Dagadrif

Margt hefur á daga mína drifið síðustu vikur. Ég er ansi þéttbókuð á næstunni og er þar að sjálfsögðu félagslífið í fyrirrúmi. Svona líður mér best, með calendarinn fullan af bókunum.

Á laugardaginn síðasta var ég að venju að horfa á rúgbýleik dagsins en ætlaði mér svo rólegheit heima við. Ég fór heim og fann hálfdauðan kettling, nýfæddan, við dyrnar. Annan dauðan svo 10 metrum frá. Skelfingu lostin hringdi ég í einn af mínum 7 dýralæknavinum (rannsóknarefni hvers vegna allir rúgbý-dýralæknar HK ganga í Aberdeen) og spurði ráða. Þessi var frá Suður Afríku sem lætur sig kettlinga litlu máli skipta nema helst það væri púma eða tígur, svo hann sagði mér bara að treysta á mömmukisuna og Guð með vesalings greyið. Ég varð svo upphleypt að ég mátti fara út á meðal manna og fá mér drykk.

5 klukkutímum síðar skolaði mér á land heima hjá mér í stórkostlegum rigningum og flóðahættu. Þar var vesalingurinn enn, hættur að mjálma og dró varla andann. Ég hirti hann með mér inn, sótti hárblásara og sykurvatn og gerði mitt besta til að halda í honum lífinu. Hann dó 5 klukkutímum síðar en öllu skárri var dauðdaginn vonandi, umvafinn ást og hlýju í fanginu á mér í stað blautrar gangstéttarinnar.

Þá eru æfingar hafnar á fullu og enn og aftur fæ ég boð um að láta sjá mig á landsliðsæfingum. Jarrad er í landsliðinu líka og langar voða mikið til að eiga landsliðskærustu, svo kannski ég finni innra með mér kraft og dug til að reyna mig þetta árið. Það þýðir þó æfingar á hverju kvöldi nánast og ég finn uppgjöfina fylla bæði lungun við tilhugsunina eina saman. Sjáum til hvað setur.

Skyldan kallar, meir síðar.

Íslandsvinir

Sá útundan mér í sjónvarpinu auglýsingu frá Foo Fighters, líklega að gefa út nýjan disk eða eitthvað slíkt, en það sem ég tók aðallega eftir var að söngvarinn var í svörtum bol sem á stóð Íslenskt Brennivín.

Eru þeir þá ekki brennimerktir sem Íslandsvinir? Það hebbði ég haldið....

Mikið að gera en fátt nógu merkilegt til að blogga um. Heilmikil vinna safnaðist upp á meðan ég var í burtu og þó ég viti fátt skemmtilegra en að hreinsa til í inboxinu mínu og skipuleggja í tölvunni, var ég orðin ansi þreytt þegar ég var búin að raða og ganga frá um 122 emailum. Samt varð ég ekkert glöð þegar kettirnir hans Jarrads átu sig í gegnum internet kapalinn og töfðu mína vinnu óendanlega mikið!!! Þeir eru að gera mig gráhærða (nöguðu sundur símahleðslutækið mitt líka!) og gráta gjarnan á nóttunni ef þeim leiðist. Þá eru þeir bæði feitir og frekar ljótir sem gerir hlutina bara verri. Aaarrrg!!

Allt lítur út fyrir að gestagangurinn haldi áfram. Bogga, Dóri og erfinginn stefna á Asíuferð á næstunni, Kristbjörg, Finna og Ólöf Elsa koma eftir tæpan mánuð og hollensku skiptinemaforeldrar mínir eru væntanlegir í október. Þá stefnir Þorgerður á að koma hingað í mánaðarvinnuleit svo tilveran verður með íslenskara móti á næstunni. Ég vona að allur þessi pirringur verði farinn úr mér áður en gestirnir koma.

Það er þó til að gleðja mig að Hulda, Steindór og börnin eru komin út aftur og Freyja búin að bjóða mér í sleepover um helgina. Bjarki bróðir og Silvija koma svo fljótlega út aftur og við getum glaðst í fjölskyldufaðmlögum á ný..........

Home sweet home - í Hong Kong

Í flugvélinni á leiðinni heim eftir frábært frí. Robbie í eyrunum og brosi út að eyrum. Hlakka til að hitta kallinn minn aftur þótt ég komist ekki hjá því að fara út að borða með tengdaforeldrunum á sunnudaginn. Það hlaut að koma að því....

Nenni ekki að skrifa ferðasöguna í smáatriðum en eitthvað er þó vissara að rifja upp til að auðvelda ævisöguritunina síðar í lífinu. Alltaf að skrásetja.

