Í gær var voða góður dagur. Ég fékk að sitja yfir stynjandi systur minni í fæðingu og horfa á Evru/Kreppu/Rúblu litlu skjótast í heiminn án nokkurra orga eða annarra óhljóða. Hulda sat á hækjum sér og út skaust lítil stelpa klukkan 4.18pm eftir 6 tíma hríðir. Starri og Freyja voru í 40 sentimetra fjarlægð, tilbúin með tólin sín - hún með klemmurnar og hann með skærin til að klippa á naflastrenginn. Auk mín voru þar Strúlla heldur fölleit í horninu og Alex, vinkona Huldu með hálsinn teygðan yfir alla hausana sem á horfðu. Ómetanleg reynsla og Hulda sem stóð sig eins og hetja var svo flott, róleg og afslöppuð að ég hugsaði með mér að þetta væri nú ekki neitt einasta mál ef fæðingar gengu svona fyrir sig. Þá skal ég nú glöð eiga eitt á morgun!
Barnið var þögult sem gröfin og horfði bara á alla í kringum sig, ég aðeins stressuð um að lungun á því funkeruðu ekki almennilega fyrst engin voru orgin, en læknirinn fullvissaði mig um að sum væru bara svona pollróleg. Þetta barn var náttúrulega svo þroskað orðið eftir 43 vikur í legi að smábarnaöskur voru óviðeigandi. Ég lét mér ekki bregða mikið við að sjá þetta allt saman enda búin að vera mörg sumur í sveit og sjá kálfa, folöld og ógrynni af lömbum fæðast. Helsti munurinn var að barnið var rauðslímugt og karið var þurrkað af með handklæði af í stað þess að mamman sleikti það. Þegar Hulda bað um að fá fylgjuna í dalli til sín, leist mér ekki á það um sinn, finnst nóg um að horfa á rollurnar éta sínar, en hún vildi bara aðeins skoða fitukekkina og trénun fósturpokans áður en þessu var hent í spítalaúrganginn.
Ég vil hér með koma formlega á sérstökum þökkum til Huldu og hennar fjölskyldu allrar fyrir að leyfa mér að taka þátt í þessu með þeim, þetta var algerlega ómetanlegt og fer efst á listann yfir stærstu stundirnar í lífi mínu. Það vona ég innilega að hún verði mér við hlið í mínum fæðingum -Steindór má reyndar sitja heima við þau tilefni.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli