Eftir þrjú blogg um dánarfregnir og jarðafarir skal nú bloggað um betri tíma. Sýnist sem svo að það sé heillavænlegra til comment uppskeru en dauðatal.
Hulda systir er á Íslandi með fjölskylduna svo ég er hálfvængbrotin á meðan. Bjarki og hans fjölskylda hafa mest verið í Kína að reyna að sparsla saman bát en svo eru þau á leiðinni til Íslands líka. Lille er líka heima hjá mömmu og pabba svo fjölskyldan verður svona að mestu samankomin, þó án mín. Ég verð í "sumarfríi" á Nýja Sjálandi í staðinn og ætla að drepa villigelti og læra á snjóbretti. Allir koma vafalaust brúnir undan sumri á Íslandi en ég verð snjóhvít eftir vetrarfrí á suðurhveli, aldrei eins og hinir! Er ekki orðið svo þreytt að vera 'tanaður'? Það er nú meira tískuorðið! Frekar kýs ég almennilega bóndabrúnku en reyndar er svo kalt á NZ í augnablikinu að ég líklega næ hvergi lit nema á nefinu því annað verður innpakkað í dún og flís.
Það eru ekki allir vanir löngum setum í bíl eins og við af Melrakkasléttunni sem látum okkur ekki muna um að rúnta klukkutíma til að komast í pizzu (Húsavík), 1,5klst á ball (Ýdalir) eða 4 klukkutíma ef sólin er í Atlavík þann daginn. Juddy finnst það heldur mikið á sig lagt að keyra í 90 mínútur til að komast á skíði og það var ekki fyrr en ég stóð fullgölluð á stofugólfinu í nýju skíðabuxunum mínum og jakkanum og skíðavettlingunum og með eyrnaband í 32ja gráðu hita að honum varð ljóst að ég ætlaði mér á skíði sama hvað ! Mér sýnist ég vera búin að vinna þessa lotu og hann kannski bókar fyrir okkur gistingu svo við þurfum ekki að keyra 'alla þessa leið' fram og til baka sama daginn. Mikið ógurlega verður gaman að komast aftur á skíði, ég hreinlega man ekki hvenær ég gerði það síðast. Ástarævintýri mitt við snjóbrettið entist stutt um árið í Svíþjóð en ég er reyndar orðin aðeins búttaðri á áður beinaberum stöðum og eitthvað þyngri svo ég kannski slasa mig ekki eins illa ef ég dett svona eins og síðast. Annars var aðaláhyggjuefnið í Salen í Sverige að drepa ekki börn og aðra aðskotahluti í litlu brekkunum sem ég hætti mér í. Það kom nefnilega ekki til greina að reyna við diskalyftuna á þessu bretti sem ekki hentar mér örvfætlingnum almennilega. Ég get ómögulega gert upp á milli þess hvor fóturinn eigi að leiða hinn en eins og áður sagði þá standa nú vonir til að sjóbrettaæfingarnar hafi verið til einhvers.
Einn dagur í brottför, whoop whoop!
Engin ummæli:
Skrifa ummæli