Í gær var einn af þessum dögum. Naveet, hnetuétarinn og eplasmjattarinn við hliðina á mér er hætt og bráðabirgðastarfsmaður settist í hennar stól í gær. Sú slafraði upp í sig núðlur allan déskotans daginn og spurði mig endalaust um alls kyns hluti sem augljósir voru í mínum augum en hún var líklega bara að reyna að vera vinsamleg. Þá gerði hún sér líklega ekki grein fyrir að hún var með eitthvað grænt á milli framtannanna. Í hádeginu bættust tvær vinkonur hennar við og slöfruðu henni til samlætis svo ég spíttist út til að halda sansi.

Um eftirmiðdaginn varð ég fyrir aðkasti í vinnu og persónulífi vegna fjöldapósts sem ég sendi með auglýsingu eftir tælenskri aðstoðarkonu. Það er víst bannað að láta fólk vita að maður vill helst tælenskar, það er sko rasismi gegn flippunum. Ég fékk viðvörun á samskiptavef og auglýsingunni var eytt. Þetta rasismarugl er komið langt út fyrir alla rökhugsun.

Seinnipartinn ákvað ég að sleppa rúgbýæfingu til að flytja afganginn af dótinu úr Causeway Bay yfir í Zenith, vonandi kaupa skápa og kistur undir dótið, koma mér almennilega fyrir. Pokinn með öllum skrúfunum fannst ekki, líklegast týndur hjá flutningamönnunum svo engar hillur voru settar upp og skápurinn enn í pörtum. Húsið yfirfullt af kössum sem hinn helmingurinn henti ofan í á methraða en algerlega óskipulega. Hungurmorða mættum við klukkutíma of seint í pulsur til Strúllu og Bjarka, ónýt til samskipta af siðmenntuðu tagi, þreytt, ofnæm og bólgin í augum. Pylsurnar voru góðar og best var að fá steiktan lauk með. Svo við sofnuðum sæl á endanum.