Home sweet home - continued

Ég er komin heim í heiðardalinn, mengun og muggu, trallallaaalllaalaa.

Fríið var frábært. Hæfileg blanda af leti og verkefnum, fjölskyldu, vinum og quality time, gott veður og mikið gott að borða.

Afmælið gekk svona líka vel. Ég gerði ráð fyrir að þetta yrði bara kvöldveisla eins og afmælispartý á klakanum eru en mér var svo skipað í sparispjarir um miðjan morgun, rétt eftir vöknun!!! Ég hafði farið með hvíta kjólinn í hreinsun nokkrum dögum áður en nú voru góð ráð dýr því hreinsunin hafði týnt gallanum!!! Ég hafði þess vegna þessu fínu afsökun fyrir að fara í verslunarferð sem endaði á að ég keypti mér enn eitt bikiniið og sitthvað fleira sem hreinsunin hafði aldrei komið nálægt né týnt. Voða gott!

Um hádegi var ég þvegin og strokin, tilbúin til að taka á móti gestunum. Ég sat með tengdafjölskyldunni (karlar fremst, konur á öftustu bekkjum auðvitað) fyrir utan marae og hlustaði á margar margar ræður á maori, sem fóru fram á tilþrifamikinn hátt með hrópum, köllum, sérstæðum valhoppum og spjótbendingum á alla gestina sem mér fannst svona á að líta ekkert sérstaklega welcoming, en þetta er víst allt partur af programmet og svo var sungið. Eftir hverja ræðu skal söngur sunginn af þeim sem stendur upp og talar yfir hópinn svo ég var heppin að hafa ekki tekið saman nokkur orð á maori eins og mér datt í hug eitt miðnættið í svefngalsa.

Þegar öllum þessum hrópum og söngli var lokið kom hersingin yfir túnið (heimamenn við annan endann og gestir hinum megin við túnið, líklega ástæða þess að ræðurnar voru svona háværar!) og nuddaði saman nebbunum en þannig heilsast márar.

Þegar öllu þessu var lokið og allir voru orðnir sárir á enni og nefi, var sest til matar sem kominn var á borðin. Og hvílíkt og annað eins. Þetta var eins og þrjúhundruðmanna fermingaveisla þar sem kræsingarnar voru svo þéttlagðar á borðin að hvergi var pláss til að setja niður gaffal, nema helst í feitan kjötbita væri. Ég get ekki ímyndað mér að grænmetisætur gætu lifað lengi í þessu samfélagi en sem betur fer kann ég kjöt og fisk að meta og át á mig gat. Allt var hrikalega gott, ýmsir fiskréttir og heilmikið úrval af lambi, grís og nauti. Það spurðist út að á Íslandi ætum við stundum hrossakjöt svo frameftir kvöldi kom fólk upp að mér og spurði hvort ég væri þessi hrossaæta sem allir væru að tala um. Maður hefur nú orðið frægur fyrir minna.

Yfir matnum voru um 5 klukkutíma ræðuhöld sem öll fylgdu sama munstrinu, eftir ræðu kemur lag. Allt var á maori fyrir utan eina einustu ræðuna sem reyndar var nokkuð vel flutt og fyndin svo ég vaknaði aðeins aftur en annars dormaði ég í mínum íslenska heimi og skildi fæst sem fram fór. Það var svo sem í lagi, Juddy litli skildi víst fæst af því sem fram fór í brúðkaupinu Bjarka og Strúllu og ekki er ég alveg viss um að hann hafi skilið allt saman þarna heldur!

Og svo var dansað. Hljómsveitin tók við af ræðumönnunum, öllum borðum var ýtt út í horn og allir fóru á flug eftir gólfinu. Vinir Justins sem ég hitti um jólin komu í partýið og úr þessu varð þessi mikla skemmtun. Nýsjálenska rúgbý liðið vann mikilvægan sigur á Áströlum sama kvöld og allir voru því í góðu skapi. Mikið fjör sem gerði afmælisbarnið voða glatt, eins og öll afmælisbörn eiga að vera. Með því kveð ég, því Hulda systir sem einmitt er afmælisbarn í dag er farin að bíða með kvöldmatinn og það gengur ekki.

Sagan af Kóreu ferðinni kemur á næstu dögum.