NýSjáland

Gleðileg jólin, nær og fjær! Flestir sem lesa þetta blogg eru líklega fjær, því lengra í burtu frá Íslandi kemst ég illmögulega en jólabloggið í ár er ritað á 38stu gráðu, suðlægri í 18 gráðu hita og sól. Reyndar er farið að rökkva hér, klukkan að ganga 9 um kvöld á jóladag.

Síðustu vikurnar hafa verið sérstaklega áhugaverðar. Ég hef lært margt nýtt, kynnst fjölda fólks og í flestum tilvikum komið vel fyrir eins og ég ætlaði mér. Fyrstu dagarnir fóru í að skoða sig um í Rotorua, brennisteins- og eggjalyktandi borg á norður eyju Nýja Sjálands. Hér búa 60 þúsund manns, og mömmu vegna (fyrst hún sérstaklega spurði) skal tekið fram að allir búa í venjulegum húsum og flestar götur eru malbikaðar.

Tengdafjölskyldan gæti ekki verið betri. Yndislegt fólk sem hefur tekið mér með opnum örmum og gert jólin mín eins gleðileg og þau geta orðið rjúpna-og hangikjetslaus. Nóg er víst af öðru æti, márar eru upp til hópa matmenn miklir og feitar kjötsteikur í hvert mál. Við erum bæði pattaraleg orðin og ómögulegt að ímynda sér hvernig við eigum að venja okkur aftur við núðlur og grjón. Eftir hverja góða máltíð er tekinn hænublundur og er það svo orðið að 10 tíma vinnudagur verður jafn mikil áskorun og mataraðhaldið. Við erum líkust ungabörnum sem aðeins sofa, borða og skila af sér afgöngum.

Rotorua er á miklu jarðhitasvæði og eitt kvöldið fórum við á rúntinn út í sveit. Fundum þar heitan læk og stungum okkur til sunds undir 39gráðu heitum fossi. Stærsti hverinn þeirra á nú ekkert í Geysi okkar en hann spúir aðeins einu sinni á dag. Sauðfé Nýja Sjálands telur yfir 50 milljónir eintaka af ýmsum gerðum en allt þetta lærði ég á sauðfjársýningu þar sem rolla var rúin á innan við mínútu, belja mjólkuð og hundar sýndu fjárrekstrartakta fyrir 1200kall á kjaft. Það held ég að íslenskir ferðamálamógúlar ættu að fara í stutta ferð til NZ og kynna sér nýjar leiðir til að auka ferðamannatekjur Íslands en hér hafa þeir hæfileika til að gera sýningar og skemmtun úr hinum venjulegustu athöfnum og rukka vel fyrir.

Við lifðum fallhlífarstökk úr 12,000 fetum af en Katie mín kom niður hágrátandi og fallhlífarleiðbeinandinn hennar í sálarlegu tjóni eftir að hafa haft hana dinglandi framan á sér í 3-4 mínútur. Henni var ekkert skemmt og neitaði þar að auki að opna augun svo yndislegt veðrið, stórfengleg náttúran og útsýnið allt saman fór framhjá henni með öllu. Ég hins vegar hafði mjög gaman af þessu og langaði helst beint aftur eftir fyrsta stökkið! Við fórum í hringi og alls konar æfingar áður en fallhlífin var opnuð en ég er ekki frá því að adrenalínsjokkið hafi verið meira þegar ég fór í fyrsta skiptið þar sem ég var alein í því stökki. Frjálsa fallið var náttúrulega miklu meira í þetta skiptið en það er öðruvísi þegar maður getur bara áhyggjulaus fært alla ábyrgð yfir á leiðbeinandann sem sér um að opna fallhlífina og vonandi drepa mann ekki.

Við fórum í minigolf, alvöru golf, skógarferð, sveitaferð, safnaferð, bílferðir og í sund. Lásum bækur, pússluðum pússl, sváfum frameftir og knúsuðumst endalaust. Katie og Chrissy komu í nokkra daga heimsókn og tóku þátt í fjörinu með okkur. Frændur og frænkur komu í löngum bunum í heimsókn og allir voru endalaust gestrisnir. Við fórum í heimsókn út í sveit til ættingja Justins þar sem fæstir ganga um í skóm, enn færri hafa fullan garð tanna og flestir eiga voða mikið af börnum með ýmsu fólki. Márar eiga mörg nöfn hver og ég var orðin alveg rugluð að reyna að fylgjast með hver var hvað. Ég vísa í fyrra blogg um minnisleysi mitt þegar að nöfnum kemur. Mér var sagt við værum að fara í heimsókn til Abels og Rose sem síðar í ferðinni gengu undir nöfnunum Chrissy og Obba en Chrissy/Rose heitir líka Ruhinia. Þá er systir Justins ýmist kölluð Matiria, Maa, Majorie, Lauren eða Pip. Bróðirinn er kallaður 'Son' af flestum, Aubs af öðrum eða Ivo af Juddy sjálfum. Ég er bara sátt við Bex eða Rebekka.

Nú er þreyta komin í bloggfingur og frekari fréttir verða ritlaðar síðar.
Chur frá NZ, Bekka