Það fór ekki svo að rúgbýið tæki ekki sinn toll.
Ég er fótbrotin og það aðeins viku fyrir Íslandsferð. Kemst ekki á hestbak, á snjósleða, í flúðasiglingu, í sund. Sniff sniff. Verst af öllu þykir mér ef ég get ekki keyrt bíl, því mest af öllu hef ég hlakkað til að fara alein á rúntinn með íslenska tónlist í botni í glampandi sól. Ég hef ofurtrú á mínum spræku sellum og vona að sprungurnar grói fljótt saman svo ég geti farið sem fyrst í göngugifs. Nú hefði verið tilvalið að fara í augnaðgerðina líka því ég má ekkert fara í sund og spila íþróttir fyrst á eftir en mér sýnist ekki vera tími til að standa í því.
Reyndar hef ég bara ekki tíma í neitt því ég er svo hægfara á þessum hækjum að það tekur mig daginn að fara út á horn og til baka. Ég er á verkjalyfjum fyrir löppina en finn mest til í lófunum og öxlunum! Ég er voðalegur aumingi þegar eitthvað amar að en hlakka til að sjá upphandleggsvöðvana vaxa og dafna með hverju hækjuhoppinu sem ég tek.
Verst af öllu er að ég á fund með tryggingasölumanni á föstudaginn sem vill endilega selja mér slysatryggingu.... eh. Ég verð bara að mæta snemma og fela löppina og hækjurnar undir borði áður en hann kemur því ég þyrfti helst að fá hann til að borga sjúkraþjálfunina sem ég fer í eftir að gifsið fer.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli