Árinu eldri

27 ára og still going strong. Þakka kærlega allar gjafirnar, símtölin, tölvupóstana og sms. Ekki voru allir með tímamismuninn á hreinu svo ég man ekki sérlega vel eftir tveimur samtölum sem ég átti en vona að viðkomandi aðilar séu ekki súrir yfir fálegum svörum enda var ég steinsofandi og tek ekki ábyrgð á neinu sem ég sagði. :-)



Fékk fjölda fallegra gjafa, uppúr standa heimabakaðar jólakökur, þurrkað bláberjalyng og handskrifað bréf sem beið mín á pósthúsinu þegar ég kom til baka frá Filippseyjum. Til að sanna óskerta æskuorku mína stóðu hátíðarhöldin fram eftir morgni og hef ég bara ekki staðið í svona löngu djammi síðan ég varð tvítug. Jah, það er allavega langt síðan.



Byrja svo að vinna 5.janúar og sé fram á að þurfa að vakna kl. 6 á morgnana og sitja í rútu í klukkutíma og 20 mínútur sem er að óreyndu ómögulegt svo snemma morguns að mínu mati en ég ætla að láta á það reyna einn morguninn og æfa mig. Líklega best að fara heim og sofa núna.



*** Save the planet - it is the only one with chocolate on it ***

þess ber að geta ...

...að óveðrið sem strákarnir lentu í sökkti ferju með um 70 manns innanborðs og olli stórfelldum aurskriðum á Filippseyjum svo kannski er ástæða til að senda frétt í Moggann um hugdirfsku og áræðni íslenskra sjóara. Sjómannslíf, sjómannslíf, ástir og ævintýr.......

GLEÐILEG JÓL!!

...OG FARSÆLT KOMANDI ÁR til allra lesenda nær og fjær.



Ég er komin aftur heim til Hong Kong. Já, heim. Þrátt fyrir sterkar ættjarðarrætur og árstíðabundna heimþrá eftir þorrablótum, sauðburði, Freyjudraumi, kakósúpu, heyskap og djúpsteiktri sspylsu með osti og kryddi er Hong Kong orðið "heim". Fann það fyrst þegar ég flaug yfir borgina eftir Pekingferðina fyrir nokkrum mánuðum að ég var að koma heim og það er nú mikið sagt þegar ég, sem aldrei skýt rótum, er annars vegar.



Sólbrún og sæl eftir ansi óhefðbundin jól á ferðalagi eftir strandlengju Filippseyja. Ferðin var á allan hátt óvenjuleg, hófst með áhyggjum af heilsufari vina og vandamanna en Steindór mágur og með honum þrír höfðu siglt fjölskyldufleyinu frá Hong Kong nokkrum dögum áður. Þegar flugvélin var við það að fara í loftið hringdi ólétt eiginkona eins hásetans og óttaðist afdrif sægarpanna sem glímdu við himinháar öldur á 49feta vaskafati. Taldi hún næsta víst að allar væru þær að ekkjum orðnar og bátskriflið sokkið eða allt að því. Uppfull af íslensku kæruleysi taldi ég ekki ástæðu til að drekkja mér í dramatík heldur lagðist út af og naut flugferðarinnar sem að þessu sinni var á first class (nb. betra en business class) hjá Philippines Airlines. Maður er náttúrulega orðinn svo fínn með sig....



Við systur áttum far með mismunandi flugfélögum þar sem ég ákvað með nokkuð stuttum fyrirvara að skella mér með en brottför var áætluð með aðeins 10 mínútna millibili svo við töldum víst að við myndum bara hittast við farangursbandið hinum meginn. Ekki var það alveg svo einfalt. Símalausar lentum við á sitthvorri flugstöðinni og taskan mín horfin. Eftir 1 1/2 klst fannst farangurinn minn með öllum jólagjöfunum og aðeins 1 1/2 klukkustund eftir það tókst mér að finna systur mína sem þá var ansi þreytt orðin. Ekki þurfti þó meira til en Vísakortið mitt og Makkintosh bauk til að rétta hana við og stefnan var tekin beint á næsta hótel. Lítið hafði heyrst frá víkingunum á Ying Mei og björgunarsveitir komnar í viðbragðsstöðu að fyrirskipan annarra eiginkvenna. Síðar kom í ljós að eymingjans mennirnir þeirra höfðu hringt til að kveðja þær stuttu áður enda töldu þeir víst að endalokin væru í nánd. Þrátt fyrir ástríðu sína á sjónum og strandferðum upplýstist í versta ölduganginum að þeir vissu ekkert um brotsjó, t.d. ekki hvað brotsjór væri. Sem betur fer voru tvö eðaleintök af íslendingum um borð en þaulvanur togarasjóari hafði flogið frá Íslandi til HK, Steindóri til aðstoðar á leiðinni. Til að gera langa sögu örlítið styttri komust allir í land, heilir á húfi en þó nokkur hundruð kílómetrum norðar en upphaflega var áætlað, ósofnir og svangir eftir volkið.



Við systur og hennar börn leigðum bíl upp til Subic Bay þar sem við hittum strákana. Sá staður var heldur sérstakur svo ekki sé meira sagt, uppfullur af miðaldra Evrópumönnum sem tattúveraðir og með yfirvaraskegg sátu á barnum 16 tíma sólarhringsins með ungar og myndarlegar Filippínur á sitthvoru lærinu. Eftir 2ja daga dvöl var ákveðið að sigla suður á bóginn til Puerto Galera sem upphaflega var okkar áfangastaður. Strákarnir skiptust á í brúnni og sigldu alla nóttina í nokkrum öldugangi á meðan við hin sváfum í björgunarvestum niðri í lest. Fyrsta og líklega eina Þorláksmessan sem ég geri það.



Aðfangadagur og við komin á áfangastað, tær sjór og ótakmörkuð sól. Jólamaturinn var heilsteiktur grís og fiskur með kokteilssósu sem við deildum með 50 manns, flestir yfir sextugu. Fórum því næst beint til baka í bátinn og tókum upp gjafir, bækur og fleiri góða hluti. Takk kærlega fyrir mig til þeirra sem við á. Jóladagur var tekinn á ströndinni, með góða bók og olíuna tók ég lit og slappaði af. Er nú komin heim í 9 gráðurnar með gæsahúð á sólbrenndu skinninu :-)



Afmælið mitt er á morgun og ég minni á símann minn, +852 9052 8645 og +852 2559 7640 fyrir þá sem tíma að hringja. Annars eru tölvupóstar jafn vel þegnir, rebekka_kr@hotmail.com. Skrifa aftur fljótlega.

Stundarbrjálæði

Ég er ein af þeim manneskjum sem auðvelt væri að verja fyrir rétti fyrir hvaða glæp sem er á forsendum stundarbrjálæðis. Ég tek ákvarðanir í hita augnabliksins, framkvæmi án þess að hugsa. Þegar veðurspá morgundagsins tilkynnti 9gráður var eldri systirin óðar á línunni og sannfærði mig á örskotsstundu að veðráttan yrði ekki til að lifa hana af um jólin í Hong Kong. Fer því til Filippseyja - brottför kl. 10 í fyrramálið. Góðar stundir og gleðileg jól, ekki víst að tækifæri til bloggunar verði mörg á Puerto Galera.

26 ára og 351 dags var ég .....

....þegar besta afmælisveislan sem mér hefur verið haldin, var haldin. Sunnudagur sem ekki ólíkt öðrum sunnudögum byrjaði á að tannbursta andfýlu laugardagsnæturinnar burt og leggjast aftur lárétt með vatnsglas í annarri og fjarstýringu í hinni. Þegar líða tók á daginn fór ég í síðbúna jólaglögg á suðurhlutanum en um kvöldið ætlaði ég út að borða með Terry þar sem þetta var síðasta sunnudagskvöldið hans í Hong Kong. Á slaginu 7 hittumst við í Central en með klóknum lygum fékk hann mig til að koma við á skrifstofunni áður en við héldum til steikhússins.



50% hjartaáfalli, gleðitárum og geðshræringu síðar áttaði ég mig á að flestir mínir vinir og vandamenn í Hong Kong voru á skrifstofunni samankomin mér til heiðurs þar sem ég var jú 26ára og þrjúhundruðfimmtíuogeinsdags. Hulda systir og Terry höfðu skipulagt óvænta veislu fyrir mig þar sem þau og flestir þeir sem þarna voru samankomnir yrðu fjarverandi eins og oft vill verða á sjálfan afmælisdaginn minn sem er (ef svo ólíklega vill til að einhver muni það ekki) 28.desember. Hlaðin blómum, góðum gjöfum og umvafin væntumþykju og vinum átti ég yndislegan "afmælisdag" og verð minni ástkæru elstu ævinlega þakklát fyrir hugulsemina. Takk fyrir mig.

Af dagskrá síðustu daga

Desembermánuður hefur verið fullbókaður og útlit fyrir áframhaldandi annir í félagslífinu. Síðastu helgi var ég að spila rúgbý á laugardaginn eins og venja er orðin en átti lélegan leik og lét kalla mig útaf í hálfleik sprungin á báðum. Eftir heldur kalda viku með meðalhita í kringum 20 gráður rann laugardagurinn upp bjartur og fagur með 29 gráðum og glampandi sól. Bara bilun að slást í klukkutíma við aðrar brussur á moldarvelli. Enda gafst ég upp.



Bar mig svo aumlega að ég rétt barst á barinn í fylgd annarra Aberdeena sem voru illa útileiknir eftir harða tapbaráttu. Ekki entist ég lengi á skrallinu en hafði þó af að hífa mig upp á borðið í Carnigies og sveifla mér nokkrum sinnum til að koma blóðinu á hreyfingu.

Heldur framlág svaraði ég símanum kl. 7.50 á sunnudagsmorgni og á hinum endanum var einhver einum of hress fyrir stað og stund, staddur í HongKongískri Hagkaup að versla í morgunmatinn! Ég pantaði steikta banana og súkkulaðisósu og sagðist staulast yfir fljótlega. Fékk þennan líka unaðslega morgunmat, margréttaðan.



Við það hressist ég heilmikið og tók á rás yfir á suðurhluta eyjunnar þar sem fram fór firmakeppni í ruðningi. Enn og aftur til stuðnings Damians stóð ég á hliðarlínunni og horfði á úrvalsruðning. Frosin úr kulda um eftirmiðdaginn fór ég heim í hálftíma sturtu undir 42 gráðum enda ekki nema um 18 gráður úti og ég í opnum skóm.....



Á morgun er svo afmæli og kveðjupartý fyrir Terry en hann er að flytja heim til Sydney aftur í janúarbyrjun. Um helgina er svo jólahlaðborð Aberdeen Rugby Club þar sem vonir standa til að sumir leikmanna láti sjá sig í einhverju öðru en blóði drifnum rúgbýfötum. Ég persónulega verð í kínverskum kjól með uppsett hár. Takk fyrir það.


Bætti við link á rúgbýklúbbinn minn, myndir af mér með verðlaunabikar á heimasíðunni þar.

Detti mér nú allar dauðar ...

Já, var ég ekki bara á gangi um þröngstræti HK borgar þegar við mér blasir íslenski fáninn á afturenda kínverskrar konu. Vissi ekki hvort ég átti að vera hneyksluð eða stolt af útbreiðslu landkynningarinnar sem var í formi bótar á hægri rasskinn á stærð við heilan rassvasa. Tók þann pólinn í hæðina að reigja mig stolt og rífa svo upp myndavélina til að taka mynd af herlegheitunum. Það mistókst enda konan farin að hraða gönguna þegar hún tók eftir mér á mjög svo augljósri eftirför minni. Ja svei mér þá, Ísland er alls staðar.

Óþolinmæðin er að drepa allt...

Jólaundirbúningurinn er i hármarki og mér tókst á óútskýrðan hátt að senda jólakort - og pakka í fyrra fallinu þetta árið. Það þýðir að góssið nær Íslandi fyrir jól þetta árið og er það mikil framför frá fyrri frammistöðu. Það vita þeir sem þekkja mig best að afmælisgjafir og aðrar tækifærisgjafir skila sér gjarnan nokkrum dögum eftir afmælið sem hefur nú aldrei skaðað nokkurn mann en jólin eru öllu leiðinlegri pakkalaus.

Í alsælu þess skipulagða jólakortaskrifara sem ég hef nú orðið að, fann ég fyrir verk í hjarta og bilunar í vélinda þegar mér fóru að berast þakkarpóstar frá ánægðum jólakortaþegum. ÞEIR VORU BARASTA BÚNIR AÐ OPNA KORITN!! Hvað er eiginlega orðið um þá heilögu reglu að opna ekki kortin fyrr en á aðfangadag?? Eða var það bara í minni fjölskyldu? Ojæja, hafi það hver eins og honum hentar best en ég man það næst að skrifa ekki í kortin "þegar þú lest þetta er ég líklega...." því mér er ómögulegt að vita hvar ég er þegar gráðugir móttakendur rífa upp póstinn sinn.



Mér hafa nú borist 2 jólakort og nokkrir jólapakkar sem ég hlakka mikið til að opna á aðfangadag. Þá hef ég byrjað jólaskreytingar og hugsanlega kaupi ég mér jólatré í stofuna okkar Katiear. Hún verður þó ekki hér á jólunum og ég sé ekki fram á að gráta það mikið en hún fékk altso flug heim í rigninguna í Lundúnabæ. Ég hef nú lyklavöld og aðgang að fjórum íbúðum um jólin og því eru allir velkomnir til Hong Kong í piparkökur og Pictionary. Mér finnst leiðinlegra að spila það ein sko.



Roman hinn þýski er nýfarinn eftir 5 daga dvöl í höllinni minni. Hann hafði það einstaklega gott í Hong Kong þótt ég segi sjálf frá enda er ég orðin ansi sjóuð í túristahringnum. Hann var þó með skitu og hausverk þegar hann yfirgaf stórborgina en ég tek enga ábyrgð á því. Næsta heimsókn er áætluð í byrjun janúar en þá kemur Bjarki bróðir í heimsókn á leið sinni til Oz. Þar ætlar hann að stunda nám við háskólann í Melbourne og er nú næsta víst að ferðalag til Ástralasíu er orðið óhjákvæmilegt. Elsa vinkona flytur til Nýja Sjálands í janúarlok og Gunnhildur og Björn ætla sér austur eftir í páskafríinu svo nóg er af tækifærum til ferðalaga. Þá er Bjarni Örn orðinn þurfandi og þreyttur á japönskum geishum svo ég er byrjuð að skipuleggja skíðaferð til Tokyo með viðkomu í Waseda hásólanum.



Annað er það helst að frétta að ég skoraði mitt fyrsta rúgbýmark um síðustu helgi við mikinn fögnuð allra nema þjálfarans míns. Af hverju?? Jú, ég var ekki að keppa fyrir mitt lið. Ég var lánuð yfir til andstæðinganna sem voru heldur fámennar og ég lét mig ekki muna um að skora eitt mark eða svo. Stórhetja á ferð. Þess ber að geta að andstæðingarnir voru ekki að keppa við okkur þegar ég skoraði en þjálfarinn gerir miklar kröfur til mín fyrir næsta leik á laugardaginn.



Að lokum minni ég á myndirnar og kommentin, alltaf gaman að þeim. Ég er farin á æfingu.