London part 3

Þar sem ég var þarna í símanum bar bílstjórann úr krypplingastrætónum að sem skildi ekkert í mér að vera þarna úti á stétt ennþá, löngu eftir að hann hafði skilið við mig. (Konan í símanum stóð föst á því að ég væri á réttum stað því Icelandair væri víst í brottfararsal 1). Ég sagði honum sorgarsöguna og hann sagðist skutla mér á réttan stað, terminal 1. Sagði þennan misskilning allan standa af því að Icelandair væri nýbúið að skipta um terninal en hér sit ég nú samt á sama stað og fyrir 2 árum og bíð eftir að tékka mig inn. Því miður eru 5 tímar í brottför og því er ég hér strönduð næstu 2 tímana þar til ég get losað mig við farangurinn. Mitt einasta vandamál í augnablikinu er hversu hrottalega ég þarf á klósettið!

London part 2

Hvergi fann ég Icelandair og spurði til vegar hjá British Midland. Konan stökk af stað að finna út úr þessu fyrir mig, hana sá ég aldrei aftur. Eftir 5-10 mínútna bið, spurði ég aðra stúlku sem var á gangi í einkennisbúningi. Hún stökk af stað og kom meira að segja aftur! Fyrst sagði hún mér að fara út í endann þar sem Icelandair væri, en breytti sínum framburði svo stuttu síðar, sagði mig vera í vitlausum brottfararsal! Hún virtist alls ekki viss. Hún benti mér vinsamlegast að ganga í ca 5 mínútur í austuátt þar til ég finndi brottfararsal 2. “You might be a little longer on the crutches though” sagði þessi elska og brosti á vel æfðan hátt. Því miður var ekki hægt að bjarga mér um hjólastól á þessum stað þar sem ég hvorki hafði komið með BMI né væri að fara í flug með þeim. Ég fór út á stétt aftur með öll 15 kílóin mín einhvernveginn flaksandi utan á mér. Þar fann ég síma sem var merktur special assistance and emergency phone. Hann hringdi út. Ég var alveg við það að fara að pirrast á þessu öllu saman og ákvað að reyna aftur. Í þetta skiptið svaraði og ég bað uppgefin um hjálp til að komast til terminal 2.

London part 1

Jah, hver hefði haldið að London væri hefði bara verið bærileg í þetta skiptið. Ég lenti snemma morguns eftir 12,5 klukkustunda flug þar sem ég svaf eina 10 tíma og fór frekar létt með. Fékk heila sætaröð fyrir mig og löppina sem þurfti að vísa upp í loft, goggles fyrir augun og svo var bara sofið út í eitt. Vaknaði reglulega samkvæmt læknisráði til að nudda löppina, kreppa tærnar og skreppa á klósettið en alltaf datt ég út eins og ljós um leið og ég lagðist niður á ný. Yyynnndislegt.

Þegar ég kom út úr vélinni átti að bíða mín hjólastóll en einn gamall Manchester búi ákvað að þetta væri tilvalið ökutæki fyrir sig og sínar þreyttu áttræðu lappir og tók stólinn beint fyrir framan augun á mér. Ég beið róleg eftir næsta stól. 4 stólum/ökutækjum síðar var ég komin með bakpokann minn í fangið ofan á tölvutöskuna og annan lítinn bakpoka, destination Icelandair. Þar sem Icelandair er í allt öðrum brottfararsal, þurfti ég að fara með bus sem sértilgerður var fyrir krypplinga. Bílstjórinn hlóð á mig farangrinum beint fyrir utan terminal 1 og óskaði mér góðs gengis með þetta allt saman. Mér fannst nú kannski að hægt væri að hjálpa mér greyinu með draslið yfir götuna og upp að deskinu sem hann sagði að væri bara rétt innan við dyrnar en hann hafði annars verið hjálplegur svo ég lét það ónefnt. Ég hökti af stað með hleðsluna á bakinu.

Að vera eða vera ekki....skáeygður

Hvort fer mér betur?

Ræfill

Ég er óttarlegur ræfill þessa dagana og geri lítið nema hvíla löppina, spila jawbreaker (leikur í símanum mínum) og éta óhollt. Hulda systir varð að toppa mig í þessu sem og öðru og er rúmliggjandi með klossað bakið. Freyjan var hjá mér í sleepover og hugsaði voðalega vel um frænkuna. Ég fékk pedicure á þessar fimm tær sem ekki eru í gifsi, mörg knús og þegar við þurftum út í rigninguna hljóp skottan við hliðina á mér og hélt uppi regnhlífinni fyrir okkur báðar - rétt eins og litla geishan í Endurminningar Geishu.

Nú tekur við undirbúningur Íslandsferðarinnar, ég flýg á þriðjudag til London og eyði einum degi þar í umsjá Damians. Þangað til verð ég upptekin en ég á eftir mörg verk og flest taka þau langan tíma á hækjunum. Ég telst vera orðin nokkuð sleip í hækjuhoppi ef frá er talið lítilvæg flugferð sem ég tók í morgun þegar önnur hækjan lenti á hálli stétt. Grét í laumi en Freyju var svo brugðið að ég varð að harka af mér. Er með það á sálinni að ef brotið grær ekki rétt saman aftur verður mér skellt á bekk á sjúkrahúsinu og löppin brotin aftur upp!!! Fæ martraðir þessu að lútandi.

Símanúmerið mitt á Íslandi verður 867 0728 og ég tek glöð á móti símtölum frá fimmtudegi klukkan 16.00 onwards. Er annars farin að pakka niður í bakpokann, takmarkað magn sem ég get borið áður en það fer að hafa áhrif á jafnvægið á hækjunum svo líklega verð ég bara í sömu fötunum fyrstu 7 dagana. Hef beðið um Meet And Assist á flugvellinum í London svo mér verður heilsað með hjólastól og sérskipuðum burðardreng fyrir bakpokann. Ef maður er ekki fyrsta flokks ræfill þá veit ég ekki hvað....

Break a leg!

Það fór ekki svo að rúgbýið tæki ekki sinn toll.

Ég er fótbrotin og það aðeins viku fyrir Íslandsferð. Kemst ekki á hestbak, á snjósleða, í flúðasiglingu, í sund. Sniff sniff. Verst af öllu þykir mér ef ég get ekki keyrt bíl, því mest af öllu hef ég hlakkað til að fara alein á rúntinn með íslenska tónlist í botni í glampandi sól. Ég hef ofurtrú á mínum spræku sellum og vona að sprungurnar grói fljótt saman svo ég geti farið sem fyrst í göngugifs. Nú hefði verið tilvalið að fara í augnaðgerðina líka því ég má ekkert fara í sund og spila íþróttir fyrst á eftir en mér sýnist ekki vera tími til að standa í því.

Reyndar hef ég bara ekki tíma í neitt því ég er svo hægfara á þessum hækjum að það tekur mig daginn að fara út á horn og til baka. Ég er á verkjalyfjum fyrir löppina en finn mest til í lófunum og öxlunum! Ég er voðalegur aumingi þegar eitthvað amar að en hlakka til að sjá upphandleggsvöðvana vaxa og dafna með hverju hækjuhoppinu sem ég tek.

Verst af öllu er að ég á fund með tryggingasölumanni á föstudaginn sem vill endilega selja mér slysatryggingu.... eh. Ég verð bara að mæta snemma og fela löppina og hækjurnar undir borði áður en hann kemur því ég þyrfti helst að fá hann til að borga sjúkraþjálfunina sem ég fer í eftir að gifsið fer.

Filippseyjar

Filippseyjar komu engum á óvart í þetta skiptið frekar en þau hin sem við höfum farið þangað, hlýtt og gott, ódýrt, skítugt, fátækt og spilling. Drógum Bjarka bróður með okkur í nokkra daga og hann náði að kafa nokkrum sinnum út á gjafabréfið sem að öðru leyti var að mestu ónotað. Við Jarrad fórum eina köfun hvort og fannst það gaman, en vorum sátt við að fara lítið neðansjávar eftir það.




Við leigðum mótorhjól og fórum í rykugt ferðalag upp í "fjöllin" til að sjá "magnificent waterfall" en eins og svo oft áður, reyndist markaðssetning fossins hafa verið öllu stórkostlegri en fossinn sjálfur. Ég held bara að Dettifoss sé eini fossinn sem ég hef séð sem er jafn hrikalegur í raun og hann sýnist á myndum.

Vikan leið hratt í leti og lestri góðra bóka/sorptímarita. Hver veðjar svo á að Brad yfirgefi Angelinu?