Ó mig aumustu auma, ég er rúmliggjandi. Ef einhver hefur horft á rúgbý eða amerískan ruðning, þá hafið þið kannski tekið eftir því hvernig leikmenn taka sig til reglulega og taka höndum saman, beygja sig í hnjánum og dúndra hausunum á axlirnar á hinu liðinu sem gerir það sama.
Þessa helgi var ég í fremstu víglínu. Nú get ég illa hreyft höfuðið til vinstri eða hægri, axlirnar eru klossaðar og mænan öll í maski. Ég er líklega sentimeter eða tveimur minni í dag en í gær. Hulda systir er hætt að vorkenna mér og hristir bara hausinn þegar ég styn upp slysalista hverrar helgar, horfir ekki lengur á þegar ég sýni marbletti og bólgur. Ég er alvarlega farin að íhuga aðrar íþróttir - sárskaukaminni.
Ég þótti einu sinni efnileg í skák.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli