Thegar madur byr erlendis er ohjakvaemilegt ad taka upp nyja sidi og adlagast samfelaginu. Eg vil alls ekki meina ad eg se ordin kinversk i hattum eda utliti en hef tho smitast af ymsu i minu nanasta umhverfi. Thannig er eg farin ad ganga med simann i bandi um halsinn og halda með hendinni fyrir munninn þegar ég tala í símann til að útiloka hávaðann í samferðamönnum mínum. Ég er nú óhrædd við að tala hátt og pirrandi í símann sama hvar ég er og löngu hætt að afsaka mig ef ég hleyp utan í fólk eða skýt í það öxlunum á förnum vegi. Ég er orðin jafnvíg á vinstri umferð sem og hægri þótt aldrei hafi ég þótt sérstaklega góður ökumaður. Ég er óhrædd við að syngja upphátt eins og aðrir laglausir í kring um mig gera gjarnan hér í Kína og raula stundum með útvarpinu þótt flest kínversk mússík hljómi eins og köttur í andaslitrunum. Verst af öllu er að ég er farin að segja já og amen við hlutum sem ég skil ekki og ætla mér ekki að afla mér frekari upplýsinga um.
Ég er að miklu leyti þefskyns og bragðskynslaus. Hér væri náttúrulega tilvalið að kenna um illri meðferð í æsku, höfuðhöggi eða einhverju sem foreldrarnir gætu verið ábyrgir fyrir en þeir neita allri sök. Ég hef líklega verið svona fötluð frá fæðingu og ætti með réttu að vera á örorku. Huldu systur gengur illa að samþykkja veilur mínar og hefur nú sakað mig endurtekið um að ljúga til um starfsemi þessarra illa þróuðu skynfæra minna. Ekki veit ég hver ávinningurinn væri fyrir mig að gera slíkt en hún haggast ekki í skoðunum sínum á að ég sé alheil í nefi og tungu. Það er voðalega leiðinlegt þegar manns nánustu geta ekki bara tekið manni eins og maður er.
Hún hefur þó alltaf getað hlegið að sjónleysinu sem í ofanálag mig hrjáir. Til að sannfæra hana um að sjónskerðing sé ekki enn ein lygin af minni hálfu til að öðlast meiri athygli innan fjölskyldunnar eins og þriðja barns er von og vísa, tók ég hana með til augnlæknisins. Hún gat líitið sagt þegar ég var komin með 1,2 cm þykka botna fyrir hvort auga og gat samt ómögulega lesið neðstu línuna. Hún aðallega hló bara. Reyndar svo mikið að allar myndirnar sem hún reyndi að taka af mér í þessari bráðfyndnu skoðun (að hennar mati) voru meira og minna hreyfðar. Ekki tók nú verri skemmtun við þegar búið var að úrskurða mig með mínus sjö á báðum, gleraugnaval. Ég fékk sýkingu í augað og mátti ekki nota linsur í AMK viku sem þýddi heilmikil fjárútlát til gleraugnakaupa. Sjálfskipaður stílisti minn reif fram umgjarðir sem ég hefði aldrei litið tvisvar á og sagði YES og THATS IT !!! við hvert útlit. Við sættumst að lokum á netta dökkbrúna umgjörð en þá reyndist gleraugnasalinn ekki svo sáttur við valið. "Gerir þú þér grein fyrir hvað glerin eru þykk í þeim styrkleika sem þú þarft??? Þú verður að velja plastumgjörð" Ooooh!!! Hulda fór aftur á flug og áður en ég vissi var ég gengin út með kolsvört gribbugleraugu sem enginn hefur fyrr né síðar sagt að klæði mig. Nema sú elskulega elsta.....
Engin ummæli:
Skrifa ummæli