Nú þegar samúðaróskunum yfir ráninu fer loksins að linna (1 comment) , er líkast til kominn tími á nýja færslu.
Þegar ég var ung var enginn leikskóli á Kópaskeri og flest börn léku sér saman í fallinni spýtu, skotbolta og "Yfir". Við lékum okkur sjálf og bjuggum til okkar eigin leiki þar sem lítið var um skipulagðar tómstundir á borð við ballet og fimleika. Íþróttaæfingar voru þó 2x í viku og á veturna lærði ég á nokkur hljóðfæri án þess að nokkur árangur af því næðist.
Í dag eru nútímabörn með þéttskipaða dagskrá eftir skóla og foreldrarnir spýtast um allan bæ að sækja og skila börnunum í hina og þessa tímana. Og þar sem ég fór á mis við þetta æði þegar ég var ung, hef ég á fertugsaldri ákveðið að gera bragarbót á. Í gær fór ég beint eftir vinnu í söngtíma og þaðan svo beint í einkakennslu í tennis. Í dag fer ég í jóga í hádeginu og í rúgbý eftir vinnu. Á morgun er fyrsta ganga nýstofnaðs gönguklúbbs míns - Hike...I like - og á sunnudag er kennslustund á sjóbretti. Inn á milli ét ég, drekk og er glöð.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli