Stutt og snaggaralegt



Afsaka ritstuldinn en það er víst venja að skrifa nafn höfundar þegar ljóð eða ljóðbrot eru fengin að láni. Þakka hrósið Elsa en ég orti ekki þessa snilldarvísu heldur Böðvar einhver og ég fann þetta á annarri heimasíðu.



Hef lítið verið við síðustu daga. Skýst í vinnuna til að leggja fyrir verkefni og leiðrétta þau örfáu sem sú nýja hefur misskilið og má líklega skrifa flest þau á takmarkandi kennsluhæfileika mína og þolinmæðisþrota. Hef eytt dögunum í fjölskyldufaðmi, hélt upp á þrítugsafmæli stóru systur með tveggja daga dvöl á fleyinu þeirra Ying Mei. Var símasambandslaus alla helgina og afsaka mig vonandi þannig frá áætlaðri afmælishringingu til Hugrúnar. En semsagt, TIL HAMINGJU HUGRÚN!! Og ÍRIS!! Og ÁSTA GUÐRÚN !! Og GUNNAR HRAFN!! Og HAUKUR MARINÓS!! úff....



Eftir strandferðir og sjóferðir helgarinnar hélt ég upp til Kína enn og aftur með Elfu frænku og Egilinn hennar til klæðskera og táskera. Allt þetta vanalega, siggafskurður og klæðskerasaumur, dragtir, kjólar, jakkaföt og skyrtur. Fann þar að auki fimmtu seríuna af SATC og er illa sátt!!


Var að skríða heim nú seint um kvöld og það rétt til að pakka því ég fer til Singapore á morgun. Þar ætla ég að versla mér skó, hitta Bert bróður, njóta lífsins og brenna meira. Á föstudagskvöld förum við með April upp til Malasíu þar sem við förum að kafa og njóta lífsins aðeins meira - allt fram á mánudag en þá höldum við öll saman til Hong Kong þar sem næsti túristahringur tekur við - Stanley - Ladies Market - LanKwaiFong - Schenzen ... með Bert bróður en hann verður hér í tæpa viku áður en hann hundskast aftur heim til Hollands.



Semsagt, lítið um blogg á næstunni frá mér eins og undanfarna daga en ferðasagan kemur fljótlega eftir næstu helgi. Önnur ferðalög ekki á dagskránni svo vitað sé en þó er alveg orðin spurning um að hendast heim á klakann fljótlega - Logi Bergmann skilinn!!! Ojæja....

Púbblikk hollídei á morgun hér í HK og því ástæða til að stimpla sig inn í LanKwaiFong í korter eða svo. Myndir á leiðinni fljótlega líka svo haldið áfram að logg´ykkur inn.
Knúz, Bekkan

Eins og samið um meðleigjandann...



...sem er farin að undrast hversu oft nafn hennar birtist á heimasíðunni minni...



Nú líður mér illa, lasin er ég

margs konar kvilla-merki ber ég.

Um allan skrokkinn frá skalla að il,

mér finnst ég allsstaðar finna til.

Þessi fjári birtist í ýmsum myndum,

fjölbreytnin er með ólíkindum.

Í vindverkjum sterkum - vondu kvefi,

ræmu í kverkum - rennsli úr nefi.

Svo er þrálátur hósti,

og þyngsli fyrir brjósti.

En beinverkir þjaka baki og fótum,

og það brakar í öllum liðamótum.

Það grasserar sem sé gigtarfjandi,

sem almennt er talinn ólæknandi.

Þá er sljóleiki fyrir augum

en slappleiki á taugum

og svo þessi eilífa syfja,

eða sárindi innan rifja

og óþægindi í einhverri mynd,

ofan, nei líklega neðan við þind

...Yfir höfðinu er þessi þráláti svimi

en þreytan gagntekur alla limi.

Og loks fylgir þessu lítill máttur

óregIuIegur andardráttur

bólginn magi og blásvört tunga

bronchitis í hægra lunga.

Svo safnast á líkamann skvapkennd fita

þótt ég skeri við nögl hvern matarbita.

Og í sjö vikur hefi ég - segi og rita

sofnað með köldu og vaknað með hita

samt hefði ég aldrei upphátt kvartað

ef lasleikinn væri ekki lagstur á hjartað.

Þar hef ég nú orðið stöðuga stingi,

sem stafa af brjáluðum blóðþrýstingi,

og lon og don hjá læknum er ég,

með litla von frá læknum fer ég.

Þeir hella yfir mig heilræðabulli

og ætlast til þess, að í desílítrum ég drekki,

svaka dýr meðul, en samlagið borgar ekki.

Já, lítið er gagnið að geislum og bökstrum og sprautum

við svona fjölbreytni

vanlíðan og þrautum.

Það ber helst við, að mér batni á köflum

af brúnum skömmtum og magnýl töflum

og þó -----

Já, batni mér snöggvast í baki og fótum

þá versnar mér um leið í liðamótum.

Og verði eitthvað hlé á vonda kvefinu.

þá vex að því skapi rennsli úr nefinu,

og réni um stund hinn harði, þurri hósti,

þá hundraðfaldast þyngslin fyrir brjósti,

ef augnablik tók fyrir iðraverk slæman,

þá óx sem því svaraði kverkaræman.

Og líði mér snöggvast eilítið betur í augum,

þá vex um helming vanlíðan á taugum.

Og dvíni augnablik aðkenning hjartastingsins,

þá magnast óðar brjálæði blóðþrýstingsins,

Og þess vegna er ég á eilífum hlaupum,

til sérfróðra lækna og í lyfjakaupum.

Já,útlitið er ekki gott

ég þoli hvorki þurrt né vott,

það er að segja fæði,

og friðlaus af fjörefnaskorti

Til fróunar mér ég orti,

langt og kvalafullt kvæði.



Allt í bili...Becks

Ofsalega hlýt ég að vera góður meðleigjandi. Borga reikningana á réttum tíma, 50% fer end skver og geri þær einar kröfurnar að ég fái hillupláss fyrir eina vatnsflösku í ísskápnum. Ég er ALDREI heima. ALDREI. Ég rétt legg aftur augun yfir blánóttina en að öðru leyti verður Katie ekki vör við mína tilvist. Hún er ævinlega sofnuð þegar ég skríð heim eftir rúgbýæfingar, pöbbarölt, gönguferðir, langa vinnudaga. Þá hef ég ekki eldað eða keypt matvörur í 3 mánuði og eina leirtauið sem ég nota eru glös einstaka sinnum og skál undir popp. Þvotturinn minn verður brátt seldur en ég hef ekki sótt hann í næstum 2 vikur. Þvottahúsið er aðeins opið til 21.30 svo ég næ aldrei þvottinum út á kvöldin nema ég geri mér sérstaka ferð heim til þess. Núna er til dæmis laugardagur og ég farin í vinnuna áður en þvottahúsið opnar. Ég er hins vegar að fara að spila rúgbý á eftir og þarf því að fara aftur heim til að sækja hreinar stuttbuxur og handklæði.



Þvílíkt leiðindablogg. Svona er það þegar maður kreistir upp úr sér fréttaflutning í fjarveru andans. Best að hætta bara........

Um slappa bloggara



Ekkert er leiðinlegra en að kíkja á óuppfærðar bloggsíður. Mín myndi vera ein af þeim. En höfundurinn kvartar ekki því ég fæ nú kvartanir í gestabókarfærsluformi, símtölum og rafpóstum. Og þar sem flestum leiðist að vera síkvartandi detta oft inn gleðilegri fréttir og upplýsingar um viðkomandi í sama pósti svo úr verður skemmtilegt fréttabréf.



Allavega....




Síðasta vika var með þéttskipaðra móti. Á mánudagskvöld fékk ég hringingu frá Rúnari, eina Íslendingnum sem ég þekki (þekkti) í Hong Kong en hann flutti aftur heim til Íslands fyrir nokkrum mánuðum. Hann var staddur í HK eitt kvöld og tókst því að draga mig út á lífið örstutt. Eftir rúgbýæfingu þriðjudagskvöldsins hitti ég Stuart (little...) á Stormy Weather þar sem hann bauð mér með sér á fyrstu veðreiðar haustsins í Happy Valley. Klæðnaður skyldi vera formlegur og háir hælar skilyrði.



Daginn eftir fór ég í klippingu og greiðslu, dressaði mig upp í flegnum síðkjól sem var alveg í takt við limmann og einkabílstjórann sem sóttu mig og meðreiðarsveininn. Í VIP stúku alveg við markið á þessum stórglæsilega reiðvelli sat ég og reyndi að fela stéttamismuninn sem óneitanlega var á mér og öðrum viðstöddum. Mér leið líklega ekki ósvipað og Leó litla í Títanikk nema hvað við hliðina á mér var engin feit, nýrík kona sem sagði mér með hvaða gaffli ég ætti að pota í hvað. 5 rétta máltíð með dýrustu vínum, veðbankinn opinn og enginn - nema ég - eyddi minna en 5000 kalli á hvern knapa. Komst klakklaust í gegnum máltíðina nema hvað ég áttaði mig ekki á að ekki er venjan að skúffa köldum réttum og heitum réttum á sama diskinn. Enginn sagði þó neitt upphátt þegar ég settist með kalt sushi og ostrur öðrum meginn en heitar núðlur hinum meginn.



Eftir veðreiðarnar var öllum stýrt á næsta bar sem mér þótti frekar subbulegur miðað við glæsileikann fyrr um kvöldið. Þá var mér sagt að sumir í hópnum væru virtir menn í efri þrepum þjóðfélagsstigans og gætu því ekki hellt sig fulla þar sem aðrir sæju. Ó sagði sú fáfróða sem drekkur sig fulla (mjög sjaldan) þar og þá hana helst langar til.



Á fimmtudagskvöldi átti ég að mæta í hippafötum í 70's partý en vegna svefnleysis og tímaskorts lét ég aðeins sjá mig í 10 mínútur bisnessgallanum áður en ég datt upp í næsta minibus sem flutti mig heim í Kennedy Town. Föstudagurinn var public holiday í Hong Kong svo LanKwaiFong var yfirfull en ég var hreinlega búin á því og drattaðist heim.



Á föstudag var mér boðið í mat út á Lamma sem er eyja í um 30 mínútna siglingu frá HK Island. Vegna stórsjós og rigningarsudda var mér matarlystin horfin þegar ég skreið á land og rósavínsflaskan sem ég hafði harkað með mér var orðin ógirnileg í mínum augum enda átti ég heimferðina í sama dalli fyrir höndum einhverjum tímum síðar. Ég át því lítið og drakk ekki neitt en kynntist fólki frá ýmsum heimshornum og skemmti mér vel.



Á laugardaginn var svo fyrsta rúgbýmótið mitt. (Sunnudaginn áður var bara æfingarleikur). Skipuð fylgdarliðinu mínu, Terry, Damian og Trevor (og Katie mætti meira að segja nokkru síðar) mætti ég til leiks og spilaði 4 leiki - tapaði öllum. Ein úlnliðsbrotnaði en annars var lítið um stórslys og skrámur. Ég er marin hér og þar og blóðdropi læddist niður annan sköflunginn en ég var svo stolt eftir tæklingar dagsins að mér datt ekki í hug að strjúka hann burt. Það er nú öllum endanlega ljóst að ég mun aldrei verða siðprúð pæja heldur skal ég standa vörð um minn uppruna úr sveitahéruðum Norður Íslands.

AF ÖÐRU...



Annars er það annað að frétta að rúgbýæfingarnar ganga vel og ég spilaði minn fyrsta leik á sunnudaginn. Á glænýjum takkaskóm og með nýformaðan góm til að verja tennurnar fór ég hamförum á vellinum. Ég hef nú aldrei sýnt neina snilldartakta á æfingum heldur reynt að halda mig til baka þar sem ég hef ekki spilað rúgbý áður og kann ekki reglurnar en ég heldur betur sýndi á mér skuggahliðarnar þegar ég fékk fyrirmæli um að ráðast á mótherjana og snúa þær niður með öllum ráðum og dáðum. Í hálfleik sagði furðulostinn þjálfarinn "Rebekka!! You have turned vicious! Good work!!" Ég skælbrosti stolt svo skein í sandborinn góminn en hellidemba var þennan dag og ég meira og minna í forinni allan tímann. Í seinni hálfleik voru allir svo grútskítugir að enga leið var að sjá hverjir voru í hvaða liði því okkar rauðu og hvítu búningar voru jafn brúnir og þeir grænu mótherjanna.

Helmingurinn af okkar liði var kínverskur og allir í hinu liðinu en þegar allir voru orðnir svona drullugir sá ég engan mun á Chen og Chung og sendi því boltann aldrei á neina kínverska eftir það. Þótt ég viti ekki margt vissi ég að ætlast er til að senda á sína liðsmenn og taldi því ráðlegast að miða á þær vestrænu sem ég vissi allavega að stæðu með mér. Því miður var myndavélin ekki með í för þetta skiptið en næsti leikur er á laugardaginn og ég skal sko muna eftir henni þá.



Nú styttist í að Elfa frænka komi í heimsókn og Bert "bróðir" beint á eftir henni. Ég er svo að reyna að troða inn vikuferð til Singapore og Malasíu sem á ekki að verða mikið mál þar sem ég hætti að vinna innan skamms. Þá er fyrirhuguð ferð til Maldíveyja og Sri Lanka með rúgbýliðinu og ég komin í undirbúningsnefndina sama hvort ég fari með eða ekki. Hún er ekki fyrr en eftir áramót og slíkar langtímaáætlanir samrýmast ekki mínum lífsstíl svo ég sé bara til með þátttöku eftir því hvar í heiminum ég verð stödd og búsett þá.



Katie er enn með hægðatregðu og hefur leitað á náðir kínverskra hómópata sem reyna að hugsa úr henni veikindin. Hún stynur og umlar í hverju skrefi svo raun er á að hlusta en ég hef einsett mér að gera úr henni jákvæðari einstakling áður en yfir lýkur. Ég spurði hana um daginn hvort vinnuveitendur hennar greiddu fyrir hana í lífeyrissjóð (hún er barnfóstra) en hún hafði þá ekki heyrt á svoleiðis fyrirkomulag minnst. Stóreyg hlustaði ég á hana útskýra ellilífeyrisplönin en þau voru eftirfarandi:



A: Die young

B: Marry rich



Hún er nú ekki af baki dottin blessunin. Nú er ég orðin of sein á æfingu, bið að heilsa heim, til Ástralíu (Davíð og Marín), Buenos Aires (Anna Þórs), Lúxemburgar (Inga og Halli), Danmerkur (Hjörvar, Geir og Grani), Svíþjóðar (Bjarki og Silvija) og allra hinna landanna sem lesendur mínir leynast.

Endurheimt



Eitthvað finnst Ernu æskuvinkonu minni barferðin vera heldur löng enda komin vika frá síðasta bloggi. Andinn hefur líklega verið upptekinn yfir öðrum bloggurum sl. daga en ég kenni stífri æfingadagskrá og viðburðarríku lífi um skriftartregðuna.


* á meðan ég man - til hamingju með drenginn Erna* - og takk fyrir fréttaflutninginn Birna. Nú eru þær þrjár bekkjarsystur mínar úr 10. bekk komnar með - eða á leiðinni með - tvö börn og er þó óþarfi að taka fram að árgangar í Norður-Þingeyjarsýslu eru af takmarkaðri stærð. Það styttist því í að ég hugsi minn gang og fari að hlaða niður börnum til að verða ekki útundan.



Innan um ungbarnabusinessinn og nýburafréttir að heiman læðast að mér dauðapælingar. Þær sorglegu fréttir bárust mér nýlega að ung stúlka sem ég leigði eitt sinn með og þekkti ágætlega hefði fundist látin í íbúð í Reykjavík einungis 23ja ára. Tveimur dögum síðar hringdi í mig kona sem átti að byrja á foreldrafræðslunámskeiðinu í kvöld en hún hafði þá misst fóstrið á 26.viku. Þegar ég var að kveðja hana í símanum keyrðum við fram á blóðpoll og tvo skó en þá hafði enn einn stytt sér aldur með brúarhoppi. Sjálfsvíg ganga í bylgjum hér sem og annars staðar en hér eru það miðaldra hvítflibbakallar og óhugnalega ung börn meðal þeirra sem sjá enga leið út úr vandamálunum. Álag í skóla og efnahagslægðir eru aðal orsakir sjálfsvíga ef marka má fréttir og dæmi eru um 9 ára börn sem fleygja sér fram af háhýsum í Hong Kong. Þá er lestur dagblaðanna ekki til að lyfta andanum en mér varð á að opna South China Morning Post yfir MacDónalds í morgun en lokaði blaðinu með það sama þegar fyrirsögnin "A man hacked to death in Sai Kung" blasti við mér. Má ekki við fleiri svona fréttum svo ég bið ykkur öll vel a lifa, í sátt og samlyndi, blíðu og stríðu og njóta lífsins til fulls.

Um seinagang og stórviðri



Einn af okkar viðskiptavinum hefur fengið að bíða nokkuð lengur en ætlast er til eftir heimaþjónustunni sem við bjóðum upp á. Í gær sat ljósmóðirin pikkföst í umferð sem var orsökuð af örvæntingarfullum kínverskum viðskiptamanni sem ákvað að enda líf sitt í beinni útsendingu með því að stökkva ofan af brú á einni stærstu umferðargötu Hong Kong borgar. Ekki veit ég hvernig honum tiltókst en nóg var af fólki til að telja hann ofan af sjálfsvíginu og enn fleiri að horfa svo líklega fékk hann tilætlaða athygli. Ljósan komst á leiðarenda, töluvert síðar en tókst með útgeislun og sjarma að blíðka nýbakaða foreldrana sem litla samúð höfðu með sjálfsmorðssjúkum.



Í dag áttu sömu hjón von á sömu ljósu í heimsókn eftir hádegið en þá gerðust veðurguðirnir geggjaðir. Fellibylurinn Dujuan er á beinni stefnu til Hong Kong og fer hamförum. Allir heim úr skólum, öllu lokað og fólk á að hundskast heim til sín. Í stað þess að bruna heim í Kennedy Town og kúra mig niður í sófa með fjarstýringarnar og popp í skál sit ég í vinnunni og blogga um leið og ég bíð eftir að stærsti fellibylur ársins hitti mig í hausinn. Hef þjarkað svalahúsgögnunum inn í sal en pottaplönturnar húka enn í sama horni og ég dró þær inn í síðast þegar veðrið átti að ærast. Ég er glaðvöknuð og blóðið þrusar um æðarnar en mér finnst alveg einstaklega spennandi þegar von er á ofsaveðri. Dregur fram æskuminningarnar af kertaljósum í rafmagnsleysi á Kópaskeri, spilakvöldum og síðast en ekki síst að grafa snjógöng út úr húsinu morguninn eftir . ÓÓÓÓtttrrrrrrrrúlega gaman!!! Ég iða alveg.



Hong Kong búar eru náttúrulega sjálfum sér samkvæmir, nú dynja á mér á mér tölvupóstarnir um "shelter party" í LanKwaiFong sem er aðal pöbbagatan hér. Þegar fellibylurinn nær 8unda stiginu hrapar vínverð og allir sem ekki eiga sér líf utan LKF og vinnu streyma inn á barina og súpa Bakkus úr bokku sem kostar 8 dollara. Fari fellibylurinn upp í 10 - sem vitanlega er stórhættulegt - fá allir frítt á barinn!! Vííí - ég bið ykkur vel að lifa, ég er FARIN á BARINN!!

Myndir eru reglulega uppfærðar án sérstaklegra tilkynninga. Bara að tilkynna það...