NýSjáland

Gleðileg jólin, nær og fjær! Flestir sem lesa þetta blogg eru líklega fjær, því lengra í burtu frá Íslandi kemst ég illmögulega en jólabloggið í ár er ritað á 38stu gráðu, suðlægri í 18 gráðu hita og sól. Reyndar er farið að rökkva hér, klukkan að ganga 9 um kvöld á jóladag.

Síðustu vikurnar hafa verið sérstaklega áhugaverðar. Ég hef lært margt nýtt, kynnst fjölda fólks og í flestum tilvikum komið vel fyrir eins og ég ætlaði mér. Fyrstu dagarnir fóru í að skoða sig um í Rotorua, brennisteins- og eggjalyktandi borg á norður eyju Nýja Sjálands. Hér búa 60 þúsund manns, og mömmu vegna (fyrst hún sérstaklega spurði) skal tekið fram að allir búa í venjulegum húsum og flestar götur eru malbikaðar.

Tengdafjölskyldan gæti ekki verið betri. Yndislegt fólk sem hefur tekið mér með opnum örmum og gert jólin mín eins gleðileg og þau geta orðið rjúpna-og hangikjetslaus. Nóg er víst af öðru æti, márar eru upp til hópa matmenn miklir og feitar kjötsteikur í hvert mál. Við erum bæði pattaraleg orðin og ómögulegt að ímynda sér hvernig við eigum að venja okkur aftur við núðlur og grjón. Eftir hverja góða máltíð er tekinn hænublundur og er það svo orðið að 10 tíma vinnudagur verður jafn mikil áskorun og mataraðhaldið. Við erum líkust ungabörnum sem aðeins sofa, borða og skila af sér afgöngum.

Rotorua er á miklu jarðhitasvæði og eitt kvöldið fórum við á rúntinn út í sveit. Fundum þar heitan læk og stungum okkur til sunds undir 39gráðu heitum fossi. Stærsti hverinn þeirra á nú ekkert í Geysi okkar en hann spúir aðeins einu sinni á dag. Sauðfé Nýja Sjálands telur yfir 50 milljónir eintaka af ýmsum gerðum en allt þetta lærði ég á sauðfjársýningu þar sem rolla var rúin á innan við mínútu, belja mjólkuð og hundar sýndu fjárrekstrartakta fyrir 1200kall á kjaft. Það held ég að íslenskir ferðamálamógúlar ættu að fara í stutta ferð til NZ og kynna sér nýjar leiðir til að auka ferðamannatekjur Íslands en hér hafa þeir hæfileika til að gera sýningar og skemmtun úr hinum venjulegustu athöfnum og rukka vel fyrir.

Við lifðum fallhlífarstökk úr 12,000 fetum af en Katie mín kom niður hágrátandi og fallhlífarleiðbeinandinn hennar í sálarlegu tjóni eftir að hafa haft hana dinglandi framan á sér í 3-4 mínútur. Henni var ekkert skemmt og neitaði þar að auki að opna augun svo yndislegt veðrið, stórfengleg náttúran og útsýnið allt saman fór framhjá henni með öllu. Ég hins vegar hafði mjög gaman af þessu og langaði helst beint aftur eftir fyrsta stökkið! Við fórum í hringi og alls konar æfingar áður en fallhlífin var opnuð en ég er ekki frá því að adrenalínsjokkið hafi verið meira þegar ég fór í fyrsta skiptið þar sem ég var alein í því stökki. Frjálsa fallið var náttúrulega miklu meira í þetta skiptið en það er öðruvísi þegar maður getur bara áhyggjulaus fært alla ábyrgð yfir á leiðbeinandann sem sér um að opna fallhlífina og vonandi drepa mann ekki.

Við fórum í minigolf, alvöru golf, skógarferð, sveitaferð, safnaferð, bílferðir og í sund. Lásum bækur, pússluðum pússl, sváfum frameftir og knúsuðumst endalaust. Katie og Chrissy komu í nokkra daga heimsókn og tóku þátt í fjörinu með okkur. Frændur og frænkur komu í löngum bunum í heimsókn og allir voru endalaust gestrisnir. Við fórum í heimsókn út í sveit til ættingja Justins þar sem fæstir ganga um í skóm, enn færri hafa fullan garð tanna og flestir eiga voða mikið af börnum með ýmsu fólki. Márar eiga mörg nöfn hver og ég var orðin alveg rugluð að reyna að fylgjast með hver var hvað. Ég vísa í fyrra blogg um minnisleysi mitt þegar að nöfnum kemur. Mér var sagt við værum að fara í heimsókn til Abels og Rose sem síðar í ferðinni gengu undir nöfnunum Chrissy og Obba en Chrissy/Rose heitir líka Ruhinia. Þá er systir Justins ýmist kölluð Matiria, Maa, Majorie, Lauren eða Pip. Bróðirinn er kallaður 'Son' af flestum, Aubs af öðrum eða Ivo af Juddy sjálfum. Ég er bara sátt við Bex eða Rebekka.

Nú er þreyta komin í bloggfingur og frekari fréttir verða ritlaðar síðar.
Chur frá NZ, Bekka

Gekk ég yfir sjó og land....

Þá hefst ferðalagið mikla. Eftir 12 tíma flýg ég af stað með bónda mínum til Ástralalíu og áfram eftir stutt stopp til Nýja Sjálands. Í mér er spenningur mikill með slettu af ótta. Ég þarf að koma vel fyrir og vera alveg sérstaklega mannblendin, kumpánleg jafnvel við fólk af öðrum menningaheimi og ekki er ég alltaf sú sem mest er viðeigandi í samskiptum. Ég er sökuð um rasisma án þess að vita hvað ég á af mér að hafa gert, ég fæ skömm í hattinn fyrir að vera of "outspoken" en það víst jaðrar við dónaskap hvað ég er hreinskilin. Déskotans millivegurinn. Ef það bara væri til kort af honum.

Ég snéri mig með tilþrifum um helgina svo í liðnum brakaði. Svo hátt og slíkur var stingurinn að ég sjúkdómsgreindi mig á staðnum með ökklabrot númer tvö. Ég heimtaði börurnar með yfirdrifinni dramatík, grét yfir óheppninni svona stuttu fyrir ævintýraferðina og allir klöppuðu fyrir 5 mínútna frammistöðu minni á vellinum fyrir "brot". Röntgenmynd leiddi sannleikann í ljós og með skottið á milli fótanna staulaðist ég út af sjúkrahúsinu og til baka á völlinn. Helst hefði ég viljað hjólastól alla leið eða allavega hækjur til að réttlæta dramatíkina en það var víst ekkert meira að mér en tognun, bólga og smá mar. Ég haltra þó og það án þess að ýkja. Vonandi verð ég orðin góð á 10 dögum en við erum búin að bóka í 12,000feta fallhlífastökk, riverraft (annað orð sem nýyrðasmiðir mega fara að finna íslenskt nafn yfir!) og fleiri ævintýri þar sem ætlast er til að báðir fætur virki.

Í dag kláraði ég að kaupa síðustu jólagjafirnar og nú mega jólin koma. Íbúðin var þrifin í morgunsárið og þegar það litla sem ég á af skrauti var komið upp setti ég geisladiskinn með Kór Snartastaðakirkju undir geislann. Röddin hans Brynjólfs Helga skaut upp minningunum um jólamessurnar heima á Kópaskeri og Kristveig æskuvinkona mín startaði mínum jólum með "Ó helga nótt". Án þess að ég hefði minnst á það var eins og Juddy skynjaði hvað þetta lag, Kristveig og kórinn á bak við hana drægi fram sterkar tilfinningar hjá mér því hann hætti að ganga frá og settist hjá mér til að hlusta á. Í augnablik var ég á Kópaskeri, komin í messu. Pabbi, Helga Björns og Valþjófstaðamafían öll í kórnum og allt í kring um mig er fólk sem ég þekki með nafni. En innan 3ja mínútna var lagið búið og ég mátti drífa mig í vinnuna. Dyravörðurinn í byggingunni minni bauð góðan dag eins og alla aðra morgna síðan við fluttum inn - ég veit ekki hvað hann heitir. Svona er lífið í stórborg.

Mér skilst að allt sé á hægari snúningi á Sjálandinu góða, þar með talið internetið. Ég mun þess vegna lítið blogga á næstunni en einhverjir eiga von á jólakortum í póstinum með helstu fréttum ársins. Ég vona að þið eigið öll góð jól og áramót í faðmi ástvina - ég mun hugsa heim.
Jólaknús,
Rebekka Kristín

Dampi haldið

Það er best að halda dampnum sem kominn er í þessi blogg skrif undanfarið og skrásetja atburði undanfarinna daga. Fyrst skal gerð veðurúttekt: Hægur andvari að sunnan, hiti á bilinu 16-20 gráður en hlýnar fram eftir vikunni. Engin úrkoma í grennd og hefur engin verið í nokkrar vikur. Sem er gott, því svalirnar eru fullar af hafurtaski.

Ég átti einn dag í Hong Kong á milli Kóreu ferðar og Singapore. Hann var nýttur til vinnu að mestu en einhverjar jólagjafir voru verslaðar og aðrar upphugsaðar. Það er svo merkilegt að þegar ég flýg er ég algerlega óhæf til nokkurs nema svefns, áts og að horfa á myndir. Ég tek alltaf með mér tölvuna um borð, einset mér ferð eftir ferð að nýta nú klukkutímana í vinnu, svara gömlum tölvupóstum sem enn liggja rotnandi í to-do boxinu mínu og svo framvegis en ég algerlega núllstillist við flugtak og helst vil bara sofa. Ég neita að gera nokkuð sem krefst einbeitni eða frumlegrar hugsunar og er þetta ástand svo krónískt orðið að í síðustu ferð, heim frá Singers, horfði ég frekar á Pretty Woman heldur en Daniel Pearl myndina því ég vissi að PW væri auðveld sápa sem ég hefði horft á áður en Daniel Pearl væri tragísk og erfið meltingar. Það hefði gert útaf við mig að þurfa að horfa á 2 klukkutíma af Angelinu Jólí trampandi yfir hlutverkið hennar Jennifer minnar með þessar hroðalegu krullur í hárinu líka.

Singapore var að venju ljúf. Skortur á leigubílum er viðvarandi vandamál sem kemur við kaunin á mér í hvert sinn en ég náði 14 fundum á 2 dögum sem ég verð að telja gott. Seldi eins og stórkaupmaður á jólavertíð og tryggði mér feitan jólabónus. Þá kom ég beint heim í jólapartý vinnunnar þar sem ég fékk tvö verðlaun fyrir 'afrek á árinu'. Annað þeirra var 'most drunk at a corporate event' sem var víst Landsbankapartýið en það verð ég að taka þeirra orð fyrir því minnið bregst mér. Af myndum að dæma var ég mest á dansgólfinu og þyki hafa sýnt ákveðna hæfileika í swing og djæv. Foreldranna vegna skal það þó tekið fram að ég hafði ekki drukkið í 7 vikur og hafði sparað mig sérstaklega fyrir þetta kvöld. Ég hélt reisn minni allt kvöldið og komst standandi heim á skikkanlegum tíma - ég var bara svona voðalega glöð sem þótti vert að verðlauna!

Ég hef nú 4 daga með deginum í dag meðtöldum til að kaupa jólagjafir, skrifa jólabréfið, senda jólakort, pakka niður og klára að ganga frá íbúðinni þar til ég fer til Nýja Sjálands og Ástralíu í frí. Best að hætta því að vafra á netinu og blogga um ekki neitt, nóg að gera!

Knús yfir höf, Bekka

Kóreuferð

V for victory!!!

Við stóðum okkur vel í Kóreu. Við unnum landsleikinn og ég átti tvö mörk af fjórum sem ég er að sjálfsögðu gríðarlega stolt af! Eitthvað bráði samt af mér þegar ég horfði á leikinn endursýndann á stórum skjá því ég er fyrst að fatta það nú að ég hef ekki svo glæsilegan hlaupastíl. Látum hraðann liggja á milli hluta, en hendurnar vingsast svona út til hliðanna og ég er agnar hjólbeinótt! Alltaf lærir maður eitthvað nýtt um sjálfan sig á þrítugasta aldursárinu.
Ég lék allan leikinn og fékk skyrtu númer 7 eins og Beckham. Juddy finnst það of mikið mont að ramma skyrtuna inn og hengja á veggina, svo ætli ég sofi ekki bara í henni í staðinn.

Eins og fyrri daginn var töluvert grín gert af nöfnum heimamanna og einhverjir spurðir hvers vegna allir hétu Kim og Park. Okkur var þá góðlátlega bent á að í okkar hópi væru þrjár sem heita Kim (reyndar fyrsta nafn) með í för sem vissulega er eins og að taka með sér mysu í fjós. Kórea var köld en fallegir sólríkir dagar sem yndislegt var að spila sport í. Þjálfarinn vildi meina að árangur minn á vellinum ætti rætur sínar að rekja til þess að vera komin í mitt upprunalega loftslag sem ég get ekki annað en verið sammála. Qui lai qui lai qui lai!