Ferðin hófst ekki áfallalaust því mér var neitaður flutningur til Tælands á þeim forsendum að við Íslendingar þyrftum visa. Áður hafði mér verið sagt af tælenska sendiráðinu að nú þyrftum við það ekki lengur en þarna var ég stödd á Chek Lap Kok flugvelli í Hong Kong á sunnudegi og mátti barasta ekki með vélinni. Chrissy fór því ein til Bangkok. Ég fór aftur heim til Jarrads og skreið upp í en hann var nú ekki með meiri rænu um morguninn þegar hann kvaddi mig að hann áttaði sig ekkert á að ég hafði horfið í 4 tíma og var komin aftur. Spurði bara í rælni um hádegisbilið hvenær vélin mín færi.

Á mánudeginum staðfestist það af tælenskum yfirvöldum að Íslendingar væru frjálsir ferða sinna til og frá Tælandi svo eftir mikinn æsing við alla yfirmenn Orient Thai flugfélagsins, yfirmenn flugvallarins og fleiri háttsetta aðila, var ég á leiðinni 1 ½ degi of seint til Bangkok með Gulf Air. Þar beið samferðastúlkan mín og ekki lítið fegin að fá Bekku sína í rétt land. Við drifum okkur beint á næstu bjútístofu.

Vel nuddaðar, plokkaðar, andlitshreinsaðar, geislandi alveg hreint fórum við út í slabbið aftur og versluðum ógrynni af túristavarningi á næturmarkaðnum í BKK. Næsta dag hafði kærasti Chrissyar sett okkur í samband við vinkonu sína sem lagði til hádegismat á voða fínum veitingastað stutt frá hótelinu okkar. Með túristafílinginn skrúfaðan í botn fórum við með hausklúta og í tæbuxum (ferlega þægilegar, hreint ekki flattering) á fund vinkonunnar. Great. 3 módel, 1 venjuleg. Og við. Í buxunum. Ein af þessum stundum sem maður hugsar til baka til, roðnar og reynir að má út. Hver og ein með barn, lítil fullkomin mínímódel sem töluðu minnst 2 tungumál hvert, sum 4. Já, eitt barnið var 18mánaða og talaði ensku, thai, kantonís og táknmál eins og barnið í Meet the Fockers. Lét vita þegar það þurfti að pissa og langaði í mjólk, allt saman hljóðlaust en með táknum. Við litum hvor á aðra, Chrissy og ég, kinkuðum kolli og afsökuðum okkur með þéttskipaðri dagskrá.

Ákváðum að fara frekar til Phuket heldur en Koh Samui þar sem veðrið átti að vera betra og satt best að segja langaði mig mikið til að sjá þessa paradísareyju aftur eftir hörmungarnar í desember síðastliðnum. Grámygluleg rigningin hvatti okkur til að fara sem fyrst og við bókuðum flug niðureftir á fínum prís.
Á Phuket var afslöppunin í fyrirrúmi, en við fórum samt á fílsbak, leigðum okkur skellinöðrur og keyrðum um alla eyjuna, lágum á ströndinni, kynntumst nýsjálenskum rúgbýspilurum, litum við hjá kynskiptingunum og lærðum undirstöðuatriðin í ping pong showi. Og lentum í löggunni. Jú, vorum dregnar upp á lögreglustöð eftir að horfa á Suður-Afríku rétt merja fram sigur gegn Nýsjálendingum í rúgbý, örlítið blekaðar en aðallega bara próflausar á hjólunum. Bölvaðir. Ég vildi engar sektir borga og datt í hug að sitja þetta bara af mér í fangelsinu og sendi lögfræðingnum kærastanum sms um að líklega myndi ég eyða nóttinni í tælensku fangelsi sem ekki hafa sérstaklega gott orðspor meðal annarra fangelsa. Þessi elska, sem sjálfur var nokkuð meira blekaður orðinn, sendi mér hlýlegt sms til baka “good luck babe, dont sign anything”. Ég veit ekki hvort ég átti von á hetjulegum björgunaraðgerðum á borð við Colin Firth í Bridget Jones II, en mér fannst þetta heldur kæruleysisleg viðbröð elskhugans við þeirri voðalegu lífsreynslu sem ég stóð frammi fyrir. Ákvað að það væri ekkert hægt að stóla á hann að koma og draga mig út úr prísundinni og pungaði út þessum skitna 500kalli sem var verið að fá mig til að borga.
Dagarnir liðu í leti ýmist á ströndinni eða við sundlaugarbakkann eins og við var að búast. Skruppum í 3ja daga ferð til Phi Phi eins og sjá má á fyrra bloggi.
Við vorum ótrúlega heppnar með veður allan tímann en hér í Asíu er rigningatímabilið í hámarki. Rigndi ekkert á okkur allan tímann nema þessa 2 daga í Bangkok enda breyttum við miðanum okkar þannig að við þurftum ekkert að stoppa þar á leiðinni heim aftur. Við töldum okkur heldur sólbrúnar og sællegar við brottför frá Phuket en það er sama sagan með þetta flugvélaloft sem alltaf virðist dempa alla brúnku á leiðinni heim. Vona að aðrir í Hong Kong séu bara niðurrigndir eftir leiðindaveðurfar þar síðustu 2 vikurnar.

Best að leggja síðustu mínúturnar í þessari vél, mér þykir voðalega gott að leggja mig í flugvélum. Líklega hefur mér alltaf verið ruggað í svefn í æsku.

Phi Phi island

Frábært frí nær á enda. Aðeins tveir dagar eftir í paradís áður en hörkuvinna og rúgbý tímabilið tekur við í Hong Kong. Fékk bréf frá fyrirtæki sem ég er að fara að gera 5 daga verkefni fyrir um að þeir muni ekki líða nokkrar tafir á vinnu minni og ég vinsamlegast beðin um að senda inn daglega skýrslu um framgang mála. Úff úff úff, ég segi nú ekki annað.

Hér á Phi Phi er eyðileggingin alger. Sambland af ótta og viriðingu við móður náttúru fyllir mig þegar ég horfi á fallega hótelið sem ég gisti á í maí 2002 en er nú rústir einar þótt einhver herbergi á efstu hæðinni séu enn nothæf. Við fórum í skoðunarferð um eyjuna í fylgd leiðsögumanns sem útskýrði fyrir okkur eyðilegginguna sem fyrir augu bar og þá enduruppbyggingu sem enn er eftir. Margra mánaða starf fyrir höndum. Chrissy vinkona á erfitt með að sjá náttúruperluna sem Phi Phi er með sömu augum og ég því fyrir henni eru glerbrotin, húsarústirnar og járndraslið raunverulegri en póstkort og myndir sem sýna hvernig eyjan áður var. Ég er svo ánægð að hafa komið aftur og séð hvaða áhrif tsunami hafði á þetta litla samfélag sem hér býr. Engin börn eru á eyjunni enn þótt meira en 6 mánuðir séu liðnir frá hörmungunum. Skólinn er enn lokaður en túristar vinna sjálfboðastarf við að hreinsa út úr honum svo hann megi opna sem fyrst. Spítalinn opnaði aftur 1.ágúst, heilsugæsla fór fram í húsarústum fyrrum veitingastaðar fram að því. Kafarar hafa farið 3x á dag niður, alla daga vikunnar nema föstudaga frá því 26.desember og telja að öll lík séu komin upp á land. Ómögulegt að vita þó. Borin voru kennsl á síðasta Norðmanninn í lok júlí, lík lítillar 5ára gamallar stelpu sem hafði verið hér með mömmu sinni og pabba. Heimavídeó og heimildamyndir af flóðunum sjálfum eru til sölu á hverju horni og helst hefði maður viljað styrkja alla með að kaupa eintak en ég lét þó eina bók og einn DVD disk nægja.

Íslendingar virðast hafa verið hér á undan mér því íslenska fánann má sjá á nokkrum stöðum sem ekki er jafn algeng sjón á Phuket. Skilti með fjarlægðinni til Reykjavíkur er að finna á aðalveginum. Reykavijk stendur reyndar en það er sama. Fann sama skemmtistaðinn og við djömmuðum á háskólanemarnir úr HR 2002 nokkuð óbreyttan enda stendur hann á lítilli hæð. Íslenski fáninn var enn negldur upp í loftið og mín litla þjóðarsál þrútnaði af föðurlandsást.

Kaldhæðnislegt kannski en með að vera hér, kaupa mat og drykk, gistingu og einstaka fatagarm er maður í raun að hjálpa til því það sem eyjaskeggja helst vantar er að fá fólk aftur til að koma hingað og njóta lífsins. Ég voga mér ekki að prútta og líklega hefur einhver hlegið að mér í laumi þegar ég borgaði 3falt verð fyrir perlueyrnalokka en ég vil gjarnan trúa því að þakklætið hafi haft vinninginn. Ég vil hvetja alla sem hugsa sér til hreyfings að íhuga Tæland, Phi Phi og Phuket sem áfangastað til að styrkja þessa glaðlyndu þjóð og gestrisnina sem öllum er sýnd. Gisting kostar um 300ISK á mann pr. nótt og ef maður getur lokað augunum fyrir einstaka glerbrotum og DVDspilurum gröfnum í sandinn, er útsýnið ennþá yndislegt og strendurnar öruggar.

Með kveðju frá Phi Phi,
Bekka

Tæland!!!

Stödd niðri á Phuket eyju í Tælandi svo það verður stutt í þetta skiptið.... Búin að haga mér eins og hinn versti túristi, láta flétta á mér hárið og setja í það extensions, fara á fílsbak og fékk meira að segja að sitja á hausnum/hálsinum á honum næstum allan tímann (!!!), versla eins og óð, leigja mér scooter í 2 daga, liggja í sólbaði, brenna eins og sönnum íslendingi sæmir og kaupa mér tsunami myndband. Fer yfir til Phi Phi eyju á mánudag og verð í 3 daga, hún varð einna verst úti hér í Tælandi og verður vafalaust áhugavert að skoða uppbygginguna sem er þar enn í gangi.

Skrifa aftur fljótlega, knús heim.

Bekkan