Þá hefst ferðalagið mikla. Eftir 12 tíma flýg ég af stað með bónda mínum til Ástralalíu og áfram eftir stutt stopp til Nýja Sjálands. Í mér er spenningur mikill með slettu af ótta. Ég þarf að koma vel fyrir og vera alveg sérstaklega mannblendin, kumpánleg jafnvel við fólk af öðrum menningaheimi og ekki er ég alltaf sú sem mest er viðeigandi í samskiptum. Ég er sökuð um rasisma án þess að vita hvað ég á af mér að hafa gert, ég fæ skömm í hattinn fyrir að vera of "outspoken" en það víst jaðrar við dónaskap hvað ég er hreinskilin. Déskotans millivegurinn. Ef það bara væri til kort af honum.
Ég snéri mig með tilþrifum um helgina svo í liðnum brakaði. Svo hátt og slíkur var stingurinn að ég sjúkdómsgreindi mig á staðnum með ökklabrot númer tvö. Ég heimtaði börurnar með yfirdrifinni dramatík, grét yfir óheppninni svona stuttu fyrir ævintýraferðina og allir klöppuðu fyrir 5 mínútna frammistöðu minni á vellinum fyrir "brot". Röntgenmynd leiddi sannleikann í ljós og með skottið á milli fótanna staulaðist ég út af sjúkrahúsinu og til baka á völlinn. Helst hefði ég viljað hjólastól alla leið eða allavega hækjur til að réttlæta dramatíkina en það var víst ekkert meira að mér en tognun, bólga og smá mar. Ég haltra þó og það án þess að ýkja. Vonandi verð ég orðin góð á 10 dögum en við erum búin að bóka í 12,000feta fallhlífastökk, riverraft (annað orð sem nýyrðasmiðir mega fara að finna íslenskt nafn yfir!) og fleiri ævintýri þar sem ætlast er til að báðir fætur virki.
Í dag kláraði ég að kaupa síðustu jólagjafirnar og nú mega jólin koma. Íbúðin var þrifin í morgunsárið og þegar það litla sem ég á af skrauti var komið upp setti ég geisladiskinn með Kór Snartastaðakirkju undir geislann. Röddin hans Brynjólfs Helga skaut upp minningunum um jólamessurnar heima á Kópaskeri og Kristveig æskuvinkona mín startaði mínum jólum með "Ó helga nótt". Án þess að ég hefði minnst á það var eins og Juddy skynjaði hvað þetta lag, Kristveig og kórinn á bak við hana drægi fram sterkar tilfinningar hjá mér því hann hætti að ganga frá og settist hjá mér til að hlusta á. Í augnablik var ég á Kópaskeri, komin í messu. Pabbi, Helga Björns og Valþjófstaðamafían öll í kórnum og allt í kring um mig er fólk sem ég þekki með nafni. En innan 3ja mínútna var lagið búið og ég mátti drífa mig í vinnuna. Dyravörðurinn í byggingunni minni bauð góðan dag eins og alla aðra morgna síðan við fluttum inn - ég veit ekki hvað hann heitir. Svona er lífið í stórborg.
Mér skilst að allt sé á hægari snúningi á Sjálandinu góða, þar með talið internetið. Ég mun þess vegna lítið blogga á næstunni en einhverjir eiga von á jólakortum í póstinum með helstu fréttum ársins. Ég vona að þið eigið öll góð jól og áramót í faðmi ástvina - ég mun hugsa heim.
Jólaknús,
Rebekka Kristín
Engin ummæli:
Skrifa ummæli