Bríet Tinna er enn bara með tvær tennur sem komu sársaukalaust.  Hún situr sjálf en dettur stundum ef maður passar hana ekki.  Hún kann ekki að klappa, high five eða neitt annað slíkt ennþá.  Hún er samt bráðskörp, það sér maður í augunum á henni.  Hún er með grænbrún augu, sem einu sinn voru blá en eru enn að skipta um lit.  Hún er með krullur og fæddist með svart hár sem núna er orðið nokkuð ljósara og gæti kallast skollitað.  Íslenski músarliturinn bara eins og við hin.  Hún hlær mikið og grætur næstum ekki neitt.  Hún er samt afar alvörugefin og nokkuð brúnaþung á að líta þegar hún hefur neutral look.  Það er svona eins og ég.  Hún minnir mig oft á Bjössa bollu.  Naflinn er sem betur fer farinn inn, loksins.  Hún byrjaði að borða mat þegar hún varð 6 mánaða og finnst hann ágætur.  Það er svona eins og pabbinn.

Hún gisti fyrstu nóttina sína hjá honum á föstudaginn, þá 6m2v gömul.  Þá svaf móðirin í fyrsta sinn óáreitt í næstum 8 tíma.  Það var bara fint og hvorki móður né barni varð illt af.  Þó kom hún til baka úr þessari næturgistingu með 29 moskítóbit.  Við vönduðum okkur við að verða ekki pirraðar yfir því og tókst ágætlega. 

Annað er gott.

Eintóm lúxusvandamál

Ég hef það ansi gott og þarf oft að minna sjálfa mig á það.  Flest mín vandamál eru lúxusvandamál og varla um þau skrifandi.  Í dag er ég pirruð því hjálparinn notaði olíu þegar hún steikti eggin mín.  Í ofanálag var hún búin að ganga frá bókum sem ég hafði sett á stofuborðið í gærkvöldi svo ég myndi muna eftir að taka þær með í vinnuna.  Vegna þess að hún vaknar á undan mér (jú, til að elda morgunmatinn minn), þá var hún búin að ganga frá bókunum þegar ég vaknaði og ég gleymdi því að taka þær með.   Svo áttar maður sig á eigin hræsni og heldur kjafti yfir pirringnum. 

En bloggar um hann.