Hong Kong heilsaði okkur ferðalöngunum með 33 gráðum og mengun yfir meðallagi. Ósjálfrátt langaði mig beint til baka í bláa himininn og ferska loftið en svo komum við heim í litlu holuna okkar sem var nýþvegin og strokin eftir fyrirmælum sem ég hafði skilið eftir handa hjálparanum. Ég hafði skrifað upp langan óskalista sem Malou litla hafði allan tekið til greina og fyrir utan einstaka smáatriði, var íbúðin upp á sitt fínasta! Það var búið að þrífa ískápinn að innan og alla skápana í eldhúsinu, strjúka allar hurðir og húna, fínpússa baðkarið, endurraða ÖLLU í fataskápunum (þó ekki í litaröð...grrr), þvo allan þvott, hreinsa útigrillið, skúra svalirnar, pressa allar skyrtur og dragtir, það var hreint og straujað á rúminu og búið að fylla ísskápinn af mat. Hvað er hægt að óska sér meira ! ?
Þá voru bara 3 vinnudagar eftir af vikunni og svo systrahelgi þar sem Hulda átti nokkrar góðar fleygar. Við höfum nú átt heima í Hong Kong í ein 7-8 ár og óhjákvæmilega leynast enskuslettur í annars fullkominni íslenskunni við og við. Ég er öllu verri en Hulda en hennar tilvera er töluvert íslenskari en mín, ég viðurkenni það. Hulda segir enn orð eins og Léreft, og Kredda en þegar hún bað mig um að skríða undir rúmið og Seilast eftir skópari sem þar var, þá var stutt í að ég sprændi á mig af hlátri. Dagur með Huldu er stundum eins og að lesa bók eftir Jennu og Hreiðar Ásgeirsbörn. Dula og skemill.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli