnum á Steina þegar hann fór í sumar heim að endurnýja og gúrkutíðin tryggði Steina flennistóra mynd og frétt á baksíðu Moggans. Hann var þó brosandi eins og bjáni í stað þess að yggla sig yfir þessu fáránlega kerfi og tel ég víst að núverandi samgönguráðherra væri búinn að breyta öllu saman ef Steini hefði bara verið grimmur.
Hulda kannski æsir sig í staðinn í sinni ferð og sýnir þeim kick box sem hún er nú orðin gríðarlega góð í. Hún hefur enn engan barið á Íslandi svo lögreglu hefur þurft til að skakka leik - bara tími til kominn hefði maður nú haldið!

Verð víst að vinna eitthvað í dag en mestur tíminn hefur farið í að enduruppgötva Google Earth og skrifa þetta blogg. Eitthvað ætti að fæðast aftur fljótlega - góða helgi.

Lærisfæri

Sérlega góð viðbrögð mín við lærisbeiðninni hefur skilað sér í flugmiðabókun hjá Icelandair og spurning um hvort viðkomandi eigi ekki að rukka Flugleiði um prósentur af söluhagnaði.

Erna fær bónusstig fyrir að stinga upp á hangilæri og næsta víst ef hún ætti ekki heima á Akranesi að ég hefði bara rennt í eitt reykt með stöppuðum. Ég hélt fyrst að þessi trygga æskuvinkona væri orðin svona alþjóðleg en ég áttaði mig í fljótu bragði á misskilningi mínum sem stafar af eigin alþjóðavæðingu en 'hangi' er altsvo ákveðið verklag við matarundirbúning Mára. Ég staldraði svo við í stutta stund, vakti sellurnar og fattaði skensinn, auðvitað átti hún við hangi-læri. Svo nú dreymir mig um Fjallalamb og vel saltaðar kartöflur með. Ó ó.

Upprunalegt planið gerði ráð fyrir 23 klukkustundum á Íslandi sem með minni skipulagningu gæti innihaldið allt að 8 heimsóknir, en í ljósi læratilboðanna allra fór ég fram á uppstokkun fluga og niðurstaðan varð heimferð föstudaginn 28unda (lendi kl.3) og brottför af landi aftur mánudagsmorgun 1sta október. Ég flýg þá beint til Boston þar sem ég mun hitta Ingigerði HR vinkonu og fara á ráðstefnu. Eftir fimm daga stopp fer ég í viku reisu um Evrópu í boði FinanceAsia.

Hvernig mér, sem hata London meira en pestina, tókst að koma því svo fyrir að ég komi þar við 4x á 2 vikum er stórmerkilegt! En hér er s.s. ferðaplanið:
Hong Kong
London
Reykjavík
London
Boston
London
París
Brussels
Haag
Utrecht
Amsterdam
Osló
London
Hong Kong

á 15 dögum door-to-door. Lendi klukkan 1 á laugardegi, á fyrsta rúgbýleikinn 2 klst síðar. Best að pakka bara takkaskónum með til Boston til að vera tilbúin!

Business development

Titillinn minn er Business Development Manager. Svo í dag sagði bossinn minn við okkur developerana að við ættum að finna viðskipti í nýjum löndum. Hann setti Sri Lanka, Mongólíu, Brunei, Kambódíu og Bangladesh í hatt og ég dró Bangladesh. Hann fékk Mongólíu sjálfur - hahaha! Ég man þegar ég var krakki og það var vinsælt að segja í fyrirlitningartón: "Ertu mongólíti?" Það var rétt á eftir að það var úrelt að segja "Ert´eikkað vangefin?" Nú kemst ég að því að ég hafði aldrei hugmynd um hvað mongólíti er en get ekki annað en velt fyrir mér hvort það sé fólk frá Mongólíu. Svör óskast.

Ég fer nú mjög reglulega til Kóreu - og er líklega skemmd af kjarnorku.
Til Indónesíu - ábyggilega með fuglaflensu.
Singapore - þar sem allt er gott og ég ætla að búa næst.

og nú Bangladesh. Ég óska mér að fá flotholt og björgunarvesti í jólagjöf.

Við gríntumst með það systurnar í gær að ef við færumst væru líklega engir hæfari til að hafa upp á líkinu en ferðaskrifstofurnar í Hong Kong. Það er ekki fyrir nokkurn heilvita ættingja að fylgjast með þessu rassakasti um allar álfur.

Boston og 5 lönd Evrópu í október, hugsanlegt ég hendist heim yfir laugardagsnótt ef einhver eldar læri.

Carrie

Í dag er ég Carrie. Með tiltölulega nýrakaða leggina og í hælum skunda ég á fundi með Starbucks í plastmáli. Hárið í skipulagðri óreiðu og samskipti kynjanna mér efst í huga. Suma daga er ég meiri heimsborgari en aðra. Í dag er heimsborgaradagur.

Sykursjúk

Ekki lýgur Mogginn - ég er sykursjúk

Sykur veldur svipaðri fíkn og eiturlyf. Er það niðurstaða tilrauna á rottum, sem voru háðar kókaíni, en þær tóku sykurinn fram yfir kókaínið þegar því var að skipta.
Sykur veldur líkri vellíðunartilfinningu í líkamanum og kókaín, jafnt hjá mönnum sem rottum, en munurinn er þó sá, að hætti menn sykurátinu fylgja því lítil fráhvarfseinkenni. Áætlað er, að 25% jarðarbúa séu háð sykri.
//mbl.is

Traustur vinur

Ég á feikimarga vini og kunningja. Ég safna þessu eins og frímerkjunum forðum og hugsa ekki alltaf nógu vel um alla. Rétt eins og frímerkin sem nú eru öll týnd eða einhverjum gefin - ekki samt tröllum. Nú sligar það samviskuna að :

- Íris vinkona er búin að gifta sig og ég ekki búin að óska henni til hamingju.
- Hugrún vinkona er búin að eignast stelpu og ég er ekki enn búin að hringja í hana
- Rebekka litla nafna mín átti afmæli um síðustu helgi og ég ekki enn búin að hringja í hana
- Gunnhildur vinkona er ólétt og ég hef ekkert fylgst með framvindu bumbunnar eða sálarheill óléttrar framakonu
- Heiða mín á nú færeyskan fylgdarmann sem ég hef enn ekki gert grín að
- Óli minn á von á barni en suma daga bara gleymi ég því

Mikið vona ég að allir þessir eigi fleiri vini en mig sem eru aðeins þjálli í samskiptum.
Knús til allra xxx

Enn og aftur var helginni eytt í sjóbrettaæfingar, við erum nú orðnir bestu kúnnar Davids, vinar Huldu og Steina sem er orðinn sjálfskipaður sjóbrettakennari eftir atvinnumissi. Ég geri nú allskyns trix og þarf engu lengur að ljúga til um hæfileika mína. Ég svíf yfir öldur og gárur með aðeins aðra hendina á stýri (haldi), sný brettinu í báðar áttir og mun mjög fljótlega læra að stökkva snilldarlega. Þetta er ekki ósvipað snjóbrettum nema maður fer hratt áfram í staðinn fyrir niður á við, en ég hef örlítinn grun um að ég sé kannski orðinn snjóbrettasnillingur í ofanálag eftir þessar æfingar!! Yippee!

Eins og fram hefur komið í fyrra bloggi erum við í þessum æfingum í hákarlaflóa en engir uggar hafa sést síðan síðast. Mér varð heldur illt við í gær samt þegar ég duggaði í sjónum tilbúin en báturinn fór ekki af stað heldur stóð Froskurinn (Davíð) upp og kallaði 'Líttu aftur fyrir þig!' Ég leit við en sá ekki neitt en ímyndaði mér að nú yrði ég brátt étin. Það er ekki svo auðvelt að panika í björgunarvesti og með bretti fast á fótunum svo ég reiddist bara í staðinn og sagði honum að drífa sig af stað. Hann sagði mér svo þegar ég var búin að hann hafði bara viljað að ég sæi tunglið fyrir aftan mig. Það var sko fullt. Pwah!

Mánudagsmæða

Ef maður er móður, er maður þá með mæðu? Eftir margra ára búsetu erlendis er merkilegt að upplifa það að efast um eigið móðurmál og missa tilfinninguna fyrir hvað er rétt og hvað er rangt að segja og skrifa.

Ég var allavega móð um helgina. Ég spratt á fætur klukkan 4.30 um morgun (nótt) og gekk af stað yfir fjöll og firnindi. 24 kílómetrum síðar datt ég niður og neitaði að fara feti lengra. Ég hafði engan morgunmat fengið, átti bara eina rúllu af mentos í bakbokanum og vatnskúturinn okkar lak. Það skipti svo sem ekki öllu því bóndi var ævinlega nokkur hundruð metrum á undan mér með þær litlu vatnsbirgðir sem við þó höfðum og ég var því með öllu vatnslaus. 32 gráður, sól beint í bak. Ég krullaði mig saman við kantinn og neitaði að fara miklu lengra. Voða vond hugmynd.

Í dag er ég með eymsli í iljum og kálfum sem takmarka frekari æfingar í dag en á morgun hefst rúgbýið á ný. Ég hef heitið að missa 4 kíló á næstu 6 vikum, mæta á allar æfingar sem ég mögulega get og hefja hollari lífstíl. Ef einhver vill kíló af Daim bitum og 500 gr af nóakroppi þá fæst það heima hjá mér fyrir lítið. Ég fór líka á sjóbretti um helgina og er nú bonafied sjóbrettari sem getur staðið með reisn og snjórnað sér svolítið sjálfur. Ekki mikið samt, ég reyndi nokkur trix en datt bara ef ég var eitthvað að sperra mig.

Singapore og Malasía í næstu viku ef ég kemst af stað að undirbúa mig, vikan fer eitthvað hægt af stað hjá mér, ekki gott. Hlakka til að fá litluna yfir til Asíu, öll systkinin samankomin á ný. 'Að skreppa austur' þýddi lengst af að fara í Laxárdal til ömmu og afa í minni fjölskyldu en við systkinin höfum líklega náð að gefa því aðra þýðingu á 21stu öldinni. Að hugsa sér að ef þeir hefðu bara malbikað heiðina værum við kannski öll á Íslandi enn.

Eins og hvekktur Kópaskersbúi í Kína

Það helsta af hundi:

Hann skítur nú á malbik en það tekur um klukktíma göngu áður en hann fæst til þess svo í tímahraki hefur honum verið smyglað á nærliggjandi tún þar sem hundahald er bannað. Þar gerir hann stykkin sín án hvatningar en ég á von á sektum fyrir ef til mín næst.
Þá var ákveðið að fara með hann í skemmtiferð á sunnudag því hann hefur verið innilokaður alla vikuna í lítilli íbúð sem er ekki gott fyrir hunda. Við fórum með hann til Discovery Bay sem er á annarri eyju en áður en við fengum að fara með hann í ferjuna þurfti ég að kaupa múl á greyið. Hann var fljótur að losa sig við hann. Þá gelti hann stanslaust á ströndinni sem gerði það erfitt að fela hann því þar var líka bannað að hafa hunda. Ég þurfti þess vegna að fara snemma heim en Juddy varð eftir og spilaði rúgbý í sandinum. Þá fór ég um kvöldið til Sai Kung til að athuga hvort ekki væri í lagi með húsið en þegar ég sá rottuskít í eldhúsinu hljóp ég hratt út um dyr og snéri ekki aftur. Það er allavega ekki búið að brjótast inn, svo mikið veit ég og það skiptir öllu. Yfir öllu var þoka svo ég var bæði drauga-og slönguhrædd áður en ég komst niður að húsinu, rottustykkin fylltu bara mælinn. Ég hef ekki staðið mig vel í að passa húsið og Hulda verður kannski sorgmædd að sjá öll laufblöðin út um allt en vonandi verður hún svo high af öllu kaupaæðinu í Síngapúr að henni verður alveg sama.
Hundinn hef ég hugsað vel um. Í gær sleit ég af honum feikistóra pöddu sem var búin að grafa sig fasta í eyrað á honum. Ég fer með hann í marga göngutúra og á hverjum degi hlaupum við heiman frá mér til Justins. Hann býr í Causeway Bay, miklu verslunarhverfi þar sem allir eru eins og sardínur í feikistóru trolli. Eymingjas Arthur er svo hvekktur í allri þessari mannmergð að hann stekkur til og frá eins og stefnulaus rolla í móum. Ég á eftir með hinn endann á ólinni og saman krækjum við í tvo - þrjá heimamenn í snöru. Ég skil hann fullkomlega því ég man sjálf hvað ég var sjálf yfirþyrmd fyrstu dagana í Kína, Kópaskersbúinn sjálfur sem aldrei hafði séð svona mannhaf. Þetta er jú bara vesalings sveitahundur sem varla fer af bæ nokkru sinni.

Annað sem um helgina gerðist er að ég söng í karaókí og var beðin um að yfirgefa sviðið eftir tvö lög. Ég var með heilt prógramm sem hefði enst allt kvöldið ef ég hefði bara fengið að halda áfram. Justin sá vídeóklippu af hörmungunum og vill ég fari í fleiri söngtíma.

Fellibylur reið yfir landið á föstudag og allir fengu frí úr vinnu frá klukkan 3. Ég vann samt samviskusamlega til klukkan fjögur og græddi hundraðþúsund. Á laugardaginn bauð spúsi minn mér á Barcelona vs. Kína leik, þar sem Ronaldhinio (þessi með tennurnar) spilaði þessa gulu upp úr skónum. 4 - 0 og frekar leiðinlegur leikur, Gudjohnsen var ekki með mér til mikillar sorgar svo ég var ekkert að standa í röð til að fá eiginhandaráritun frá Henry og nýja filippínanum þeirra.

Fleira ekki títt, ég blogga nú svo ört því Hulda og ég erum í keppni.

Hunda(ó)heppni

Í gærkvöldi neitaði hundurinn að kúka. Eða pissa. Ég fór með hann í nokkuð langan göngutúr, stoppaði tillitssöm við staura og aðra pissuvæna staði, var tilbúin með brúsann til að skola og blaðið undir stykkin. Ekkert gerðist. Ég ákvað þess vegna að hann væri með svona partýblöðru og þyrfti ekkert að fara á kvöldin. Hann er líka karlhundur og mér skilst að sumir af því kyni hægi sér ekki á hverjum degi. Svo ég var róleg.

Í morgun fórum við aftur út í örlitla göngu, nokkuð styttri því ég hef sjaldnast nokkurn tíma á morgnana nema til að bursta framtennur og spýtast til vinnu, oftar en ekki aðeins sein. Aftur gerist ekki neitt hjá Túra þótt hann væri voða glaður að vera úti við og sjá allt þetta fólk.
Nú voru góð ráð dýr. Ég á leið til vinnu og beint á æfingu eftir það, vitað mál að hann yrði búinn að skíta út alla íbúðina þegar ég kæmi heim seint um kvöld. Svo ég hringdi í Carmen hjálpara sem kom um hæl til að fara með hundinn í almennilega göngu. Nema hvað að frá því að ég fór og Carmen kom (5mínútur) náði Túri að læsa sig inni og setja lokuna fyrir svo húsið er þjófa - og hjálparahelt. Hundur óskitinn inni við, hjálpari æstur utan við. Ég er komin í vinnuna og hef engan tíma til að standa í svona málum og skipaði hjálparanum að komast með hvaða ráðum sem er inn í íbúðina til að taka hundinn út, því þótt mér sé illa við að borga nýja hurð ef þurfa skyldi að brjóta þessa af lömunum, er mér verr við að koma heim í hundskítuga íbúð.

Kannski getur ekki svona sveitahundur skitið á malbik.

Túri

Þegar ég náði aftur jafnvægi í gær sá ég að mér og sótti hundinn á þakið þar sem hann hafði eytt deginum í mígandi rigningu. Plönturnar vonandi lifa þetta af, rigningu er spáð út vikuna. Túri var voða glaður að sjá mig og hoppaði upp um mig alla og gerði skítuga. Það var allt í lagi, ég var í fötum af Huldu. Ég þurrkaði ræflinum og sagði honum blíðlega að hann þyrfti að búa hjá mér í hamingjudal næstu vikuna. Hann virtist bara sáttur.

Þegar ég var búin að pakka niður namminu hans og skálunum tók við ferðalagið heim. Hvutti var svo glaður að sjá eitthvað annað en húsið sitt heima að hann spýttist um allan bíl. Ákvað svo að hvergi vildi hann frekar vera en í fanginu á mér, helst með nefið út um gluggann. Það er erfitt að keyra svoleiðis, með andfúlan og eyrnastóran hund á lærunum. Ég vissi ekki hvort hann væri svo sorgmæddur í fjarveru fjölskyldunnar að hann vildi stökkva út á ferð en hann var kominn hættulega hálfur út um gluggann áður en ég togaði hann inn aftur og lokaði rúðunni. Ég sat þess vegna í svitabaði í 33 gráðu hita, með lokaða glugga og enga loftkælingu í BeetleBug.

Ljósið í lífinu var þessi eina kalda kók sem ég hafði gripið með mér og remdist nú við að opna hana yfir hundspottinu. Rétt farin að teyga fyrsta sopann þegar síminn á milli sveittra læra hringir, hundurinn ofan á, önnur hönd á stýri og hin á kókinni. Ansvétans! Sulla yfir mig kók (allt í lagi, enn í fati af Huldu), og hundinn, hann sprettur upp og vill aftur út um gluggann, ég missi af símtalinu og keyri næstum á bíl.

30 mínútum síðar, í rólegu lullinu í umferðarsultunni, var hvutti sofnaður og farinn að verða nokkuð bærilegri. Undir lok ferðarinnar var manni bara farið að þykja vænt um kvikindið svona þótt hann sé ekki manns eigins, það gerðist allt þegar hann setti hökuna á lærið á mér og stundi eins og honum liði vel. Svo kemur af honum soldil hlýja sem ég er alltaf svo veik fyrir, sískjálfandi með gæsahúð en ekki þegar það eru 8 kíló af spaníel ofan á manni. Við fórum svo eins og aðrir kínlenskir í gönguferð undir miðnætti í náttfötunum og eignuðust vini sem áttu aðra hunda.

Systraást

Föstudagur og ég er stödd í Kóreu í viðskiptaferð sem samanstendur af 6 fundum á dag, þeytingi í leigubílum og vinnu fram á nótt við uppihald rafrænna samskipta. Síminn hringir eins og athyglissjúkt barn á 15 mínútna fresti og ég skelli á því fyrir framan mig er forstjóri eins stærsta fyrirtækisins í Kóreu. Þegar viðkomandi nær sambandi við mig á milli funda segir hún mér í töluvert löngu máli að í mig muni hringja maður, sem ég hef aldrei hitt, til að gefa mér þær upplýsingar sem ég þarf til að bóka hann í flug til að hann komist með henni í frí, sem by the way ég var ekki að fara í sjálf. Maðurinn hringir svo eins og eftir pöntun og útskýrir allt á ný og allt í roaming símann minn sem var orðinn uppurinn af orku og ansi farinn að verða dýr í rekstri eftir þessi millilandasímtöl. Við taka símtöl til ferðaskrifstofa en fljótt varð ljóst að ódýrara og einfaldara var að taka stefnuna á hótelið og ganga frá þessu þar. Það fór hádegismaturinn. Email og fleiri símtöl og Mister Jónsson er komin með sæti í flug til Malasíu. Hvers vegna ég var besti kosturinn til að standa í þessu máli sem mér var frá a til ö óviðkomandi er ykkur væntanlega spurn, en ekki veit ég svarið.

Næsta símtal felur í sér aðeins stærri bón. Nú er það hundur og heill garður af plöntum sem þarf alla mína athygli í ca. 10 daga, hjálpari og tvö börn í ofanálag ef illa viðrar til sjós. Ég sem aldrei er heima hjá mér nokkru sinni, fellst á að flytja tímabundið út í sveit þar sem ormar og snákar eiga heima en vonandi ekki inni samt. Helgin var svo sem sársaukalaus en í morgun eftir 1klst40mín ferðalag í umferðasultu meiripart ferðar og grenjandi rigningu var farið að þykkna í minni. Þegar í ofanálag bætist skælandi hundur við brottför og upptekið bílastæði við aðkomu í Central, 4000ísk bílastæðagjöld og 50mínútna ferðalag heim um eða eftir klukkan 22.00 er greiðasemi mín uppurin. Ekki næst í viðkomandi í síma en ef einhver þeim tengdur nær á netið má það komast til skila að hundurinn er á leið á hundahótel og plönturnar drepast í friði fyrir mér.

Þá hringdi enn og aftur síminn og í þetta skiptið var það kona sem spurði mig án nokkurra útskýringa hvenær ég ætlaði að koma og sækja lampann fyrir umrædda stúlku sem hafði lofað að ég kæmi og sækti gripinn. Þá minnti konugreyið mig á að koma með nóg reiðufé því ég átti víst að borga fyrir bévítans stykkið líka. Enginn hafði nokkru sinni minnst á neinn lampa við mig.

Lífsháski

Það er stutt á milli lífs og dauða. Það var mér sagt af elskulegri elstu að daginn áður en ég fór í kellíngafleytingar á yfirborði sjávar í Sai Kung um helgina höfðu þar þrír bull sharks verið að svamla þar um og leita ætis. Daginn áður! Flóanum var lokað, þyrlur sveimuðu í leit að uggunum ógurlegu og öll umferð báta um svæðið var bönnuð. Þegar ekkert fannst var opnað fyrir allt á ný - og girnileg Bekkan send á sjóbretti. Eins og þessir kláru í lesendahópunum hafa réttilega giskað á, stóð ég ekki eina sekúndu í lappirnar heldur skoppaði í björgunarvestinu (óhákarlaheldu) með lappirnar og botninn dínglandi niður á aðlaðandi hátt - fyrir hákarla sko.

Hulda gerir lítið úr háskanum sem ég var í og segir að svona bull sharks séu ekki svo grimmir því þeir borði yfirleitt ekki heilar manneskjur, þeir meira svona narta og toga í þá parta sem standa út. Sitji allir guðs englar vonandi og biðja fyrir mér um næstu helgi en ég er sum sé búin að panta annan tíma í sjóskopp. úff úff úff

Ég er þessi sportífa týpa sem er tiltölulega góð í flestum íþróttum þótt ég sé að prófa í fyrsta skipti. Kúrnikófa má bara vara sig á vellinum því ég er komin í tenniskennslu sem ég er búin að fara í 1 tíma í og sýni varasama takta og keppnisskap stórmeistara. Sjóbrettasnillingur er þegar fæddur og sýnist fólki stutt í stökk og flikk flakk þegar á er horft með aðdáun. Látum myndina tala.

Kínlenska

“We have achieved good progress in standardizing English translations on signs,” Liu Yang of the Foreign Affairs Office told a press conference in Beijing, “but more needs to be done. Menus are being checked for items like ‘fried crap,’ ‘acid food,’ or Big Bowl Fresh Immerse Miscellaneous Germ.’ And 6,530 road signs have already been replaced, including the red neon sign that used to say ‘Dongda Hospital for Anus and Intestine Disease.’ that now says ‘Dongda Proctology Hospital’.”

The Chinese capital is replacing thousands of poorly-translated signs ahead of the 2008 Olympics, but many British visitors lament their disappearance. “It’s too bad,” said student Ian McCulloch, “because they give the city a little more character. It’s almost worth a walk down the street, just to see ‘pubic toilets,’ or ‘harsh browns,’ or a wet-floor sign reading ‘To take notice of safe: The slippery very crafty’.”

“But Mr Liu insisted that the changes were necessary. “We must replace the signs on handicapped toilets that say ‘deformed men’ and the meeting place for ethnic minorities that is currently signposted as ‘Racist Park.’ Some of these translations are really problematic and not so polite.”

- private eye, july 20

Þéttskipað skal það vera

Nú þegar samúðaróskunum yfir ráninu fer loksins að linna (1 comment) , er líkast til kominn tími á nýja færslu.

Þegar ég var ung var enginn leikskóli á Kópaskeri og flest börn léku sér saman í fallinni spýtu, skotbolta og "Yfir". Við lékum okkur sjálf og bjuggum til okkar eigin leiki þar sem lítið var um skipulagðar tómstundir á borð við ballet og fimleika. Íþróttaæfingar voru þó 2x í viku og á veturna lærði ég á nokkur hljóðfæri án þess að nokkur árangur af því næðist.

Í dag eru nútímabörn með þéttskipaða dagskrá eftir skóla og foreldrarnir spýtast um allan bæ að sækja og skila börnunum í hina og þessa tímana. Og þar sem ég fór á mis við þetta æði þegar ég var ung, hef ég á fertugsaldri ákveðið að gera bragarbót á. Í gær fór ég beint eftir vinnu í söngtíma og þaðan svo beint í einkakennslu í tennis. Í dag fer ég í jóga í hádeginu og í rúgbý eftir vinnu. Á morgun er fyrsta ganga nýstofnaðs gönguklúbbs míns - Hike...I like - og á sunnudag er kennslustund á sjóbretti. Inn á milli ét ég, drekk og er glöð.

Ruplarar

Margt hefur á dagana drifið síðan í síðustu færslu og skal þar helst nefna:
1. Heimsókn Hnikarrs og Jónu
2. Jómfrúarferð á sjóbretti
3. Frí til Bali
4. Brimbrettanámskeið

Fyrstu hlutina fyrst - Hnikarr og Jóna
Fyrsti maður Íslands til að heita Hnikarr síðan á tímum Njálu var í heimsókn í Hong Kong með sinni spúsu, Jónu Björgu. Hann er jafnframt móðurbróðir minn og er einmitt þessi fyndni í fjölskyldunni. Voða gaman að fá þau í heimsókn en ég var reyndar í Kóreu fyrri hluta dvalar þeirra í Hong Kong svo þau gátu óáreitt fengið íbúðina mína þá dagana. Hinir ættingjarnir sáu vel um þau og ekki er óvíst að þau hafi farið öllu bústnari heim en þau hingað komu. Þau fóru til Shenzen og Zuhai, Outback og á sjó, versluðu, svitnuðu og allt þetta hefðbundna þegar HK er heimsótt.

Ég fór á sjóbretti í fyrsta skipti á nýja bátnum Huldu og Bjarka. Já eða svona næstum, ég stóð víst aldrei upp almennilega svo kannski get ég ekki enn sagt að ég hafi farið á sjóbretti. Fyrir þá sem ekki vita, þá er sjóbretti eins og snjóbretti - nema á sjó augljóslega. Maður er dreginn á fætur (supposedly) af spíttbát ef vel gengur en ef illa gengur gleypir maður óheyrilega mikinn sjó og langar aldrei framar í rækjur. Það var samt gaman að prófa og ég tel víst að ég verði stórgóð í næsta skipti.

Hnikarr og Jóna fóru til Singapore og við systkinin spíttumst í allar áttir. Hulda upp á sjúkrahús í fæðingar og við Bjarki ásamt mökum til Bali í Indónesíu. Þar höfðum við komist yfir lúxusvillu á spotprís og langaði held ég fæsta heim eftir aðeins 4ra daga dvöl. Við átum yfir okkur af góðum mat, drukkum eðalvín, sóluðum okkur og syntum í sjónum. Dvölin endaði ekki vel fyrir okkur Justin en við vorum rænd á laugardagsnóttina á meðan við vorum að votta fórnarlömbum Balisprenginganna virðingu okkar með að drekka einn öl á minningareitnum um þau. Þegar við snérum til baka komum við að villunni rændri, veski, tölvur, Æpodar og vegabréf horfin. Reyndar skildu þeir mitt vegabréf eftir þar sem ólíklegt er að nokkur indónesi kæmist langt á íslensku vegabréfi en Justins passi hvarf. Hann er vegna þessa enn fastur í Indónesíu þar sem nýsjálenska sendiráðið er óstarfhæft vegna tölvubilunar og bíður rólegur eftir að fá einhver skjöl send frá Singapore. Hann svosem dundar sér bara ánægður í golfi og í sjónum á meðan hann bíður en það breytir því ekki að svona lagað er alltaf hundleiðinlegt og mikill missir að öllu því sem tekið var, ekki síst tölvugögnum og myndum sem hvergi voru til afrit af. Ég komst heim án erfiðleika en þarf að endurnýja öll skírteini og bankakort með tilheyrandi kostnaði og frústrasjón. Spaugilega hliðin á þessu er líklega sú að þeir tóku ipod hátalarana en skildu ipodinn minn eftir með íslensku þjóðlögunum og hypnobirthing sönglinu eftir. Er kannski Bubbi ekki í uppáhaldi hjá þeim?

Það sem upp úr stendur þessari ferð var surfnámskeið sem við Bjarki og Strúlla tókum til að tækla nú öldurnar almennilega. Við urðum á örfáum klukkutímum að stórmeisturum í froðusurfi en Justin benti mér á þegar ég var hvað stoltust að þetta væri nú eiginlega ekki surf sem við værum að gera, við þyrftum að æfa okkur mikið og lengi áður en við tækjumst á við stóru öldurnar eins og Timberlake og Diaz. Nokkar myndir náðust af afrekinu sem verða settar inn við tækifæri. Yfir og út - í bili

Jaxlalaus

Þá er ég komin aftur heim til Hong Kong eftir frábæra ferð til Íslands, jaxlalaus. Hundruðir netpósta bíða mín og haugur af verkefnum svo ferðasagan verður stutt:

Mestum tíma ferðarinnar eyddi ég fyrir norðan en stoppaði þó stutt í Reykjavík þar sem ég fór á vinnutengda fundi og stutta vinkonuhittinga. Ég rétt náði kaffi og köku með flestum en eins og venjulega var lítill tími fyrir langar setur yfir heimsmálunum. Ég hafði skipti á íbúðinni minni í Hong Kong og bílnum mömmu og pabba svo ég brunaði norður á jeppanum, opnum vegi í dúndrandi sólskini. 22 voru teknir þennan dag fyrir of hraðan akstur í Húnaþingi en ekki náðu þeir þó í skottið á mér.

Bekkjarhittingurinn á föstudeginum var yndislega nostalgískur og allir litu betur út en í MA fyrir 10 árum. Ég sýndi vídeóið mitt og allir voru nokkuð ánægðir með eigið framlag til þess. Óli Magg spilar í lottóinu alla daga eftir vísbendingum frá þeim sem giskuðu réttast á framtíðina. Ásgeir kann enn ekki tékknesku. Veislan á laugardeginum enn betri, allir sprækir og Jónsi fór á ostum. Gið skreið undir borð af skömm yfir skemmtiatriði sem dissaði Jónsa okkar og nú er fær AB engin jólakort. Arfaslakt.

Vikan leið í sól og hita í Akureyrarlaug, Skagafirði og bakgarðinum Tóta og Siggu. Ég sólbrann, borðaði pylsur, hitti fólk, fór í sund og undirbjó brúðkaupið Petíar og Hlyns. Það tókst stórvel, allir sögðu já á réttum stöðum og ég stamaði frá mér stuttri ræðu. Til lykke elsku hjón.

Hef ekki tíma í meira í bili, myndir uppfærast við fyrsta tækifæri. Bekkan

Nirfill!!!!!!

Jæks!! Ég finn gamla góða nirfilinn ryðjast upp á yfirborðið með látum nú þegar líða tekur að Íslandsferð. Ég hringdi á nokkra staði til að bóka hárblástur sem ég fer nú að venju í uþb. 2-3x í mánuði hér í Hong Kong og var sagt af tyggjósmjattandi gelgju að það kostar 3600 íslenskar spírur að láta blása á sér hárið!!!

3600ISK!!

Og LOKAÐ á laugardögum! Hér eru hárgreiðslustofur opnar til miðnættis alla daga vikunnar og kostar 550krónur að blása sig og slétta. Ég þarf að taka marga djúpa anda áður en ég fer til Íslands.

Helgarrapport

Helgin var góð. Átti góðan fund með indónesískum kúnnum á föstudagskvöldið, tveir múslimskir karlar sem báðir vildu kynna mig fyrir múslimskum sonum sínum í næstu ferð minni til Jakarta. Þeir reka bílaleigu og ég hef nú frían bíl og bílstjóra til umráða í hvert sinn sem ég kem til Indónesíu sem verður fínt í Balíferðinni eftir mánuð. Hvorugur drekkur áfengi svo ég kom heim seint um kvöld uppfull af mangósafa og Peking önd. Var eftir kvöldið vel upplýst um hverskonar ferli þarf að til að skipta um trú ef ske skyldi að mér litist á annan hvorn soninn...





Á laugardaginn var touch tournament og ég fór í slæmu ásigkomulagi að keppa með mínu liði. Töpuðum leiknum 2-1 í 32ja stiga hita og glampandi sól. Hrikalega verður gaman þegar ég er komin í almennilegt form aftur og get hlaupið meira en 50 metra án þess að springa. Á laugardagskvöldið fór ég út að borða með Bjalla, Strúllu, Kristjáni og Lenu en endaði í Lan Kwai Fong með stelpunum úr liðinu til að fagna tapinu og horfa á aðeins meiri rúgbý. Juddy var að skemmta sér með sínum vinahóp svo ég lék Cupid og paraði flesta í huganum, suma í alvöru.





Sunnudeginum var eytt í að þrífa og flytja Juddy úr Happy Valley yfir í Causeway Bay. Hann býr nú í japanskri svítu við hliðina á Outback svo stutt verður í að við Hulda fáum upgrade úr VIP status yfir í Premier Status á Outback. Það er allt í lagi fyrir mig sem helst vil bara house salad en öllu verra með Huldu sem alltaf heimtar Aussie Cheese Fries og þær eru ekki sérlega hollar. Fyrsta nóttin að baki í nýju íbúðinni - sveitt og svefnlítil þar til við finally fundum út úr leiðbeiningunum á loftkælingunni um fimmleytið. Allt í allt, voða góð helgi en ferlega leiðinlegt blogg. Bætum úr því síðar..............................

Menningarárekstrar

Það tekur stundum á að vera í Asíu. Menningarárekstrar eru daglegt brauð, sérstaklega hjá óumburðarlyndum eins og mér. Enn og aftur snýst málið um klósettferðir. Rétt í þessu, á finum business lounge Cathay Pacific þurfti ég á snyrtinguna og tók með mér tölvu og veski svo ekki væri ég rænd í indónesískri spillingunni. Lagði bæði hæti frá mér og tók mig til við að pissa. Ekki veit ég af fyrr en að kellíngin í krybbunni við hliðina á mér fer að spúla á sér rassinn með sturtuhaus svo upp um veggi frussast mín megin. Yfir tösku og tölvu, fætur og andskotann út um allt! Þetta afturendaspúl hef ég aldrei skilið og enn ekki látið eftir mér að prófa badeng eða hvað þetta nú heitir sem finnast víða, jafnvel á 5 stjörnu executive svítum. Er ekki fólk sem hefur efni á 30þús króna næturgistingu yfir það hafið að húka klofvega yfir rassvask og sturta sig eftir góða skitu?

Ég eyði nú ekki einu sinni orðum í að lýsa aðförum konunnar í dragtinni sem setti smá pappír á bekkinn við hliðina á vasknum í Bank Bukopin í gær, rykkti upp pilsinu og klifraði upp á til þess að þvo á sér tásurnar. Vinkona hennar tannburstaði sig við sama vask, skyrpti og skolaði þegar færi gafst á milli þvottar þess hægri og vinstri. Yak!

Mud wrestling

Ég fór til Guangzhou í Kína um helgina að keppa í rúgbý. Ótrúlega gaman að komast aftur í action eftir augnaðgerðina en þessi 5 vikna afslöppun lætur finna fyrir sér núna, líkaminn er eins og það hafi verið keyrt yfir mig!
Við spiluðum 3 leiki, gerðum jafntefli í 2 og unnum 1. Hrikalega gaman, vorum að spila á móti sumum stelpunum sem áður voru í okkar liði, skrýtið að tækla vinkonur sínar og leggjast ofan á þær í moldarpolli. Látum myndirnar tala.....

Hér eru líka nokkrar...

Dagskrá a la Hulda

Júní:
Kristján og Lena í heimsókn
4ra daga ferð til Jakarta, Indónesíu
15 daga ferð til Íslands, reunion og brúðkaup
Mamma og pabbi í HK, en þau komu því svo vel fyrir að þau verða þar þegar ég er á Íslandi.
Touch rugby tournament alla laugardaga

Júlí:
3ja daga ferð til Kóreu
Christina Aguilera tónleikar
Hnikarr og Jóna í heimsókn
3 daga í Jakarta, Indónesíu
4 dagar á Bali, Indónesíu
4 dagar í Singapore
Touch rugby heldur áfram

Ágúst:
4 dagar í Kuala Lumpur, Malasíu
3 dagar í Singapore, Singapore
3 dagar í Seoul, Kóreu
Gwen Stefani tónleikar
Avril Lavine tónleikar
Stífar kóræfingar

September:
Tónleikar
Afmæli Justins - ferðalag fyrirhugað
Rugby season hefst á ný - landsliðsæfingar og þjálfunarbúðir

Október:
Vinnuferð til Boston

Nóvember:
óplanaður

Desember:
Vikufrí í Sydney, Ástralíu
Jól í Nýja Sjálandi
Áramót á Fiji

Márar

Þeir eru súkkulaðibrúnir frumbyggjar Nýja Sjálands og eiga sér blóðuga sögu sem nær aftur til kristniboðunar hvíta mannsins og landtöku Evrópubúa. Til að fæla óvini frá, dönsuðu þeir stríðsdans og tattúveruðu sig í framan. Hér eru myndir af tengdafjölskyldunni, Tuhoe er ættbálkurinn hans Justins og pabbi hans er tribal chief en hann á eldri bróður svo hann verður ekki konungur ættbálksins nema bróðirinn falli frá.



Svolítið spes þessar konur, ekki nema von að hann hafi valið mig sem er alltaf svo blíð....Systir hans er fjórða frá vinstri.


Frændi hans Justins. Og við, Bekka Zoolander og Juddy kanína.

I´m a bird

Þessi elska bókaði mig í söngtíma. Eins og margir af mínum vinum vita, þykir mér afar gaman að syngja og geri það gjarnan í einrúmi sem og fjölmenni. Því miður var mér ekki úthlutað heilum skammti af hæfileikum í þessa átt og ekki virðist tónlistagáfum fjölskyldunnar hafa verið raðað niður á réttlátan hátt. Pabbi söng okkur gjarnan í svefn á kvöldin, spilaði þar á milli á orgelið, mamma hummar gjarnan við húsverkin og Petra systir spilar á píanó eins og hún hafi fæðst með flata fingur. Sem hún gerði. En einhvern vegin er það nú samt svo að fólk ýmist kímir eða krypplar ennið þegar ég syng hæstu tónana og ég skal viðurkenna hér og nú að ég gerði upptöku af eigin söng sem ég átti erfitt með að hlusta á til enda. Jeeeg dreeeg seeeeimeeenn og þykir frekar flámælt á flestum sérhljóðum, dett inn og út úr laglínunni og fleira gerist sem er ekki svo gott. Svo nú skal allt breytast til batnaðar. Ég er komin með vocal trainer sem ætlar að gera úr mér fagurgalandi fugl sem getur sungið Ave Maria og allskonar aríur.

Hann er doldið gay og doldið fyndinn og doldið mikið fyrir að hrósa mér þegar ég á það ekki skilið en það er voðalega gaman að læra söng og best þegar ég fæ að syngja Robbie. Ég er aðallega bara búin að syngja Amazing Grace og læra að þindin er töfratæki en ég er samt alltaf búin með allt loft áður en laglínan endar - sem hann ætlar að laga.

Hægt er að bóka mig í hljómsveitir frá og með næsta hausti, ég hef það fyrir víst að ég tek mig vel út á sviði. Peace out