Meðleigjendur

Ég hef átt marga meðleigjendur í gegnum tíðina. Alkóhólista og andfélagslega, kommúnista og krata, Ítali og Breta, hugsjúka og vanheila.

Dyggir lesendur muna eftir Katie. Það var þessi með liðagigtina, gyllinæðina, þrálátu sveppasýkinguna, stólpípusjúklingurinn. Sem ég leigði með. Ég vil sem minnstu eyða í húsnæði enda er ég ein af þeim sem aldrei er heima hjá mér svo ég enda oftast á að leigja með öðrum. Nú leigi ég með þremur öðrum og það er að frátöldum köttunum sem búa hér tímabundið. Jamie er ungur breskur drengur með íþróttadellu á háu stigi. Svo háu að hann er að læra til doktors í íþróttafræðum. Við sitjum stundum og spjöllum um rúgbý og okkar sameiginlegu hetju, Jonny Wilkinson sem er í rúgbý heiminum eins og Beckham er í fótboltanum.

Bryan er metrosexual Ástrali sem gjarnan er talinn hinum meginn við strikið. Það get ég staðfest að hann er ekki miðað við óhljóðin sem ég vaknaði við ekki alls fyrir löngu. Hann er greinilega meira fyrir stúlkur.

Það er síðasti meðleigjandinn líka, Debs Debes. Eins og það myndi ekki rugla hvern sem er í ríminu að heita Debs Debs (e-ið í ættarnafninu er silent) þá er vesalings stúlkan í mikilli sálarkreppu. Hún er nokkuð heittrúuð og kynhneigð hennar er ekki samþykkt innan kirkjunnar sem hún tekur svo virkan þátt í. Til að bæta gráu ofan á svart er þar maður sem gerir sig tilkippilegan við hana einu sinni í viku en hann vilja flestir telja harðsvíraðan homosexual. Þetta er altso einn stór hrærigrautur og því vilja oft skapast nokkuð skemmtilegar umræður á heimilinu.

Þess vegna var gott að við fengum okkur kisur. Við getum öll verið sammála um að þær eru sætar.