Home sweet home - í Hong Kong

Í flugvélinni á leiðinni heim eftir frábært frí. Robbie í eyrunum og brosi út að eyrum. Hlakka til að hitta kallinn minn aftur þótt ég komist ekki hjá því að fara út að borða með tengdaforeldrunum á sunnudaginn. Það hlaut að koma að því....

Nenni ekki að skrifa ferðasöguna í smáatriðum en eitthvað er þó vissara að rifja upp til að auðvelda ævisöguritunina síðar í lífinu. Alltaf að skrásetja.

Ferðin hófst ekki áfallalaust því mér var neitaður flutningur til Tælands á þeim forsendum að við Íslendingar þyrftum visa. Áður hafði mér verið sagt af tælenska sendiráðinu að nú þyrftum við það ekki lengur en þarna var ég stödd á Chek Lap Kok flugvelli í Hong Kong á sunnudegi og mátti barasta ekki með vélinni. Chrissy fór því ein til Bangkok. Ég fór aftur heim til Jarrads og skreið upp í en hann var nú ekki með meiri rænu um morguninn þegar hann kvaddi mig að hann áttaði sig ekkert á að ég hafði horfið í 4 tíma og var komin aftur. Spurði bara í rælni um hádegisbilið hvenær vélin mín færi.

Á mánudeginum staðfestist það af tælenskum yfirvöldum að Íslendingar væru frjálsir ferða sinna til og frá Tælandi svo eftir mikinn æsing við alla yfirmenn Orient Thai flugfélagsins, yfirmenn flugvallarins og fleiri háttsetta aðila, var ég á leiðinni 1 ½ degi of seint til Bangkok með Gulf Air. Þar beið samferðastúlkan mín og ekki lítið fegin að fá Bekku sína í rétt land. Við drifum okkur beint á næstu bjútístofu.

Vel nuddaðar, plokkaðar, andlitshreinsaðar, geislandi alveg hreint fórum við út í slabbið aftur og versluðum ógrynni af túristavarningi á næturmarkaðnum í BKK. Næsta dag hafði kærasti Chrissyar sett okkur í samband við vinkonu sína sem lagði til hádegismat á voða fínum veitingastað stutt frá hótelinu okkar. Með túristafílinginn skrúfaðan í botn fórum við með hausklúta og í tæbuxum (ferlega þægilegar, hreint ekki flattering) á fund vinkonunnar. Great. 3 módel, 1 venjuleg. Og við. Í buxunum. Ein af þessum stundum sem maður hugsar til baka til, roðnar og reynir að má út. Hver og ein með barn, lítil fullkomin mínímódel sem töluðu minnst 2 tungumál hvert, sum 4. Já, eitt barnið var 18mánaða og talaði ensku, thai, kantonís og táknmál eins og barnið í Meet the Fockers. Lét vita þegar það þurfti að pissa og langaði í mjólk, allt saman hljóðlaust en með táknum. Við litum hvor á aðra, Chrissy og ég, kinkuðum kolli og afsökuðum okkur með þéttskipaðri dagskrá.

Ákváðum að fara frekar til Phuket heldur en Koh Samui þar sem veðrið átti að vera betra og satt best að segja langaði mig mikið til að sjá þessa paradísareyju aftur eftir hörmungarnar í desember síðastliðnum. Grámygluleg rigningin hvatti okkur til að fara sem fyrst og við bókuðum flug niðureftir á fínum prís.
Á Phuket var afslöppunin í fyrirrúmi, en við fórum samt á fílsbak, leigðum okkur skellinöðrur og keyrðum um alla eyjuna, lágum á ströndinni, kynntumst nýsjálenskum rúgbýspilurum, litum við hjá kynskiptingunum og lærðum undirstöðuatriðin í ping pong showi. Og lentum í löggunni. Jú, vorum dregnar upp á lögreglustöð eftir að horfa á Suður-Afríku rétt merja fram sigur gegn Nýsjálendingum í rúgbý, örlítið blekaðar en aðallega bara próflausar á hjólunum. Bölvaðir. Ég vildi engar sektir borga og datt í hug að sitja þetta bara af mér í fangelsinu og sendi lögfræðingnum kærastanum sms um að líklega myndi ég eyða nóttinni í tælensku fangelsi sem ekki hafa sérstaklega gott orðspor meðal annarra fangelsa. Þessi elska, sem sjálfur var nokkuð meira blekaður orðinn, sendi mér hlýlegt sms til baka “good luck babe, dont sign anything”. Ég veit ekki hvort ég átti von á hetjulegum björgunaraðgerðum á borð við Colin Firth í Bridget Jones II, en mér fannst þetta heldur kæruleysisleg viðbröð elskhugans við þeirri voðalegu lífsreynslu sem ég stóð frammi fyrir. Ákvað að það væri ekkert hægt að stóla á hann að koma og draga mig út úr prísundinni og pungaði út þessum skitna 500kalli sem var verið að fá mig til að borga.
Dagarnir liðu í leti ýmist á ströndinni eða við sundlaugarbakkann eins og við var að búast. Skruppum í 3ja daga ferð til Phi Phi eins og sjá má á fyrra bloggi.
Við vorum ótrúlega heppnar með veður allan tímann en hér í Asíu er rigningatímabilið í hámarki. Rigndi ekkert á okkur allan tímann nema þessa 2 daga í Bangkok enda breyttum við miðanum okkar þannig að við þurftum ekkert að stoppa þar á leiðinni heim aftur. Við töldum okkur heldur sólbrúnar og sællegar við brottför frá Phuket en það er sama sagan með þetta flugvélaloft sem alltaf virðist dempa alla brúnku á leiðinni heim. Vona að aðrir í Hong Kong séu bara niðurrigndir eftir leiðindaveðurfar þar síðustu 2 vikurnar.

Best að leggja síðustu mínúturnar í þessari vél, mér þykir voðalega gott að leggja mig í flugvélum. Líklega hefur mér alltaf verið ruggað í svefn í æsku.