Bilun

Að búa í Hong Kong er frábært en stundum verður maður bara að hrista hausinn.  Í bæ sem hýsir yfir 350,000 milljónamæringa er svo sem ekki furðulegt að maður sjái eitt og annað umhugsunarvert. 

Þessa auglýsingu sá ég áðan.   Þetta er kona sem vill selja inneign sem hún á fyrir húðhreinsun og nuddi á stofu upp á tværmilljónirogþrjúhundruðþúsund íslenskar krónur!! ISK 2.390.000 !!!!  í nudd!!

Hún er svo rík að hún er til í að selja þetta á skitnar fjórtánhundruðþúsundkrónur einungis.  Þetta er náttúrulega bilun!

OASIS SPA VIP membership

== Women only ==
I am leaving HK, so I have to sell my pre-paid VIP membership at OASIA SPA with branches in Central, Causeway Bay and TST.

Great for facial and body treatments, using Glycel, Erno Laszlo, H2O and other professional products.

VIP membership entitles you to:
- individual spa room with en-suite shower
- 10% off list price
- priority in making appointments
- birthday specials and member exclusive treatments
- complimentary hand treatment

It is a stored value scheme, and I have a balance of about HK$145,000. Selling for HK$87,000 -- 40% off!!

Allt og allt !!!

Stundum fer ég algerlega á yfirsnúning og æðibunugangurinn á sér engan endi.  Þessi vika er svoleiðis.  Ég gæti boðið mig fram til forseta - og sigrað ein með sjálfri mér.  Slík er geðhæðin.

Bríet gengur eins og herforingi, eitthvað sem gleður allar mæður á sérstakan hátt eins og þær sjálfar hafi unnið að þessum sigri lengi.  Það er bara svo gaman að sjá hana ganga til mín eitt gapandi bros og skríkjur þegar ég lufsast loksins heim úr vinnu á kvöldin. 

Hún átti afmæli síðustu helgi.  Ég stóð mig nokkuð vel í undirbúningi sem enginn átti að vera en endaði í smá skreytingum, kökubakstri og óhefðbundnu listaverki úr vatnsmelónu.  Mér finnst þessi kökulistaverk alveg komin út fyrir öll mörk á Íslandi og setur óþarfa pressu á listafatlaða eins og mig.  Ég prentaði bara mynd af Bríeti á ætan pappír og smurði henni á flata skúffuköku.  Það var svolítið skrýtið að kroppa úr henni augun en það vandist.  Kakan var góð, enda úr pakka. (!!!)
Til að toppa afmælið var þessi grein sem Hulda systir skrifaði í tilefni dagsins og grætti mig á almannafæri.  http://www.annerley.com.hk/blog/you-can-do-anything-you-believe-in-til-hamingju-med-daginn/

Ég kepyti íbúð í vikunni.  Mitt eigið slot sem situr við skógarjaður í kínversku þorpi út í sveit í Hong Kong.  Bríet mun leika sér með kyrkislöngum og villtum göltum, með leggi og bein eins og afinn forðum ef henni tekst að grafa upp líkin í bakgarðinum.  Ég er með útsýni yfir sjóinn og skóginn sjálfan, smá garð í kring og mesta lúxusinn af öllu, bílastæði!  Nú þætti kannski sumum skrýtið að eyða lúnganum úr árslaunum næstu 5 ára í 65 fermetra sem ég hef aldrei fengið að skoða að innan en hér í Hong Kong er þetta nokkuð standard.  Ég veit það bara eitt að þarna hefur ævaforn kínverji búið með hundinum sínum í 10 ár og ekki gert neitt upp allan tímann.  Þess vegna geri ég ráð fyrir að ryðja öllu út og endurhanna allt upp á nýtt með góðri hjálp vina og vandamanna.  Hulda og Bjarki slást nú þegar um hönnunarvinnuna svo ég fæ mér bara dreitil á meðan þau tuffa út úr sér hugmyndum að fallegu heimili.  Þau eru hvort eð er miklu naskari í svona vinnu og reyndari í þessum efnum.  Við Bríet viljum bara hafa bjart og hvítt í kringum okkur, opið út í garð og einangrun í veggjum til að halda á okkur hita á veturna. 

Vinnan er með besta móti og sér fyrir endann á þessu ári.  29unda nóvember sendi ég síðasta tölublað ársins í prentun og eftir það er engin stórpressa fyrr en í lok janúar.  Ég mun dunda mér við stefnumótunarvinnu í desember, þjálfa nýtt starfsfólk og taka mér löng hádegishlé.

Það er bara allt firna gott og við brosum hringinn.

Drukknunin mikla frá Kasmír

Já, það var þetta með "drukknunina".  Ég ætlaði víst að skrifa um hana í pósti fyrir stuttu en entist svo ekki athyglin til þess. 

Ég var altso á leiðinni til Miðausturlanda barnlaus.   Chamali, hjálparinn mikli frá Sri Lanka, átti að vera á bátnum hjá Huldu með ungann á meðan en Hulda systir býr á bát úti á flóa og notar vatnataxa til að komast í og úr landi.  Þar vorum við staddar á föstudagskvöldi þegar ekki vildi betur til en að sú Srilenska lendir í sjónum.  Það varð henni margt til bjargar, þar á meðal að hún var með þrjár handtöskur af dóti sem og að Hulda stökk í sjóinn og halaði hana í land.  En í töskunum var síminn minn, iPad, sortuber, vegabréf, farmiðar, peningar - allt heila draslið sem maður tekur með sér í handfarangri í langt flug.  Bríet var sem betur fer heil á húfí í fanginu á öðrum Srílanka og ég gat ekki annað en hlegið að þessu havaríi öllu saman.  En flest rafrænt í töskunum góðu er dáið drottni sínum og ekki þess virði að endurnýja það allt.  Ég lifði af fyrstu 34 árin pöddulaus og líklega lifi lengur án hennar.  En Chamali neitar nú að fara á bátinn. 

Við systur erum hægt og rólega að verða íþróttaálfar.  Við skiptumst á að virkja hvora aðra í íþróttaafrek um helgar og hefur gengið mjög vel undanfarið.  Það er margt sem drífur okkur af stað. Hjá mér snýst þetta mikið um að fá einkatíma með elstu þar sem hún er of móð til að svara símtölum um brjóstgjöf og ungbarnaútbrot en mér finnst líka ómetanlegt að komast af stað og skoða hluta af Hong Kong sem ég færi sjálf aldrei að skoða ef ekki væri fyrir skipulagningu þeirra sem að þessum hlaupum standa.  Þá þykir það fín afsökun fyrir því að hanga ein heima á laugardagskvöldum að ég þurfi á fætur svo snemma á sunnudeginum til að hlaupa upp á fjöll.  Hljómar mun betur en það að ég nenni ekki í sturtu og hitta fólk. 

Við fórum í adventure race í fyrsta skipti síðastliðna helgi.  Hulda var treg í taumi og vildi helst fara í eitthvað 3ja kílómetra spretthlaup í staðinn.  Ég vildi klifra og vaða ár.  Mest vildi ég bara elta einn strák sem var að fara að keppa en það verður jú hver og einn að finna sinn drifkraft og hvatningu.  Elsta ætlaði að hætta við þegar henni var úthlutaður hjálmur og aftur þegar skráningakínverjinn sagði henni að hún þyrfti að hoppa fram af kletti í 8 metra djúpan hyl.  Mér tókst að halda aftur af henni og af stað fórum við. 
Fyrst kom í ljós að búið var að fækka vatnsstöðvunum úr tveimur niður í eina. 
Síðar kom í ljós að stór hluti leiðarinnar fólst í því að vaða steinamikla ár, og að þeir voru hálir. 
Þá kom það í ljós að við vorum pínu villtar og höfðum ekki farið eftir leiðbeiningum. 
Þegar við komum aftur á réttan slóða var orðið ljóst að leiðin var töluvert lengri en auglýst var, jafnvel án útúrdúrsins. 
Vatnið var 4 kílómetrum síðar en okkur var sagt, fjallið var hærra en Kollufjall, lofthræðsla gerði vart við sig og við urðum helst til svangar.  Hnén voru að gefa sig, bakið stíft og engar pillur teknar með. 

En! Fjórum klukkutímum eftir start komumst við á leiðarenda, enn hlaupandi og óheyrilega stoltar af afrekinu.  Þetta voru 12,5km í heildina og stærsti hlutinn á torfæru yfirborði í töluverðum hita.  Við lifum lengi á þessu hlaupi og ég er sko til í fleiri. 

 

Ég, Hulda, tvær sem ég vinn með og strákurinn sem ég elti en slapp í burtu.

Jólin

Um síðustu helgi var líklega fyrsti í jólum þetta árið hjá mér.  Ég, mása og elsta fórum í 23km hlaup og þá þarf maður nú tónlist til að efla andann og koma manni yfir erfiðustu hjallana.  Freyja litla, sem ekki er lítil lengur, tók það að sér að uppfæra Eplisgræju sem ég keypti mér með nútíma tónlist og tengja við heimilisEplið sem ég kann ekki mikið á heldur.  Útkoman var nóg af tónlist sem entist mér alla 4 klukkutímana en óþarflega mikið af jólalögum inn á milli.  Til að byrja með fletti ég yfir þau en það hægði á mér og var ekki svo auðvelt alltaf að ná til hans sveitt og á brokki svo ég bara lét þessi lög líða áfram og komst í mark undir svanasöng Frostrósa.  Á 3klukkustundum og 48 mínútum. 

Geri aðrir betur.

Í dag fékk ég þetta í bréfi:  “It has always been a dream for me to become a full-time forex trader"

Merkilegt hvernig ég hafði enga slíka brennandi drauma þegar ég pillaði rækjur á Kópaskeri. Ég held ég hafi mest talið niður mínúturnar í næstu kaffipásu.

Annars er kominn vetur í Hong Kong.  Ég svaf í fyrsta sinn í haust án loftkælingar og fór í lokuðum skóm í vinnuna.  Ég er í rúllukragapeysu en svitnaði reyndar aðeins á leiðinni heim úr ræktinni, það eru víst 20 gráður yfir hádaginn.  En napurt er það á morgnana og vissara að taka fram trefil fljótlega.

Vika breytinga í lífi Bríetar.  Hún lærði að ganga og fer nú eins og vindurinn á milli mín og Chamali óstudd.   Hún hætti að taka tvo dúra á dag og sefur núna í staðinn bara einn dúr í hádeginu.  Það þýðir að hún er líka hætt að koma til mín í hádeginu eins og hún hefur nú gert í næstum heilt ár.  Hún er samt enn á brjósti en lætur duga að sjúga sig fasta kvölds, morgna og miðjar nætur ef henni sýnist svo. 

Þá er hún víst að fara í fleiri ferðalög - pabbinn vill fara með hana í frí en ekki enn vitað hvert og hvenær.  Það kemur í ljós eins og annað. 

Hún á afmæli í næstu viku, IKEA kjötbollur með brúnni sósu í matinn fyrir fjölskylduna. Enn ein klisjan sem ekki á við mig en það heyrist oft, mjög oft, frá mæðrum að þær bara skilji ekki hvert tíminn hafi flogið, að það sé eins og það hafi gerst í gær að þær kreistu út barnið......en ekki ég.  Mér finnst heillangt síðan Bríet fæddist og bara nokku sammála dagatalinu um að það séu næstum 365 dagar síðan.  Svo er nú önnur saga að mér finnst tíminn yfirhöfuð líða hratt, barnlaus eða mæðruð.