Þá erum við hjónaleysin komin heim úr enn einni ferðinni sem í þetta sinn var til Ástralíu og Nýja Sjálands. Bróðir Márans eignaðist lítinn dreng sem við fórum að heimsækja en þetta er stórmerkilegur drengur fyrir það eitt að hann er fyrsti sonurinn í þessari kynslóð Temaranna og því höfðingjaefni ef allt færi eftir uppskriftunum ættbálksins. Þetta 50 sentimetra kríli ber nafnið Zavia Eurera Tokawhakaea Temara og þótti móðurættinni ekki alveg nóg um heldur vildu þau klína á hann nafninu Murray líka! Þetta er líka fyrsti drengurinn þeirra megin í langan tíma svo ömmur og afar eru í stríði um barnið og bæði sett vildu helst taka hann að sér til að ala hann upp. Það gerist víst oft.
Juddy lét varla barnið frá sér þennan tíma sem við vorum þar en sá stutti kunni bara vel við knúsin sýndist mér. Það er vetur á Gullströndinni í Ástralíu en blár himinn, sól og fínasta veður yfir daginn. Á kvöldin kólnaði töluvert og gamalkunnugt vandamál gerði vart við sig - frosnar tær. Þá er gott að hafa lærisþéttan Márann til að ylja sér við.
Eftir stutta dvöl í Ástralíu flugum við yfir til Lands Hins Langa Hvíta Skýs (The Land of the Long White Cloud) eða Aetoaroa eins og NZ heitir á máli frumbyggjanna. Fyrsta stop var á McDonalds á flugvellinum þar sem við fengum okkur Kiwiborgara (Nýsjálendingar eru kallaðir Kiwis eftir fugli sem býr bara á Nýja Sjálandi). Kiwiborgari er eins óhollur og aðrir Makkar en þessi er með rauðbeðum og tómatsósurelish og einhverju öðru sem bara heimamenn kunna að meta.
Mikið var nú gott að komast til Rotorua, heim til tengdaforeldranna. Yndislegt fólk alveg hreint og úr gulli gerð. Nýja Sjáland er ekki alls ósvipað Íslandi og ég naut þess að drekka góða mjólk, borða kvöldkaffi, drekka ískalt vatn úr krananum, skafa bílinn á morgnanna, hengja út þvott sem þornaði á 2 tímum, ganga um með eyrnaband og í dúnúlpu, anda gufu, horfa á sjónvarp og lesa bækur. Við fórum í golf þrisvar sinnum og ég er farin að ná aðeins betri tökum á sveiflunni. Kannski þetta hobbý taki við af rúgbýinu þegar við getum ekki lengur hlaupið á fólk af krafti.
Jarðaförin hans Tiki´s var nokkuð sérstök en hún fór fram á márísku í samkomuhúsi máranna sem kallast marae. Þar safnast saman hópur af gestum sem heimamenn bjóða velkomna með bænum, hótunum og sérstökum vopnaburði. Gestirnir þurfa að svara með svipuðum hætti og allir fara inn í húsið þar sem líkið liggur fyrir allra augum. Ættingjar sitja allt í kringum kistuna á gólfinu og gráta hástöfum á meðan konurnar koma sér fyrir á gólfinu fyrir aftan sætin sem frátekin eru fyrir alla karlmenn. Eftir nokkra stund er gólfið opið fyrir gestina en aðeins eldri karlmenn mega tala. Þeir halda ræðu um himinninn, jörðina, guðina, forfeðurna, lífið og aðeins um þann sem er dáinn. Á meðan gráta konurnar í kór en þetta er kallað wailing. Eftir hverja ræðu er sungið lag og þá mega konurnar líka syngja. Annars er þessi athöfn mestmegnis framkvæmd af karlmönnunum. Þegar um 5 ræður hafa verið fluttar standa allir upp og fjölskylda hins látna raðar sér upp en allir gestirnir eiga þá að ganga röðina og kyssa konurnar og hongi karlana (márakveðja þar sem maður þrýstir nefinu og enninu upp að nefi og enni hins). Það er siður hjá þeim að kyssa fólk á munninn og þótt það séu alls ekki allir sem gera það, þá var það sérstakt að sjá allt þetta fólk að kyssast á munninn, vitandi að margir hafa aldrei hist áður.
Þetta ferli er endurtekið aftur og aftur í þrjá daga samfleytt því vinir og vandamenn þess látna og fjölskyldu hans koma á mismunandi tímum. Aumingja Nicki Jean, konan hans Tiki´s þurfti að sitja og opinberlega syrgja manninn sinn fyrir framan allt þetta fólk í marga daga í einu og því ekki að undra að hún var orðin frekar veikburða undir það síðasta. Margir gista í marae alla dagana í kring um jarðaförina og brúðurin sefur við hliðina á líkinu í tvær nætur fyrir framan alla. Ég ber virðingu fyrir siðum og venjum máranna en ég rétt vona að Juddy ætlist ekki til að hans útför verði að þessu sniði ef hann fellur frá á undan mér - ekki viss um að ég gæti gengið í gegnum þetta allt.
Eftir jarðaförina fórum við ásamt þremur öðrum pörum á skíði sem var alveg ótrúlega gaman ! Ég tók að mér að kenna fjórum sem aldrei höfðu farið á skíði áður undirstöðuatriðin og líklega var það mun skemmtilegra en að renna sér í stóru brekkunum því þau voru svo vonlaus að ég fékk krampa í magann af hlátri þegar þau runnu með lappirnar í sitthvora áttina bjargarlaus. Juddy skellti sér á bretti og eins og með flestar aðrar íþróttir reyndist þetta ekki vera vandamál fyrir hann. Eftir nokkrar ferðir var hann eins og hetja og þótt hann hafi tvisvar flogið á hausinn harkalega, var ég ótrúlega stolt af honum. Hann var ekki alveg jafn glæsilegur á skautunum sem hann var líka að prufukeyra í fyrsta skiptið..... Það var gaman að vera loksins best í einhverju og þótt ég sé engin Ingimar Stenmark þá voru skíðataktarnir mínir öllu glæsilegri en þeirra sem lágu stanslaust flöt með lappirnar beygðar í ómögulegar áttir.
Þetta reyndist hið besta frí og það er erfitt að koma sér í vinnugírinn aftur. Ég skrifa meira um ferðina síðar en nú er kominn tími til að vinna fyrir salti í grautinn.
fimmtudagur, júlí 30, 2009
þriðjudagur, júlí 14, 2009
Bjartir dagar
Eftir þrjú blogg um dánarfregnir og jarðafarir skal nú bloggað um betri tíma. Sýnist sem svo að það sé heillavænlegra til comment uppskeru en dauðatal.
Hulda systir er á Íslandi með fjölskylduna svo ég er hálfvængbrotin á meðan. Bjarki og hans fjölskylda hafa mest verið í Kína að reyna að sparsla saman bát en svo eru þau á leiðinni til Íslands líka. Lille er líka heima hjá mömmu og pabba svo fjölskyldan verður svona að mestu samankomin, þó án mín. Ég verð í "sumarfríi" á Nýja Sjálandi í staðinn og ætla að drepa villigelti og læra á snjóbretti. Allir koma vafalaust brúnir undan sumri á Íslandi en ég verð snjóhvít eftir vetrarfrí á suðurhveli, aldrei eins og hinir! Er ekki orðið svo þreytt að vera 'tanaður'? Það er nú meira tískuorðið! Frekar kýs ég almennilega bóndabrúnku en reyndar er svo kalt á NZ í augnablikinu að ég líklega næ hvergi lit nema á nefinu því annað verður innpakkað í dún og flís.
Það eru ekki allir vanir löngum setum í bíl eins og við af Melrakkasléttunni sem látum okkur ekki muna um að rúnta klukkutíma til að komast í pizzu (Húsavík), 1,5klst á ball (Ýdalir) eða 4 klukkutíma ef sólin er í Atlavík þann daginn. Juddy finnst það heldur mikið á sig lagt að keyra í 90 mínútur til að komast á skíði og það var ekki fyrr en ég stóð fullgölluð á stofugólfinu í nýju skíðabuxunum mínum og jakkanum og skíðavettlingunum og með eyrnaband í 32ja gráðu hita að honum varð ljóst að ég ætlaði mér á skíði sama hvað ! Mér sýnist ég vera búin að vinna þessa lotu og hann kannski bókar fyrir okkur gistingu svo við þurfum ekki að keyra 'alla þessa leið' fram og til baka sama daginn. Mikið ógurlega verður gaman að komast aftur á skíði, ég hreinlega man ekki hvenær ég gerði það síðast. Ástarævintýri mitt við snjóbrettið entist stutt um árið í Svíþjóð en ég er reyndar orðin aðeins búttaðri á áður beinaberum stöðum og eitthvað þyngri svo ég kannski slasa mig ekki eins illa ef ég dett svona eins og síðast. Annars var aðaláhyggjuefnið í Salen í Sverige að drepa ekki börn og aðra aðskotahluti í litlu brekkunum sem ég hætti mér í. Það kom nefnilega ekki til greina að reyna við diskalyftuna á þessu bretti sem ekki hentar mér örvfætlingnum almennilega. Ég get ómögulega gert upp á milli þess hvor fóturinn eigi að leiða hinn en eins og áður sagði þá standa nú vonir til að sjóbrettaæfingarnar hafi verið til einhvers.
Einn dagur í brottför, whoop whoop!
Hulda systir er á Íslandi með fjölskylduna svo ég er hálfvængbrotin á meðan. Bjarki og hans fjölskylda hafa mest verið í Kína að reyna að sparsla saman bát en svo eru þau á leiðinni til Íslands líka. Lille er líka heima hjá mömmu og pabba svo fjölskyldan verður svona að mestu samankomin, þó án mín. Ég verð í "sumarfríi" á Nýja Sjálandi í staðinn og ætla að drepa villigelti og læra á snjóbretti. Allir koma vafalaust brúnir undan sumri á Íslandi en ég verð snjóhvít eftir vetrarfrí á suðurhveli, aldrei eins og hinir! Er ekki orðið svo þreytt að vera 'tanaður'? Það er nú meira tískuorðið! Frekar kýs ég almennilega bóndabrúnku en reyndar er svo kalt á NZ í augnablikinu að ég líklega næ hvergi lit nema á nefinu því annað verður innpakkað í dún og flís.
Það eru ekki allir vanir löngum setum í bíl eins og við af Melrakkasléttunni sem látum okkur ekki muna um að rúnta klukkutíma til að komast í pizzu (Húsavík), 1,5klst á ball (Ýdalir) eða 4 klukkutíma ef sólin er í Atlavík þann daginn. Juddy finnst það heldur mikið á sig lagt að keyra í 90 mínútur til að komast á skíði og það var ekki fyrr en ég stóð fullgölluð á stofugólfinu í nýju skíðabuxunum mínum og jakkanum og skíðavettlingunum og með eyrnaband í 32ja gráðu hita að honum varð ljóst að ég ætlaði mér á skíði sama hvað ! Mér sýnist ég vera búin að vinna þessa lotu og hann kannski bókar fyrir okkur gistingu svo við þurfum ekki að keyra 'alla þessa leið' fram og til baka sama daginn. Mikið ógurlega verður gaman að komast aftur á skíði, ég hreinlega man ekki hvenær ég gerði það síðast. Ástarævintýri mitt við snjóbrettið entist stutt um árið í Svíþjóð en ég er reyndar orðin aðeins búttaðri á áður beinaberum stöðum og eitthvað þyngri svo ég kannski slasa mig ekki eins illa ef ég dett svona eins og síðast. Annars var aðaláhyggjuefnið í Salen í Sverige að drepa ekki börn og aðra aðskotahluti í litlu brekkunum sem ég hætti mér í. Það kom nefnilega ekki til greina að reyna við diskalyftuna á þessu bretti sem ekki hentar mér örvfætlingnum almennilega. Ég get ómögulega gert upp á milli þess hvor fóturinn eigi að leiða hinn en eins og áður sagði þá standa nú vonir til að sjóbrettaæfingarnar hafi verið til einhvers.
Einn dagur í brottför, whoop whoop!
mánudagur, júlí 13, 2009
Whakanua, tangi, koha
Ég lærði ný orð í márísku í vikunni þar sem við höfum verið upptekin við að hjálpa til við undirbúning jarðafarar Tikis. Jarðaför = tangi.
Á föstudaginn fékk ég flugin staðfest og við förum á miðvikudaginn í þessari viku af stað. Ætlum að stoppa í Brisbane í Ástralíu hjá Aubrey og Melissu sem er bróðir Márans og konan hans. Þau eru nýbúin að eignast lítinn máralíng sem heitir Zavia Eruara Tokawhakaia Temara sem við ætlum að taka út en hann hefur víst ógurlega stórar hendur. Við stoppum í Ástrallalíu í 4 daga. Þá förum við áfram til Nýja Sjálands og ég er búin að kaupa skíðagalla svo það er eins gott að farið verði á skíði! Ég gæti kannsi hugsað mér að prófa snjóbretti aftur þar sem ég er nú orðin bonafied sjóbrettagella en það á víst að vera eitthvað svipað. Það er bara þetta með 30gráðu hallann sem fer með mig í hvert sinn og að þurfa að fara niður hann á hlið er eitthvað svo scary!
Á sunnudaginn fórum við fjórar stelpur og einn strákur heim til Tiki sem dó og pökkuðum niður flestu í íbúðinni. Nickie er enn á Jamaica að reyna að leysa út líkið og koma því heim til Nýja Sjálands og vonir standa til að það gerist á laugardaginn næsta. Þetta mál er búið að koma í fréttunum um allan heim enda mjög fátítt að túristar séu myrtir á Jamaica þótt heimamönnum finnist mikið gaman að skjóta aðra heimamenn. Þarna búa 2,6milljónir manna og morðtíðni er með því hærra í heiminum eða 1610 morð á ári (nokkur á dag semsagt) en eins og ég sagði þá er þetta óvenjulegt að því leyti að útlendingar eru alla jafnan látnir í friði. Þetta hefur verið einhver ógurlega fínn gemsi sem hún átti eða þeir svona voðalega í spreng að fá að hringja.
Heima hjá þeim þurftum við að framkvæma whakanua sem er blessun Máranna yfir heimili þeirra sem deyja. Ngawai fór með bænir á márísku og við gengum í röð, berfætt með aðra hendina á vegg og þurftum að labba allan hringinn í íbúðinni svo hendin snerti alla veggi heimilisins. Fyrir utan hurðina og aftur utan við blokkina þurftum við svo að skola hendur með vatni og flikka soldlu vatni yfir sitthvora öxlina, best var ef soldið færi líka framan í mann. Ég gerði bara eins og hinir en ég kann ekki alla þessa siði enn þó ég vissi þetta með vatnið því þeir gera það líka eftir að fara í heimsókn í kirkjugarðinn. (allir kirkjugarðar eru með vatnsflösku bundna á streng fyrir utan hliðið). Þessi bænastund og athöfn er kölluð whakanua.
