Hér eru jólin rétt ókomin og ég er næstum ein á skrifstofunni, allir farnir í jólafrí. Bróðirinn fór upp í vél á tíma í gær og eru nú allir afgangarnir úr fjölskyldunni farnir frá Hong Kong og lentir á Íslandi. Petra fylgir fljótlega.
Ég verð með mínum manni og vinum í gleði heima hjá írsku fólki á jóladag, aðfangadagurinn óráðinn. Hefðirnar eru ekki eins hjá okkur en það verður reynt að sigla milliveginn og blanda þessu einhvern veginn saman. Ég er búin að finna kirkju og einn trúaðan til að fara með mér á aðfangadagskvöld, rétt fyrir miðnætti. Hann lofar mér þar að auki að Ó helga nótt verði sungið, þó ekki af Kristveigu minni sem sér um að innleiða jólaandann í annars bágstadda sálina á jólum.
Ég er sjaldan ómögulegri en á jólunum og vill meina að þetta sé afbrigði af sömu depurð og hrjáir nýbakaðar mæður og kallast fæðingaþunglyndi. Maður á víst að vera uppfullur af ást og gleði á jólum og eftir barnsburð, eller? Kannski ég fái bara fæðingaþunglyndi Maríu meyjar? Þessi tími, jólin, sem seld eru alheiminum sem hátíð og gleðistundum dreift á línuna hafa þveröfug áhrif á mig og ég fyllist óútskýrðum söknuði eftir einhverju sem aldrei hefur nokkurs staðar verið, þrá í það sem ég get ekki útskýrt og á ekkert skylt við rökhugsun eða almenna geðheilbrigði. Nú hef ég haldið jólin í ansi mörgum löndum með ansi mörgu fólki en hvergi finn ég frið í mínum beinum. Söngur kirkjukórs Snartarstaðakirkju og Kristveig mín standa þó alltaf fyrir sínu, ég er með hana á repeat og fæ alltaf gæsahúð á hæstu nótunum.
Jólagleði væri mín besta jólagjöf. Ef einhver á afgangs...? Annars bara flata perlueyrnalokka.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli