Ruplarar

Margt hefur á dagana drifið síðan í síðustu færslu og skal þar helst nefna:
1. Heimsókn Hnikarrs og Jónu
2. Jómfrúarferð á sjóbretti
3. Frí til Bali
4. Brimbrettanámskeið

Fyrstu hlutina fyrst - Hnikarr og Jóna
Fyrsti maður Íslands til að heita Hnikarr síðan á tímum Njálu var í heimsókn í Hong Kong með sinni spúsu, Jónu Björgu. Hann er jafnframt móðurbróðir minn og er einmitt þessi fyndni í fjölskyldunni. Voða gaman að fá þau í heimsókn en ég var reyndar í Kóreu fyrri hluta dvalar þeirra í Hong Kong svo þau gátu óáreitt fengið íbúðina mína þá dagana. Hinir ættingjarnir sáu vel um þau og ekki er óvíst að þau hafi farið öllu bústnari heim en þau hingað komu. Þau fóru til Shenzen og Zuhai, Outback og á sjó, versluðu, svitnuðu og allt þetta hefðbundna þegar HK er heimsótt.

Ég fór á sjóbretti í fyrsta skipti á nýja bátnum Huldu og Bjarka. Já eða svona næstum, ég stóð víst aldrei upp almennilega svo kannski get ég ekki enn sagt að ég hafi farið á sjóbretti. Fyrir þá sem ekki vita, þá er sjóbretti eins og snjóbretti - nema á sjó augljóslega. Maður er dreginn á fætur (supposedly) af spíttbát ef vel gengur en ef illa gengur gleypir maður óheyrilega mikinn sjó og langar aldrei framar í rækjur. Það var samt gaman að prófa og ég tel víst að ég verði stórgóð í næsta skipti.

Hnikarr og Jóna fóru til Singapore og við systkinin spíttumst í allar áttir. Hulda upp á sjúkrahús í fæðingar og við Bjarki ásamt mökum til Bali í Indónesíu. Þar höfðum við komist yfir lúxusvillu á spotprís og langaði held ég fæsta heim eftir aðeins 4ra daga dvöl. Við átum yfir okkur af góðum mat, drukkum eðalvín, sóluðum okkur og syntum í sjónum. Dvölin endaði ekki vel fyrir okkur Justin en við vorum rænd á laugardagsnóttina á meðan við vorum að votta fórnarlömbum Balisprenginganna virðingu okkar með að drekka einn öl á minningareitnum um þau. Þegar við snérum til baka komum við að villunni rændri, veski, tölvur, Æpodar og vegabréf horfin. Reyndar skildu þeir mitt vegabréf eftir þar sem ólíklegt er að nokkur indónesi kæmist langt á íslensku vegabréfi en Justins passi hvarf. Hann er vegna þessa enn fastur í Indónesíu þar sem nýsjálenska sendiráðið er óstarfhæft vegna tölvubilunar og bíður rólegur eftir að fá einhver skjöl send frá Singapore. Hann svosem dundar sér bara ánægður í golfi og í sjónum á meðan hann bíður en það breytir því ekki að svona lagað er alltaf hundleiðinlegt og mikill missir að öllu því sem tekið var, ekki síst tölvugögnum og myndum sem hvergi voru til afrit af. Ég komst heim án erfiðleika en þarf að endurnýja öll skírteini og bankakort með tilheyrandi kostnaði og frústrasjón. Spaugilega hliðin á þessu er líklega sú að þeir tóku ipod hátalarana en skildu ipodinn minn eftir með íslensku þjóðlögunum og hypnobirthing sönglinu eftir. Er kannski Bubbi ekki í uppáhaldi hjá þeim?

Það sem upp úr stendur þessari ferð var surfnámskeið sem við Bjarki og Strúlla tókum til að tækla nú öldurnar almennilega. Við urðum á örfáum klukkutímum að stórmeisturum í froðusurfi en Justin benti mér á þegar ég var hvað stoltust að þetta væri nú eiginlega ekki surf sem við værum að gera, við þyrftum að æfa okkur mikið og lengi áður en við tækjumst á við stóru öldurnar eins og Timberlake og Diaz. Nokkar myndir náðust af afrekinu sem verða settar inn við tækifæri. Yfir og út - í bili