Koha er svo sjóður sem ættingjar, vinir og aðrir sem vilja geta lagt til fyrir útgjöldum þegar einhver fellur óvænt frá. Í þessu tilviki eru útgjöldin gríðarleg því bróðir Tikis og frændi fóru um leið frá Nýja Sjálandi til Jamaica til að vera hjá Nickie og hjálpa til. Það er engin bein leið þar á milli og kostnaðurinn mikill. Því næst þurfa þeir að koma líkinu til Nýja Sjálands en tryggingin sem er keypt hér, stendur bara straum af þeim kostnaði sem fellur til að flytja hann aftur til Hong Kong. Það vilja þau náttúrulega ekki svo líklegast þurfa þau sjálf að borga allt. Við stöndum nú fyrir söfnun fyrir þau en þetta mál hefur vakið mikila athygli og ýmis samtök hafa boðið fram fjárhagsaðstoð. Tiki var alinn upp af ömmu sinni sem á ekki mikið og er bara gömul márakona sem talar bara Maori. Þetta er allt voðalega sorglegt en Nickie stendur sig ótrúlega vel.
Nú er best að halda sig við mahi (vinnuna) enda margt að gera áður en farið er í 2ja vikna frí.
Aruhanui,
Bekka
Á föstudaginn fékk ég flugin staðfest og við förum á miðvikudaginn í þessari viku af stað. Ætlum að stoppa í Brisbane í Ástralíu hjá Aubrey og Melissu sem er bróðir Márans og konan hans. Þau eru nýbúin að eignast lítinn máralíng sem heitir Zavia Eruara Tokawhakaia Temara sem við ætlum að taka út en hann hefur víst ógurlega stórar hendur. Við stoppum í Ástrallalíu í 4 daga. Þá förum við áfram til Nýja Sjálands og ég er búin að kaupa skíðagalla svo það er eins gott að farið verði á skíði! Ég gæti kannsi hugsað mér að prófa snjóbretti aftur þar sem ég er nú orðin bonafied sjóbrettagella en það á víst að vera eitthvað svipað. Það er bara þetta með 30gráðu hallann sem fer með mig í hvert sinn og að þurfa að fara niður hann á hlið er eitthvað svo scary!
Á sunnudaginn fórum við fjórar stelpur og einn strákur heim til Tiki sem dó og pökkuðum niður flestu í íbúðinni. Nickie er enn á Jamaica að reyna að leysa út líkið og koma því heim til Nýja Sjálands og vonir standa til að það gerist á laugardaginn næsta. Þetta mál er búið að koma í fréttunum um allan heim enda mjög fátítt að túristar séu myrtir á Jamaica þótt heimamönnum finnist mikið gaman að skjóta aðra heimamenn. Þarna búa 2,6milljónir manna og morðtíðni er með því hærra í heiminum eða 1610 morð á ári (nokkur á dag semsagt) en eins og ég sagði þá er þetta óvenjulegt að því leyti að útlendingar eru alla jafnan látnir í friði. Þetta hefur verið einhver ógurlega fínn gemsi sem hún átti eða þeir svona voðalega í spreng að fá að hringja.
Heima hjá þeim þurftum við að framkvæma whakanua sem er blessun Máranna yfir heimili þeirra sem deyja. Ngawai fór með bænir á márísku og við gengum í röð, berfætt með aðra hendina á vegg og þurftum að labba allan hringinn í íbúðinni svo hendin snerti alla veggi heimilisins. Fyrir utan hurðina og aftur utan við blokkina þurftum við svo að skola hendur með vatni og flikka soldlu vatni yfir sitthvora öxlina, best var ef soldið færi líka framan í mann. Ég gerði bara eins og hinir en ég kann ekki alla þessa siði enn þó ég vissi þetta með vatnið því þeir gera það líka eftir að fara í heimsókn í kirkjugarðinn. (allir kirkjugarðar eru með vatnsflösku bundna á streng fyrir utan hliðið). Þessi bænastund og athöfn er kölluð whakanua.
Koha er svo sjóður sem ættingjar, vinir og aðrir sem vilja geta lagt til fyrir útgjöldum þegar einhver fellur óvænt frá. Í þessu tilviki eru útgjöldin gríðarleg því bróðir Tikis og frændi fóru um leið frá Nýja Sjálandi til Jamaica til að vera hjá Nickie og hjálpa til. Það er engin bein leið þar á milli og kostnaðurinn mikill. Því næst þurfa þeir að koma líkinu til Nýja Sjálands en tryggingin sem er keypt hér, stendur bara straum af þeim kostnaði sem fellur til að flytja hann aftur til Hong Kong. Það vilja þau náttúrulega ekki svo líklegast þurfa þau sjálf að borga allt. Við stöndum nú fyrir söfnun fyrir þau en þetta mál hefur vakið mikila athygli og ýmis samtök hafa boðið fram fjárhagsaðstoð. Tiki var alinn upp af ömmu sinni sem á ekki mikið og er bara gömul márakona sem talar bara Maori. Þetta er allt voðalega sorglegt en Nickie stendur sig ótrúlega vel.
Nú er best að halda sig við mahi (vinnuna) enda margt að gera áður en farið er í 2ja vikna frí.
Aruhanui,
Bekka
föstudagur, júlí 10, 2009
Eitt sinn verða allir menn að deyja
Ég hef nú misst tvo góða vini á tveimur dögum. Atli Thoroddsen flugstjóri kvaddi eftir mikla þrautagöngu í baráttu við krabba og er flugheiminum sem og öllum sem hann þekktu mikill missir að. Atli eða ATH var einstaklega þægilegur og skemmtilegur vinnufélagi sem ég hafði þann heiður að fljúga með fyrstu árin mín sem freyja í innanlandsfluginu. Hann var einn af gulldrengjunum og í uppáhaldi ásamt JKL, PRP og GVS en þeir fjórir voru þeir sem tóku að sér að skelfa og þjálfa hóp af nýjum freyjum sem aldrei höfðu verið við flug kenndar áður. Atli átti yndislega litla fjölskyldu og tengsl hans við flugheiminn voru margföld. Það eru margir sem syrgja þennan yndislega mann og ég er sannarlega ein af þeim. Atli var 39ára gamall.
Tiki Hunia varð aðeins 27 ára gamall. Mári eins og Márinn svo við vorum í góðu sambandi við hann og konuna hans daginn sem þau lentu í Hong Kong. Þau voru í brúðkaupsferð á Jamaica þegar heimamaður reyndi að hrifsa af Nicki gemsann sem hún ósjálfrátt hélt sem fastast í. Hann kýldi hana þá svo hún datt í götuna og við það stökk Tiki henni til varnar. Næsti maður skaut þá Tiki þremur skotum í brjóstið og hann lést 20 mínútum síðar af sárum sínum. Það setur mann hljóðan að heyra svona fréttir og orð verða öll svo vanmáttug.
Við erum á leiðinni til Nýja Sjálands á ný í næstu viku, nú í jarðaför Tikis en vonandi komumst við á skíði líka. Þar er hávetur og fimbulkuldi í húsum með einfalt gler í gluggum. Ég mun líklega sofa við arineldinn í loðfeldi til að lifa það af. Elskum náungann og kreistum okkar nánustu, við verðum víst ekki öll eldgömul.
knús á línuna
Bekka
Tiki Hunia varð aðeins 27 ára gamall. Mári eins og Márinn svo við vorum í góðu sambandi við hann og konuna hans daginn sem þau lentu í Hong Kong. Þau voru í brúðkaupsferð á Jamaica þegar heimamaður reyndi að hrifsa af Nicki gemsann sem hún ósjálfrátt hélt sem fastast í. Hann kýldi hana þá svo hún datt í götuna og við það stökk Tiki henni til varnar. Næsti maður skaut þá Tiki þremur skotum í brjóstið og hann lést 20 mínútum síðar af sárum sínum. Það setur mann hljóðan að heyra svona fréttir og orð verða öll svo vanmáttug.
Við erum á leiðinni til Nýja Sjálands á ný í næstu viku, nú í jarðaför Tikis en vonandi komumst við á skíði líka. Þar er hávetur og fimbulkuldi í húsum með einfalt gler í gluggum. Ég mun líklega sofa við arineldinn í loðfeldi til að lifa það af. Elskum náungann og kreistum okkar nánustu, við verðum víst ekki öll eldgömul.
knús á línuna
Bekka