Aberdeen Rugby Amazing Race Hong Kong 2005 var á laugardaginn. Ég var þar auðvitað á meðal keppenda með mitt keppnisskap og fyrirliðatitilinn. Ég ætlaði sko að vinna. Við hittumst á veitingastað klukkutíma fyrir hlaup og þar pantaði hersingin feitan ostborgara og honum var skolað niður með vodka í einu tilfelli en bjór í tveimur. Fyrirliðinn gerði sér grein fyrir því að líklega væru ekki allir jafn æstir í að vinna sem reyndist vera nokkuð góð fyrirgrein því ekki vorum við komin lengra en að fyrstu vísbendingu þegar einn í hópnum sá vin sinn tilsýndar og lagðist á feikilangt spjall. Við vorum í öðru sæti eftir fyrstu vísbendinguna en í því sjötta þegar spjallið var búið.
Leikurinn gengur út á að fá vísbendingar, finna rétta staðsetningu út frá þeim og taka þátt í ýmsum þrautum. Ef maður vissi ekki svarið við fyrstu vísbendingu var hægt að opna næsta umslag og þar var önnur léttari en ef maður var enn of heimskur til að fatta nokkuð var hægt að opna þriðja umslagið þar sem skrifað var á barnamáli hvert maður átti að fara. Við þurftum að gera það tvisvar en persónulega fannst mér sumar vísbendingarnar vera út í hött. Það var snemma ljóst að þeir sem kunnu flest númerin í ýmsum hjálparlínum á borð við gulu línuna, símaskrá osfrv. myndu vinna.
Við stóðum okkur svo sem ekki illa, enduðum held ég í 6ta sæti en við náðum nokkrum bónus stigum sem hægt var að fá ef maður var til í smá sprell. Við vorum þannig næstum handtekin fyrir utan eitt virtasta hótelið í bænum þar sem við skelltum okkur út í gosbrunninn fyrir framan það og það rétt eftir að vera rekin öfug út af karlaklósettinu á sama stað. Ég mátti slafra í mig kjúklingafótum en eftir á að hyggja var kannski ekki svo slæmt að hafa verið búin að drekka nokkra vodkablandaða drykki til að kæfa mestu ógleðina.
Ég, og flestir aðrir, varð hins vegar drukknari en lög gera ráð fyrir enda ekki hægt að búast við öðru þegar öllu er blandað saman, drykkju, hlaupum, 32ja stiga hita, meiri drykkju í bland við vodka jelly skot, jafnt dreift yfir 17tíma vinnutörn. Gunnhildur vinkona hingdi í mig klukkan 1.30 um nóttina og ég man lítið annað en að hafa sest fyrir utan barinn til að tala við hana. Ég ráðlegg engum að tala við mig í þessu ástandi. Ég var samt glöð og kát allan tímann og vildi ómögulega fara að sofa klukkan 5 um morguninn þegar ég var dregin heim. Fékk mér falafel sem er næstum jafn góður drykkjumatur og SS pylsa en át meirihlutann af álpappírnum með og því var maturinn fjarlægður frá mér. Sunnudagurinn var í rúst en ég verð annars aldrei þunn en hef nú heitið að drekka aldrei framar.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli