The Golden Oldie

Þá er túrinn búinn og farinn inn í fortíðina eins og helgin í fyrri færslu. Og mikið var nú gaman!!!

Landslið Hong Kong fór til Singapore í síðustu viku til að spila tvo landsleiki við Singapore liðið. Ég var í byrjunarliðinu og þetta skiptið vorum við 5 útlendingar í liðinu en allir þurfa að vera annað hvort fæddir í HK eða hafa búið þar í 3 ár samfleytt. Þetta var þriðji túrinn minn með liðinu en ég hef nú leikið 8 landsleiki fyrir Hong Kong. Í þetta skiptið var ég þess vafasama heiðurs aðnjótandi að vera aldursforseti liðsins og þótt ég hefði tæpast getað verið móðir þeirra yngstu, þá vantaði ekki mikið upp á.

Fyrri leikurinn var á fimmtudaginn. Við vorum svo fínar í nýjum búningum og eldmóður í öllum sálum þeirra 24urra sem mættar voru til leiks. Singapore voru sæti hærra en við á styrkleikalista asíska rúgbýsambandsins og mikilvægt var að vinna leikinn til að auka líkurnar á að við fáum að spila á heimsmeistaramótinu í rúgbý í október 2009. Aðstæður voru erfiðar, rignt hafði allan heila daginn svo bæði hendur og bolti voru með sleipara móti. Við tókum þetta með trukki og skoruðum á fyrstu 5 mínutunum. 5 núll. Þjálfararnir ætluðu að opna kampavínið og brostu hringinn en þá fór undan að halla og við töpuðum sjálfstraustinu, hleyptum þeim inn í leikinn sem endaði með jafntefli 10 - 10. Ógurlega svekkjandi því við höfðum þrátt fyrir allt yfirhöndina og hefðum átt að skora fleiri mörk en svona er þetta nú bara stundum.

Ég fór illa að ráði mínu og beygði á mér hægri löpp í aðra átt en Guð ætlaði mér. Eitthvað lét undan og ég argaði á sjúkraþjálfann sem alltaf er með í ferð. Ég er nú með rifið eða slitið liðband í hægra hné og fæ ekkert að spila á næstu vikum. Á föstudaginn næsta fæ ég að vita hvort ég þurfi í uppskurð til að endurtengja skemmdar hnéfestingar en þangað til fer ég mér hægt í vinstri beygjum sem taka á taugarnar í löskuðu hnénu. Ef af honum yrði telst mér til að uppskurðurinn væri sá fimmti á hnjám okkar systra en Hulda á vinninginn með þrjár krossbanda aðgerðir. Petra hins vegar fær verðlaun fyrir dramatískustu meiðslin en hennar hné fór illa við að detta niður af eldhúsinnréttingu. Jú, þegar hún var fullorðin en ekki sem barn.

Ég vona nú auðvitað að engar svæfingar þurfi til eða sprautur til að lappa upp á löppina mína, ég er ekki svo sjúkrahússvæn. Jólafrí er framundan og ég missi vonandi bara af einum leik um næstu helgi en svo erum við komnar í frí fram í janúar. Leiktímabilið er nú hálfnað og við erum í topp baráttunni í deildinni svo meiðslin mín koma sér mjög illa, ekki síst vegna þess að ein önnur í liðinu mínu braut á sér löppina fyrir 2 vikum og er óhæf til ruðnings næstu mánuðina. Atvinnumennskan tekur sinn toll.

Nú sit ég með klakapoka á bólgnum útlimnum og nýt þess að láta fimm stjörnurnar á Ritz Carlton dekra við mig. Ég verð í Singapore fram á fimmtudag, einbeitt við vinnu. Það er vonandi að jólabréfið skrifi sig eitt kvöldið þessa vikuna....öll eru heimilisföngin komin í hús.

Knús.