ENDURHEIMT FRÁ KOMMUNUM



Eftir einkar ánægjulega ferð til Peking er ég komin aftur heim í höfuðborg steinsteypunnar og glerhýsa.

Ég mátti rífa mig upp eftir klukkutímasvefn á laugardagsmorgni til að drífa mig í flug. Í góðsemi minni fór ég út með Katie til að finna henni mann og það tók nú bara svona langan tíma en föstudagskvöldið er efni í alveg sér blogg svo ég læt þær sögur bíða þar til síðar. Allavega var ég komin tuskuleg og þreytt á völlinn og hefði ekki getað verið ánægðari með Dragonair sem upp á sitt eindæmi ákvað að bjóða mér business classann. Í alsælu lét ég líða úr mér í queen size sætinu og var sofnuð með það sama. Í svefnrofunum heyrði ég flugstjóran tilkynna 20 mínútna töf á brottför vegna tækniörðugleika en lét það ekki hindra fegrunarblundinn. Útsofin tveimur tímum seinna vaknaði ég heldur ringluð þar sem flugvélin var í take off!!! Jájá - ég hélt bara ég væri gott sem komin til Peking en þá höfðu tækniörðugleikarnir verið heldur tímafrekir og allir voru því búnir að bíða í vélinni í tvo tíma!!



Til Peking komst ég nú samt á endanum, bílstjóraræfillinn lét náttúrulega ekki sjá sig á vellinum og er ég viss um að ferðaskrifstofan hefur verið að refsa mér fyrir pirringinn daginn áður. Þegar ég komst loksins upp á hótel var Bjarki búinn að bíða einhverjum klukkutímum lengur en áætlað var en vitanlega raskaði það ekki hans stóísku ró frekar en venjulega. Umkringd hinum fagra sænska kynstofni hélt ég í skoðunarferðir um Torg Hins Himneska Friðar, tók myndir af Maómyndum, keypti flugdreka, skoðaði hof og helgistaði og síðast en ekki síst - gekk eftir Kínamúrnum. Sama tilfinningin kom yfir mig og þegar ég sat við bryggjupollann hjá óperuhúsinu í Sydney í apríl, óútskýranleg og undarleg eins og ég væri búin að afreka eitthvað stórt sem þó var engu merkilegra en bóka mig í flugvél og rútuferð á sögufrægan stað. Það liggur greinilega grunnt á þorpsrótunum frá Kópaskeri þar sem mér fannst lengi vel óhugsandi að þrífast í Reykjavík og ferðalög til Kína væru bara fyrir fræga fólkið.



Eyddi síðasta deginum umvafin bróðurkærleik sem án þess að kvarta gekk á eftir mér í gegnum markaði og búðir. Verst að ég tók ekki mynd af honum eftir 4ra tíma búðarráp þar sem hann var með sitthvort dömuveskið á öxlunum og dró á eftir sér risavaxna ferðatösku undir herlegheitin. Þreytt en ánægð eftir ferðina flaug ég til baka eins og sauðsvartur almúginn því Dragonair upgrade-ar ekki sjúskaðar ljóskur í stuttbuxum og Nike. Þar til næst......

Um viðskiptasiðferði, -lögmál og mútur



Á meðan ég líð í gegnum mitt ljúfa líf í Hong Kong er fátt sem kemur mér úr jafnvægi núorðið. Ég viðurkenni þó að ég get auðveldlega tryllst á minn hefðbundna hátt þegar kínverjar og menningarárekstrar lita dagsins meginpart. Með 210 í púls, rauða flekki og sprungna æð í auga skrifa ég mig hér frá síðasta kasti sem átti sér stað fyrr í dag. Eftir skyndiákvörðun síðustu viku að stökkva til Peking var komið að því að ganga frá smáatriðum ferðarinnar svo sem að borga og annað lítilræði. Þegar ég hafði loksins fengið flugin staðfest - en ég hafði verið á biðlista fyrir morgunflug - var ég krafin um kreditkortaupplýsingar.
Þegar það var frágengið - einhverjum 10 fax sendingum og 20 símtölum síðar - átti ég von á sendli með ferðagögnin og byrjaði að pakka niður í huganum. Hótelið reyndist þá fullbókað en það var einmitt sama hótel og Bjarki bróðir átti bókað á. Súr í bragði bað ég Fannííííííí (segist með ýktum kínverskum skjátuhreim og gott er að ranghvolfa augunum um leið) um að leita að gistingu fyrir mig sem næst fyrrnefndu hóteli. Til að gera laaanga sögu styttri endaði ég á að hringja á hótelið og fá þær upplýsingar að nóg væri gistiplássið. Það var ekki fyrr en ég hótaði að hætta við alla ferðina að hún sagðist geta fengið fyrir mig herbergi á sama hóteli en það kostaði 4000 kalli meira. (áður hafði hún boðið hótel í 25 mín. fjarlægð sem samt myndi kosta mig 5000 kalli meira). Enn fleiri fax sendingum og símtölum síðar var hótelið staðfest og kom þá sendilsgreyið með gögnin. Mér varð þá á að lesa gaumgæfilega ferðaskilmálana og sá þá að rútan frá flugvellinum til hótelsins var innifalin en EKKI rúta til baka á flugvöllinn við brottför!

Mín var farin að roðna og finna til sláttar í augntóttunum (tóftunum?) þegar ég náði samband við Fannnííííí sem útskýrði að return ticket með flugvallarrútunni væri 1000 kallinum meira. Ég hótaði öllu illu, hvæsti og lét af yfirstéttarbreskunni svo henni skildist að hún ætti við harðsvíraðan Íslending kominn af víkingaættum að stríða og því væri hollast að láta af þessum endalausu aukagreiðslum og rugli. Alveg rugluð á æsingnum sagði hún óendanlega oft "æ sí æ sí æ sí" en var að öðru leyti úrræðalaus.



Sendilsgreyið sem var búinn þráfaldlega að biðjast afsökunar á vandræðum mínum - sem að sjálfsögðu voru aldrei honum að kenna - var nú farinn að tvístíga enda átti hann vafalaust eftir að afhenda fleirum sín ferðagögn. Málalok urðu sú að þegar honum varð ljóst að rifrildi mitt við ferðaskrifstofuna voru í pattstöðu dró hann upp veskið og gaf mér 1000 kall fyrir rútunni í Peking til að þagga niður í mér og fá frið til að sinna sinni vinnu. Með múturnar krypplaðar í lófanum kvittaði ég fyrir mótttöku skjalanna og sendi hann burt.



Versta við þetta allt er líklega sú staðreynd að þrátt fyrir aukagreiðslur og falin gjöld er þetta ein af ódýrari ferðaskrifstofum HK sem þýðir að þegar njálgurinn leysir reiðina af hólmi hringi ég beint í Tiglion travel fyrir næstu ferð.

Til "gömlu"



Blómin komin út í horn og ekki þurr á mér þráður. Er farin heim í óléttubuxum og xxl peysu ætlaða móður og barni. Hvar geymum við regnhlífarnar?

FELLIBYLUR!



Híf og hoj og hananú...inn með trollið inn!!! það er að gera haugasjó! inn með trollið inn!!!!!!



Fellibylurinn Idolo (eða eitthvað svoleiðis) hefur nú náð Hong Kong ströndum en hann tók að minnsta kosti 6 líf á Filippseyjum í gær. Eitthvað hefur samt dregið úr vindhraða en fólki er þó ráðlagt að fara heim úr vinnu fljótlega og bíða eftir tilkynningu yfirvalda um hvort óhætt sé að mæta á morgun. Ég varð holdvot á augabragði við að bjarga stólum og borði af svölunum en læt plönturnar eiga sig og vona bara að þær hitti engan í hausinn ef þær tækjust nú á loft í verstu vindhviðunum í nótt.
Íslendingurinn elskar stórviðri og stórsjó, rafmagnsleysi og kertaljós svo nú er bara að skríða heim í kotið og skella Noruh undir geislann ... opna eina rósa ... og vona að enginn slasist náttúrulega.

Comments



Hef komist að því að commentin er fítus sem er ekki alveg að gera góða hluti......fólk er ekkert mikið að tjá sig svona.
Svo var einhver súperfeiminn í gestabókinni...já eða svona rosalega mikið að flýta sér.



Annars ekkert nýtt nema ég hef nú tekið upp taktfastar myndatökur af skiltum og tilkynningum en ég hef einmitt sérstakan húmor fyrir slíkum fyrirbærum. DON'T SPIT! jamm og já, andleysið algert.

Fyndin frétt



"A Los Angeles woman, thinking she was on Cathay Pacific flying to Hong Kong, wakes up to find she is on Quantas flying to Melbourne. A Quantas spokesman says the mistake is extremely rare. "



HAHAHA!! þetta jafnvel slær út ónefndum mistökum hjá ónefndu flugfélagi sem sendi unga stúlku til Færeyja sem átti víst erindi til Þórshafnar ... á LANGANESI!!! HAHAHA!

Typhoon 1, helgardundur og a lot of sex...



Eftir langa og viðburðarríka föstudagsnótt sem án frekari útlistana innihélt karókí, jelly shots, dans á borðum og besta súkkulaðidesert í manna minnum var ég heldur punkteruð á laugardegi. Hafði eftir árangurslausar tilraunir til að koma niður áfengum drykkjum lagst í vatnið og sé ekki eftir því enda var föstudagurinn einn af þessum dögum þar sem vitni eru nauðsynleg til frásagnar daginn eftir. Ég hafði því sérstaklega gaman af því frameftir laugardegi að hringja í meðreiðarsveina og -meyjar og minna á glappaskot næturinnar.

Hot weather warning hafði verið í gildi í 5 og hálfan sólarhring í HK sem þýðir að hitinn fer ekki niður fyrir 33 gráður mestan part dagsins og þegar rakastiginu hefur verið bætt ofan á er útkoman heldur sveitt. Ég lagðist því út með bókina og sólarvörnina en sofnaði á leikvellinum þar sem ég var stödd og vaknaði heldur úldin 45 mínútum seinna og var þá loksins með rænu á að koma mér heim en útlendingar sem sofa á leikvöllum í stuttbuxum og bíkínítopp eru líklega heldur sérstök sjón fyrir hérlenda. Einkum þó vegna þess að eftir 20 mínútna svefn fannst mér bekkurinn ekki lengur þægilegur og án þess að vakna almennilega hafði ég bara látið mig leka á jarðveginn og var því eins og hvert annað kakkalakkahræ með slefu út á kinn.

Laugardagskvöldið kom og fór án stórkostlegra viðburða en þema kvöldsins var borgarkynlíf. Með mikilli þrautsegju tókst mér að horfa á 8 þætti af Sex in the City og hef nú komist að því hvernig Carrie kynntist Big og fleiri leyndarmál sem haldið hafa fyrir mér vöku urðu ljós á þessum klukkutímum. Á ég nú aðeins 52 þætti eftir og því er hætt við að laugardagskvöld framtíðarinnar eigi á hættu að verða heldur viðburðalítil. Felicity er ekki að gera góða hluti hins vegar og hefur verið sett neðst í staflann. Mun í mesta lagi úthluta þriðjudagskvöldum í hana.



Á sunnudegi komu Ormur og Rófa í heimsókn til Bekku móðursystur sinnar enda búið að lofa þeim skemmtigarðsferð sem alltaf er tillhlökkunarefni af þeirra hálfu. Og minni auðvitað...

Komumst að því þegar á staðinn var komið að sum tækin voru lokuð þar sem typhoon 1 warning var í gildi en það kallast á góðri íslensku "hafgola" og því fannst okkur vitanlega engin ástæða til að takmarka aðgang að háreistu parísarhjólinu eða öðrum skemmtilegum tækjum. En kínverjar hafa jú ekki alist upp við íslenskt veðurfar. Vafalaust eru einhverjir guðir eða drekar eða öldungar eða andar reiðir þegar vindurinn blæs og því ekki annað við hæfi en að fórna skemmtiferðum og öðru helgardundi í virðingarskyni. Við fengum þó að fara í rússíbana og fleiri skemmtileg tæki sem börnin voru orðin nógu stór í. Starri, minnugur hæðartakmarkana ýmissa tækja frá fyrri ferðum, vildi tryggja jafnan aðgang þeirra systkina að öllum fullorðinstækjunum. Þau gerðu því með sér samkomulag að þennan eina dag myndu þau skrökva blákalt að öllum sem að því spyrðu að þau væru 6 ára tvíburar og að ég væri móðir þeirra sem viljug gæfi leyfi fyrir að börnin færu í tæki þótt upp á vantaði einhverja skitna 5 sentímetra. Þess má geta að Freyjan er aðeins 4 ára (að verða 5) en þrátt fyrir það er enginn hæðarmunur á þeim svo tvíburasögunni trúðu allir sem fengu hana að heyra en ekki dugði það þó til að koma þeim í sum tækin sem heimtuðu fulla 122 cm þótt maður væri í fylgd móður og tvíburasystur. Starri var ekki sáttur fyrst en tók gleði sína á ný þegar hann sá öll hin tækin sem honum var frjálst að reyna.
Fórum heim sátt við guð og menn og tókum með okkur kínverskan mat til að éta fyrir framan Wiggles.


Ný vinnuvika annars framundan og dagurinn fullur ánægjulegra frétta. Bókaði Elfu frænku og Egil mann hennar hingað og fékk allt saman staðfest án mikilla vandræða. Ákvað ennfremur að stökkva til Peking eftir 4 daga til að hitta Bjarka bróður og hans spúsu og tölta múrinn með þeim mér til heilsubótar. Í nafni heilsubótar hef ég þar að auki skráð mig í rugby training sem hefst á miðvikudag eftir rúma viku og auglýsi hér með eftir lítið notuðu munnstykki til að verja stellið fyrir verstu höggunum. Þá fékk ég inngöngu í kínverskt blaklið og hef æfingar eftir 10 daga. Bara gaman að því. Í endorfínkasti sem skyndiákvarðanir ævinlega framkalla í mér þeyttist ég á Síríóninum að sækja Huldu systur og náði að skrapa hressilega á honum hliðina svo stórsá á og mun ég vafalaust taka út mína refsingu síðar meir en ekki einu sinni þetta óhapp náði að drepa gleði mína yfir Peking-ferð og fleiri minniháttar gleðifréttum. Best að fara heim og æfa mandarín!

Drengur starir heldur opinberlega á starfsmann McDonalds í miðbænum. Frænkan fer hjá sér en gerir sér grein fyrir að geysistór kryppa á bakinu er orsök störunnar og útskýri glettnislega að kannski sé hann bara orðinn svona þreyttur eftir langar vaktir hjá hamborgarakeðjunni. Neeee segir drengur og þykist hafa betri útskýringu. "Bekka. Kannski er þetta bara önnur tegund?"



Frænkan: Önnur tegund??

Drengur: já, eins og ég sá á disskoverí ...

Frænkan: Bíddu, hvað áttu við?

Drengur: æji svona önnur tegund af manni...af því að einu sinni voru allir apar en svo fóru þeir að ganga á fótunum en þeir voru allir með svona kryppu fyrst.



Nú er það ljótt. Vestræn börn í einlægni telja stóran hluta kínversku þjóðarinnar með Nedarthelsmanninum og frændum hans en kryppa af þessu tagi og hjólbeinóttir gamlingjar eru hvarvetna í Hong Kong. Ég taldi best að bíða með fyrirlesturinn um mikilvægi kalks í fæðu en barnið hlýtur að hefja nám í næringarfræði fyrr en síðar....

Jæja, skórnir nýnegldir og Felicity ekki það skemmtileg eftir allt saman svo ég er óðum að fyrirgefa kínversku quality og farin að plana næstu ferð þangað yfir. Gufustrau-undraverkið þrælvirkar.......beint með það í sjónvarpsmarkaðinn.


Einhver bið á nýjum myndum, þarf að kaupa mér millistykki sem vantar en læt vita þegar ég uppfæri fleiri.

Ekki byrjar það vel.....Felicity neitaði að birtast á skjánum fyrr en í fimmta þætti seríunnar og hællinn datt undan nýju skónum á fyrsta degi. Þeir eru nú í viðgerð. Helv...óheiðarleikinn og prettir eru að drepa þessa kínverja....arrrg!



Boracay bíður morgundagsins, er eitthvað öfug eftir svefnlitla nótt. Farin í sund bara, hitinn er nær óbærilegur.

BORACAY



Þegar 1.júlí nálgaðist með sinn árlega HongKong-íska frídegi kom ferðagleðin yfir mig og njálgurinn varð plagandi. Ég vissi það eitt að nú þyrfti ég að ferðast soldið til að létta lundina og svala frumþörfunum. Með ráðum og dáðum tókst mér að lokka með mér litla gengið mitt sem samanstendur af þremur áströlskum strákum sem gjarnan hafa 2-5 asísk viðhöld í eftirdragi en að þessu sinni fylgdi þeim aðeins ein smástelpa. Hin fimm fræknu lögðu af stað á laugardagsmorgni með bikini og sólarvörn í farteskinu og ekki mikið meira. Létum eins og við vissum ekki af því að nú væri rigningartímabilið í hámarki á Filippseyjum og nágrenni enda ekki gert ráð fyrir öðru en glampandi gulu alla ferðina.

Hin ferðaglaða flugfreyja var eina í hópnum sem ekki keypti sér ferðatryggingu en þau hin voru eitthvað skeptísk á ferðaöryggi Asian Spirits og Cebu Pacific sem voru flugfélögin sem við flugum með. Ekki jókst trúin á vélkostinn þegar kakkalakki skreið upp vegginn við hliðina á Damian en þá var mín nú löngu búin að framvísa flugfreyjupassanum og komin fram í cockpit. Þar fékk ég fyrir eitt orð að sitja alla leiðina og rifja upp sæludagana hjá Flugfélagi Íslands en ekki var laust við að færi um mig sæluhrollur í aðflugi þegar autopilotinn pípti "minimum - minimum".
Flugmennirnir voru hinir glöðustu með þá bláeygðu og gerðu allt sem þeir gátu til að sýna mér listir sínar. Fyrir mitt tilstilli fengu farþegar lowpass flug yfir hina frægu White Beach sem Boracay er frægust fyrir sem og þetta fína útsýni yfir hótelið okkar fimmmenninganna. Þá hafði annar þeirra á sínum tíma ferjað þessa sömu vél frá Kanada yfir til Filippseyja með viðkomu á Íslandi svo líklega hafa Tommi Teppolopposus og Flugþjónustan aðstoðað þessa mætu menn og þeirra Dash-vél.



Boracay er ein fallegasta strönd Asíu og sjórinn fagurgrænn eins og á póstkortunum. Vegna rigningatímabilsins var lítið um ferðamenn og við höfðum því þjóna og ökumenn okkur til aðstoðar sama hvert við fórum. Engir almennilegir vegir eru á eyjunni og engir eru bílarnir heldur litlar skellinöðrur sem búið er að festa á litla baun sem samkvæmt ökuhæfnisleyfinu á að geta hýst 6 einstaklinga sem annað hvort væntanlega eru vestrænir nýburar eða asískar skjátur. Við vestrænu áttum nóg með að koma okkur 4 inn í eina baun og tróðum svo þeirri kínversku inn á milli rifanna.

Við gistum í litlum bungalow-um á ströndinni en við höfðum að sjálfsögðu einkaströnd þar sem við vorum á 5 stjörnu hóteli. Strákarnir voru heldur spenntir þar sem þeir höfðu fundið út á kortinu að við hliðina á okkar strönd ætti að vera "naked beach resort". Jújú, aðspurðir hlógu heimamenn og bentu okkur á lítinn klett sem skagaði fram í sjóinn við hliðina á ströndinni okkar og merktur var "The Naked Rock". Ekki var eina einustu beru hræðu að sjá en einhvern veginn vakti það enga undrun að efst á klettinum blakti sænski þjóðfáninn.


Hef ekki tíma til að skrifa meira í kvöld, en bæti við hér á morgun. Kíkið á myndirnar frá Boracay og takið sérstaklega eftir sólbrunanum sem sannar það og sýnir að rigningin lét okkur í friði!

*** Depression alert!!! ***



Í miðri frásögn, æsilegri - stórlega ýktri vitanlega - var ég stoppuð og yfirlætislega tilkynnt að ég væri með "verbal diarrhea" sem minnti mig ískyggilega á nýáhorfða Bridget Jones! Man ekki eftir að hafa heyrt þetta orðatiltæki nema þá og er því komin í gagngera sjálfsskoðun sem enn og aftur minnir á Bridget.....þarf ég að fara að hafa áhyggjur?

Yndisleg afslöppunarhelgi liðin og ég komin aftur til vinnu. Eftir annasama en ánægjulega vinnuviku ákvað ég að slappa af þessa helgi og vinna soldið meira. Duglegi framkvæmdarstjórinn...



Á sunnudagsmorgni reif ég mig upp á ólöglegum tíma til að fara í dagsferð yfir til Kína. Með í ferð voru Terry og April, Ástrali og Síngapúri. Enn internatsjónel ... 40mínlest.... exitHongKongCard.... HealthDeclarationCard... TemperatureCheck... EntryChinaCard ...HealthDeclarationCard... TemperatureCheck... Welcome to China!
Frábært veður, sól og 33ja stiga hiti svo stuttubuxur og hlírabolur voru látin duga. Kreppan hefur náð taka á þeim hinum megin líka svo verðlækkanir voru allsráðandi sem samstundis framkölluðu græðgisglampa og hysteríu hjá þeirri nísku. DVD kostuðu fimm íslenska tíkalla og geisladiskar það sama.



Seint að kvöldi skriðum við April heim, nuddaðar og meðfarnar eftir nudd og meðferðir. Terry hafði látið sig hverfa í miðri trítun en við vorum bara hálfnaðar þegar hann var kominn með nóg. Við fengum sjampó, höfuðnudd og greiðslu á hundrað.
Alnudd í klukkustund kostaði þrjú hundruð og 2ja tíma fótsnyrting og handsnyrting kostaði okkur annan þrjúhundruð kall. Þá litum við við hjá klæðskera og pöntuðum jakka úr kasmírull og 5 toppa/skyrtur og sóttum Mokkajakkann sem aldrei skilaði sér heim um jólin en beið mín á sínum stað, aðeins 7 mánuðum seinna!! Svo nú er ég aldeilis tilbúin með mínar ullarkápur og mokka ef hitinn fellur niður fyrir 25 gráðurnar.



4 seríur af Sex in the City, eitt síson af Felicity, nokkrar myndir og geisladiskar flutu með í kaupæðinu og kostuðu ekki mikið enda allt sama kolólöglegt. Guð blessi óheiðarleika og kínversk lágmarkslaun.



Annars á Beggi minn "heitinn" afmæli í dag. Merkilegt að hann hafi náð þessum háa aldri eftir að hafa deilt með mér 90 sentímetrum lengi vel og þolað mér muldur og skræki nótt eftir nótt. Óska ég honum hér með innilega til hamingju með afmælið sem vitanlega hann fréttir ekki af nema þið hin sem ekki eruð í nálgunarbanni skilið til hans kveðju. Blessuð sé minning hans.



Vinnuvikan framundan og morgundagurinn hefst með fundi með endurskoðandanum. Ekki er víst að hann taki útskýringar mínar á bókfærslumistökunum gildar en hvernig var hægt að ætlast til að maður lærði nokkra bókfærlslu af manni sem inn á milli dæmatíma birtist á sjónvarpsskjánum og lýsti kynlífsvandræðum sínum og standpínuleysi? Ég verð líklega að kynna hann fyrir Tantra og Birgi svo hann sjái mína hlið á málinu, já eða fara bara í einhverju flegnu....


Meir síðar

Já, bíðiði bara! Eftir að hafa verið nær dauða en lífi allavega tvisvar í gær eftir vesælar HTML-sjálfsmorðstilraunir stend ég sterkari en áður og bara byrjuð að forrita í svefni! Útlitið er nú örlítið betra vona ég og textinn læsilegri. Þá geta textaþjófar framtíðarinnar haldið sig heima við því allir sem hægriklikka á mitt blogg fá hótunarbréf í pósti sem er cc-að á lögguna.

Æ der jú tú træ.......

Bíddu bíddu......hver er þetta!!!!???



http://www.kristiv.blogspot.com/



einhver útí bæ bara búinn að taka texta af mínu nýfædda bloggi og þýða yfir á sína síðu!!! hva hva má þetta?? eru ekki höfundarlög brotin? á ég ekki rétt á skaðabótum!? hvar leita ég réttar míns - Hong Kong / Ísland? Ó MÆ GAD! I feel violated!!...............skæl.

Guð blessi mennina á FM 91.9´- íslensku útvarpsstöðinni.

Yfir mig ánægð með framtak þeirra íslenskustu Íslendinga með Sigurð Pétur í fararbroddi linkaði ég heimasíðuna þeirra inn á bloggbleðilinn minn sem nauðsynlegan hlekk fyrir alla Íslendinga nær og fjær.



Síðan hafa nokkrir dagar liðið.



Hef ég nú fengið nóg af Bjartmari Guðlaugssyni sem hefur fengið meiri spilun en vikuna eftir ég keypti LP plötuna hér um árið og þótti nú fólki nóg um þá. Þá eru takmörk fyrir því hvað Björgvin Halldórs og Ríó Tríó hafa mikinn aðgang að mínum eyrum enda hefur mér alltaf fundist heldur ógeðfellt að ímynda mér fyrrum nágranna minn og aðaltextahöfund Ríómanna sitja við skriftir tvíræðra texta sem innihalda "náttúrunnar glímutök" enda Jónas Friðrik Guðnason með þeim minnst kynæsandi mönnum sem ég þekki. Reyndar hef ég sjaldnast séð hann edrú sem vafalaust á sinn þátt í voteygum augnagotum og offramleiðslu munnvatns....



Nei, þeir íslensku stöðnuðu á áttunda áratugnum og ég VEIT að hann er í tísku (þótt ég geri mitt til að gleyma því) en Eiríkur Hauksson, ICY-tríóið, Dúkkulísurnar, Bjartmar og fleiri góðir verða nú að víkja fyrir Bon Jovi og Shakiru enda skelli ég bara Jet Black Joe á ef ég er í íslenska gírnum....

Varð að deila með ykkur broti úr bréfi sem mér barst frá Hollandi...



A colleague of mine was in the great Icelandic capital a few weeks ago; he was pretty impressed by the trendy clothing, standard of living etc. His friend was even more impressed when he woke up and the girl he did turned out to be 15 instead of the twentysomething he thought and her parents brought him breakfast in bed in stead of beating the shit out of him.



Af hverju varð ég ekkert hissa??

Úff, það er slítandi þetta blogg!!

Í annarri hverri tilraun sést ekki helmingurinn af sögunum og enda þótt síðasta saga hafi verið klippt í sundur á skemmtilegum stað er þetta ansi pirrandi. Ég sé það auglóslega að kominn er tími á að spandera 200 kalli í HTML for Dummies en ég hef nú nýlokið við lestur Front Page for Dummies og Dating for Dummies sem eru báðar afar áhugaverður lestur, hvor á sinn hátt.



Hér helliriginir í augnablikinu og við það eitt að hlaupa út í næstu búð og kaupa mér viftu varð ég gegndrepa á augabragði. Síðasta nótt sannaði það enn og aftur að kaupin á þessari viftu voru orðin óhjákvæmileg þar sem ég vaknaði á hálftíma fresti alla nóttina til að kveikja og slökkva á loftræstingunni sem engan veginn gat haldið á mér eðlilegu hitastigi. Ég var ýmist svitastrokin eða fimbulkalt svo að tilgangur morgunsturtunnar var algerlega óljós þar sem ég þurfti bæði að hlýja mér í henni sem og þvo af mér svitarákir næturinnar. Bjánaleg samsetning.



Nú má ég fara heim með viftuna og þurrka hana áður en hún ryðgar af dembunni því pappakassinn er að liðast í sundur og líklega hefur rigningin lekið í mótorinn. Ekki það að ég sé ekki góð í mótorviðgerðum, mig vantar bara ... verkfærin!!



lifið heil,

Rivkha

TODAY'S BLESSING..............

May the fleas of a thousand camels infest the crotch of the person who f#cks up your day and may their arms be too short to scratch.

Þar sem ferðasaga Boracay ferðarinnar krefst þó nokkuð djúprar hugsunar og tíma mun hún ekki líta dagsins ljós fyrr en síðar þegar höfundur hefur safnað saman minningarbrotunum frá samferðarmönnum.


Eftir langan og slítandi vinnudag settist ég niður vegna þriggja áskoranna og bjó til þetta blogg. Kom eiginlega sjálfri mér á óvart með vandaðri copy-paste vinnu og útkoman varð þessi – ekki sérstaklega eftirtektarverð en þjónar sínum tilgangi.



Ég hef þó lengst af verið á mótið því að blogga þar sem ég telst heldur gamaldags í mörgu og þar á meðal hvað slíkar tækniframfarir sem svona blaður á verealdarvefnum varðar. Þá hef ég kosið að senda frekar fjöldapóst í staðinn og ráða þannig betur yfir því hverjir lesa mínar innstu hugsanir og pælingar. Þá er póstur í eðli sínu þannig gerður fólk á það til að svara honum sem mér finnst alltaf gaman og er það minn innsti og versti ótti þessa dagana að þetta blogg drepi allan rafrænan póst í mína átt. Þá hef ég heitið því að hætta öllu bloggi með það sama sjái ég marktækan mun (vikmörk 0,05) á póstsendingum.



Reyndar hafði þetta blogg instant jákvæð áhrif einungis 10 mínútum eftir að það fór í loftið. Ekki eingöngu fékk ég gestabókarfærslu heldur bara símtal og þar á eftir e-mail – allt frá sama manninum!! Fyrst kom náttúrulega gestabókarfærslan. Því næst örvæntingarfullt símtal frá sama einstaklingi sem ekki hafði gert sér grein fyrir því að gestabókin væri plagg fyrir allra augum og vildi því færsluna sína burt. Með nýtilkominni tölvukunnáttu tókst mér að afmá hana og fékk þar af leiðandi tölvupóst frá þakklátum byrjanda í gestabókarfærslugerð. Svo ég kvarta ekki enn.....


Þreytt í augum en glöð í hjarta yfir öllum myndunum sem uppfærðust eins og þeim væri borgað fyrir það fór ég heim í Kennedy Town þar sem mín biðu góðar fréttir (og þó) og slæmar fréttir. Þær slæmu komu strax í ljós þar sem það fyrsta sem mætti mér var símareikningurinn með tveggja blaðsíðna sundurliðun á Íslands/Þýskalands/Danmerkur/Hollands/Svíþjóðar/Lúxemburgarsímtölunum mínum sl. mánuð. Svona er ég internatsjónel.



Hinar fréttirnar biðu mín í bólinu ....





....




....




....








Nei, það var ekki karlmaður c',)


Á rúminu var pakki frá Íslandi og eins og allir vita sem þekkja mig eru óvæntar sendingar eitt það besta sem ég veit í lífinu!! Í alsælu reif ég upp pakkann og mér til mikillar gleði (fyrst) duttu út 12 pakkar af ópal!!! Mér til mikillar ógleði (svo) rifjaðist upp fyrir mér pípandi skita sem hrjáði mig alllengi eftir síðustu sendingu.



Í sykurfalli eina nóttina sendi ég neyðarskeyti til Elfu frænku að senda nammi ASAP til bjargar minni sálarheill. Eins og við var að búast var sælgætið komið með hraðsendingu á næstu dögum og grænir ópalpakkar, appólólakkrís og fylltar lakkrísreimar hurfu á mettíma ofan í Íslendinginn sem ekki hafði etið lakkrís í marga mánuði. Með magakrampa og vindgang komst ég að því að einn ópalpakkinn var tómur þrátt fyrir að vera enn innsiglaður svo augljóslega var um framleiðslumistök Nóa Síríus að ræða. Eins og sannur neytandi sendi ég þann tóma beint upp á Hestháls.

Skaðabæturnar komu altso í gærkvöld, 6 risagrænir, 3 rauðir og 3 risatópas með kveðju frá Kristrúnu í Nóa Síríus.



Verst er að ég er löngu komin yfir lakkrísþörfina og með tilliti til afleiðinga síðustu sendingar er næsta víst að Elfa fær ópalinn borgaðan til baka í september þegar von er á henni og hennar manni til hressingardvalar í einni menguðustu borg heims.



Með pípandi saknaðarkveðjum

Bekka blogger

Here goes....bara að prufa þetta blogg....