Margt hefur á daga mína drifið síðustu vikur. Ég er ansi þéttbókuð á næstunni og er þar að sjálfsögðu félagslífið í fyrirrúmi. Svona líður mér best, með calendarinn fullan af bókunum.
Á laugardaginn síðasta var ég að venju að horfa á rúgbýleik dagsins en ætlaði mér svo rólegheit heima við. Ég fór heim og fann hálfdauðan kettling, nýfæddan, við dyrnar. Annan dauðan svo 10 metrum frá. Skelfingu lostin hringdi ég í einn af mínum 7 dýralæknavinum (rannsóknarefni hvers vegna allir rúgbý-dýralæknar HK ganga í Aberdeen) og spurði ráða. Þessi var frá Suður Afríku sem lætur sig kettlinga litlu máli skipta nema helst það væri púma eða tígur, svo hann sagði mér bara að treysta á mömmukisuna og Guð með vesalings greyið. Ég varð svo upphleypt að ég mátti fara út á meðal manna og fá mér drykk.
5 klukkutímum síðar skolaði mér á land heima hjá mér í stórkostlegum rigningum og flóðahættu. Þar var vesalingurinn enn, hættur að mjálma og dró varla andann. Ég hirti hann með mér inn, sótti hárblásara og sykurvatn og gerði mitt besta til að halda í honum lífinu. Hann dó 5 klukkutímum síðar en öllu skárri var dauðdaginn vonandi, umvafinn ást og hlýju í fanginu á mér í stað blautrar gangstéttarinnar.
Þá eru æfingar hafnar á fullu og enn og aftur fæ ég boð um að láta sjá mig á landsliðsæfingum. Jarrad er í landsliðinu líka og langar voða mikið til að eiga landsliðskærustu, svo kannski ég finni innra með mér kraft og dug til að reyna mig þetta árið. Það þýðir þó æfingar á hverju kvöldi nánast og ég finn uppgjöfina fylla bæði lungun við tilhugsunina eina saman. Sjáum til hvað setur.
Skyldan kallar, meir síðar.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli