Meistarar!

Hér er skipperinn maðurinn minn að taka við bikarnum í fyrstu deildinni, baðaður í kampavíni og allir að strjúka honum. Þessi mynd var flennistór á baksíðu Hong Kong útgáfu Moggans.

Hann var maður dagsins, átti stórleik og ég var svo agalega stolt. Þeir voru undir á tímabili og allt leit út fyrir að þeim myndu kannski tapa aðalleiknum, en á síðustu 10 mínútunum náðu þeir að snúa þessu við og skoruðu nokkur mörk sem tryggði þeim sigurinn. Fagnaðarlætin entust fram til 10 á sunnudagskvöld.

Við erum nú komin í ruðningsfrí og búin að endurheimta þriðjudagskvöld og fimmtudagskvöld. Það er þó ekki svo að við sitjum við sjónvarpið eða sofum, það er nóg að gera eins og alltaf. Í hádeginu keypti ég mér myglueyði og ætla að taka svefnherbergið í gegn. Í þessum mikla raka sem hér er stærstan hluta ársins vilja myglublettir myndast í hornum og það finnst mér ekki hægt að bjóða bróður og vanfærri konu hans uppá svo nú skal málað og myglan drepin. Þau ætla að vera í íbúðinni okkar á meðan við skreppum til Suður Afríku í brúðkaup.

Þar ætlum við að kafa með hákörlum, skoða Dúmbó og félaga, Zimba og hans félaga, zebradýr og flóðhesta og alla aðra vini hans Nóa. Juddy datt það snilldarráð í hug að leigja bara húsbíl og slá þannig tvær flugur í einu höggi. Gisting og bíll á sama bretti, allir sáttir. Nema þá var okkur sagt að stórar líkur væru á að við yrðum aflimuð, rænd og drepin - í húsbílnum. Samt erum við að fara til Cape Town sem á að vera öllu betri en Johannesburg. Juddy var ekki sannfærður og stakk þá upp á að við leigðum bara húsbílinn samt - en parkeruðum honum fyrir utan glæsihótel svo enginn myndi halda að við værum sofandi inni í honum. Hann er svo ráðagóður þessi elska.
Hræðslan varð á endanum nískunni yfirsterkari og við bókuðum svefnpláss hjá einhverri hjartagóðri suðurafrískri konu. Og leigðum okkur mótorhjól :)

Ekkert er betra við að fara í frí en að vita að það næsta er ekki langt undan! Ég var í sakleysi mínu að spjalla við Petí vinkonu á msn eitt kvöldið og vissi ekki fyrr en við vorum báðar búnar að bóka flug til London þar sem við ætlum að hittast og fagna afmælinu hennar, útskriftinni og öðrum stórkostlegum persónulegum sigrum sem hún hefur með þrjósku og gríðarlegum vilja náð. Petí er engum öðrum lík og ég er svooo svoo stolt af henni. Allir sem þekkja mig vita að London og ég eigum ekki skap saman svo við ætlum að leigja okkur bíl og keyra eitthvert um suðurhluta Englands, eða hoppa upp í lest yfir til Belgíu, Hollands eða bara hvert sem okkur dettur í hug! Þetta verður sko húsmæðraorlof allra húsmæðraorlofa!

Kristján litli frændi er í heimsókn og liggur í augnablikinu samankrullaður á sófanum mínum með Macdónalds í maganum. Ég veit ekki hversu lengi hann endist í minni umsjá áður en hann hleypur aftur heim til Huldu þar sem hann hefur aðgang að almennilegu rúmi, elduðum mat og annarri umönnun í líkingu við þá sem hann hefur alist upp við. Elfa frænka hugsaði óneitanlega betur um mig á sínum tíma (og gerir enn!) en ég kannski elda í næstu viku og baka kryddbrauð ef hann fær heimþrá. Ég vona bara að móðurumhyggja mín og hússtjórnareðlið vakni við fæðingu frumburðanna tveggja, ef ekki fyrr.

Starri brákaði á sér handlegginn og rúgbýferilinn sem hófst svo glæsilega verður á bið í bili. Freyjan heldur áfram sínum æfingum og vantar nú ekkert nema sjálfstraustið til að standa framar öðrum nýliðum. Ég fer kannski með henni á æfingu næsta sunnudag til að gefa henni góð ráð, ef hún vill. Juddy er að fara í strákaferð til Filippseyja svo það verður kúrt með fjölskyldunni og kannski horft á Milk. Þetta er óttalegt letilíf og lúxus sem við vafalaust tökum sem of sjálfsögðum hlut en það verður ekki af okkur tekið að við njótum hvers dags til hins ítrasta. Sólin er farin að skína meira og hitatölur komnar yfir 20 gráður. Lífið er ljúft.